II FSK 1792/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. s.c. – B. J., A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 1298/07 w sprawie ze skargi R. s.c. – B. J., A. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 10 września 2007 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne postanawia odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 1298/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R. s.c. – B. J., A. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 10 września 2007 r. w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W dniu 20 sierpnia 2008 r. skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej było dotknięte wadami, uniemożliwiającymi prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji bez dostatecznej podstawy zaaprobował wadliwe ustalenia Urzędu Skarbowego Ł. i Izby Skarbowej w Ł. Spółka wywodziła, że organ nie odniósł się merytorycznie do wniosków i zarzutów co do procedury egzekucyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Na wstępie podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych (wyroków i postanowień kończących postępowanie w sprawie – por. art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 176 cytowanego Prawa, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Powołany przepis wyróżnia dwie grupy warunków, jakim powinien odpowiadać prawidłowo sporządzony środek odwoławczy. Zgodnie bowiem z treścią przytoczonego unormowania, skarga kasacyjna musi spełniać wymagania formalne przewidziane dla każdego pisma procesowego (patrz art. 46, 47 i art. 215 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a ponadto zawierać elementy szczególne o charakterze materialnym (wymagania określone w art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po spójniku "oraz"). Podkreślenia wymaga, że o ile braki formalne środka zaskarżenia podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 193 powołanego Prawa, o tyle braki konstrukcyjne (materialne) nie mogą być sanowane i skutkują odrzuceniem środka odwoławczego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga kasacyjna R. s.c. – B. J., A. J., nie spełnia wymagań szczególnych, o jakich mowa w art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć przede wszystkim trzeba, że autor środka odwoławczego nie sformułował w jego treści zarzutów kasacyjnych. W orzecznictwie wielokrotnie wyjaśniano, że dla zachowania formy skargi kasacyjnej konieczne jest wyraźne wskazanie przepisów, którym – zdaniem skarżącego – uchybił Sąd pierwszej instancji. Niezbędne jest przy tym oznaczenie numeru artykułu (paragrafu, ustępu), który został naruszony, wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, str. 405 i powołane tam orzeczenia sądowe). Związany granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domyślać się intencji autora ani wnioskować czego strona oczekuje (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W świetle powyższego za niewystarczające należy uznać ograniczenie się przez skarżącą spółkę do przytoczenia treści art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołanie przepisu wymieniającego jedną z podstaw skargi kasacyjnej bez wskazania jakiejkolwiek normy procesowej, naruszenia której dopuścił się – według strony – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stanowi uchybienie skutkujące odrzuceniem wniesionego środka zaskarżenia (por. postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04, publ. ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 9). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.