I SA/Bd 578/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Olesińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 sierpnia 2022 r., nr BP.501.1422.2021.2152.BD2.255311 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ([...]) nałożył na E. S. (Skarżącą, Stronę) karę pieniężną w wysokości [...] zł. Z treści decyzji wynika, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: * wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; * wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Powyższa decyzja została poprzedzona przeprowadzoną w dniu [...] września 2020 r. kontrolą drogową pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym nr [...], którym kierował C. S.. W chwili kontroli kierowca wykonywał przewóz osób, transportując jednego pasażera. Przewóz był odpłatny i wykonywany w obrębie miasta T.. Kierowca nie wydał dowodu wniesienia opłaty za przejazd. Kontrolowany pojazd był oznakowany jako taksówka, natomiast w pojeździe nie było zainstalowanego taksometru. W chwili zatrzymania kierowca korzystał z aplikacji [...] zainstalowanej na telefonie komórkowym, w aplikacji tej nie stwierdzono funkcjonalności kasy fiskalnej. Po zakończonym przewozie, pasażer otrzymał fakturę nr [...] wystawioną przez [...] w imieniu [...] z siedzibą [...] na kwotę [...]zł, ([...] zł po rabacie). W toku kontroli okazano wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzielonej przedsiębiorstwu, [...], powyższa licencja dotyczyła pojazdu, którym wykonywany był okazjonalny przewóz drogowy osób w momencie zatrzymania do kontroli. W toku kontroli stwierdzono, wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), a także naruszenie art. 98a ust. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., dalej "u.t.d."). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (Inspektor, organ) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie kary pieniężne zostały nałożone na podstawie art. 92a w zw. z 93 ust. 1 u.t.d. Po przytoczeniu przepisów k.p.a. i u.t.d. mających zastosowanie w sprawie Inspektor podkreślił, że kierowca wykonujący przewóz drogowy, bez względu na podstawę świadczenia jego pracy lub usług na rzecz podmiotu wykonującego przewóz drogowy, podlega badaniom lekarskim oraz badaniom psychologicznym w celu stwierdzenia braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Organ wskazał także, że do dnia wydania decyzji Strona nie przedłożyła żadnych dowodów na okoliczność posiadania przez kierowcę orzeczenia lekarskiego oraz ważnego orzeczenia psychologicznego lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, ani dowodów które wskazywałyby inną niż Strona, osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Organ podkreślił, że bezspornym było to, że kierowca w niniejszym postępowaniu nie dysponował w dniu kontroli stosownymi orzeczeniami lekarskim i psychologicznym. Inspektor dodał, że kwestia obowiązku odbycia stosownych badań lekarskich i psychologicznych została uregulowana w aktach powszechnie obowiązującego prawa w tym u.t.d. Organ stanął również na stanowisku, iż materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie zawierał żadnych przesłanek, które pozwoliłyby na zastosowanie art. 92c u.t.d., takich okoliczności nie wskazała także Strona. Organ podkreślił, że odpowiedzialność osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. nie jest oparta na zasadzie winy. Zdaniem Inspektora art. 92c u.t.d pozwala na uniknięcie odpowiedzialności wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania osoby wykonującej czynności związane z przewozem lub działań osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu swoich obowiązków, lecz do sytuacji wyjątkowych, których przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie była w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu braku wpływu tej osoby na powstanie naruszenia. Organ stanął na stanowisku, że zebrany materiał dowodowy nie zawierał dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność Skarżącej, wręcz przeciwnie, to na Skarżącej ciążyły obowiązki, które nie zostały wypełnione i tym samym do stwierdzonych naruszeń doszło na skutek braku odpowiedniego działania ze strony skarżącego. Organ uważa, że gdyby Strona zadbała o to, aby kierowca posiadał ważne orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy przed przystąpieniem do wykonywanego przewozu, to nie doszłoby do stwierdzonych naruszeń z dnia kontroli. W związku z powyższym organ nie znalazł podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania. Nadto organ wskazał, że jak wynika z ogólnych warunków usług realizowanych w oparciu o aplikację [...] to kierowca gwarantuje świadczenie usługi transportowej i zobowiązany jest do legitymowania się odpowiednimi uprawnieniami. Strona powinna była zatem zadbać o to, aby kierowcy, których pracę nadzoruje w ramach zarządzania transportem, dysponowali ważnymi orzeczeniami lekarskimi i psychologicznymi. Inspektor podkreślił także, iż zgodnie z przepisami u.t.d nie ma znaczenia forma umowy, na podstawie, której zatrudniany jest kierowca. Forma ta może mieć różne postacie np. umowy zlecenia, czy też innej umowy cywilnoprawnej, może być to nawet umowa zawarta w formie ustnej. Znaczenie ma fakt wykonywania przewozu osób przez kierowcę na rzecz i w imieniu przedsiębiorcy, co zostało potwierdzone w zebranym materiale dowodowym. W odniesieniu do wysokości nałożonych kar, organ zauważył, że przepisy u.t.d. w sposób sztywny określają wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do u.t.d. Organ podkreślił, że nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie miały zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie u.t.d nie mają charakteru uznaniowego. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 4 do u.t.d. Organ podkreślił przy tym, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych strony, sytuacji rodzinnej, zdrowotnej, materialnej czy też rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Organ odniósł się również do zarzutu strony, który dotyczył podwójnego ukarania za tożsame naruszenia z załącznika 3 i 4 do u.t.d., które zostały stwierdzone tym samym protokołem kontroli. Inspektor wskazał, że zaskarżona decyzja dotyczy innych naruszeń, aniżeli decyzja z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] tj. naruszeń określonych w załączniku nr 3 w lp. 1.1. Skargę do tutejszego Sądu złożyła Strona, zaskarżając ją w całości i zarzucając: 1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej; 2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust 1, art. 92a ust 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącej kary w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym Skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust 1, art. 92a ust 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w związku z czym Skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem 5) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust. 10 u.t.d. polegające na wymierzeniu Skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej [...] zł albowiem [...] decyzją nr [...] wymierzył skarżącemu dodatkowo karę w wysokości łącznie [...] zł - zaś oba naruszenia stwierdzone przez [...] wynikają z jednej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2020 roku stwierdzonej jednym protokołem kontroli. 6) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Co do zarzutu naruszenia art. 92 a ust 10 ustawy o transporcie drogowym autor skargi wskazuje, że zgodnie z nim "Jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust 1 [...] zaskarżoną decyzją nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...]zł. Dodatkowo [...] decyzją z dnia [...] lipca 2021 roku, w sprawie o sygn. akt [...] nałożył na Skarżącego karę pieniężną w kwocie [...]zł. Obie opisane wyżej decyzje, zostały wydane w związku z naruszeniami stwierdzonymi podczas jednej kontroli w dniu [...] roku - udokumentowanej jednym protokołem kontroli. Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z dyspozycją w/w przepisu art. 92 ust 10 ustawy o transporcie drogowym, organ winien ograniczyć nałożenie kary wyłącznie do kary pieniężnej za naruszenie załącznika nr 3 do ustawy. Zdaniem strony skarżącej nie ma racji organ argumentując, że przepis art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy naruszenie opisane w załączniku nr 3 do ustawy odpowiada co do treści, jednemu z naruszeń wskazanych w załączniku nr 4 do ustawy. Art. 92 a ust 1 ustawy będzie miał zastosowanie w sytuacji, gdy jeden czyn (jedno zachowanie) stanowi jednocześnie jedno z naruszeń z załącznika nr 3, jak i z załącznika nr 4 - jak stanowi wprost treść przywc4anego przepisu. W sytuacji więc, tak jak w przedmiotowej sprawę -jeden stan faktyczny (jeden czyn) opisany w protokole kontroli z dnia [...] marca 2020 roku - wypełniał jednocześnie znamiona naruszeń określonych w załączniku nr 3 i nr 4, to brak było podstaw do nakładania na Skarżącego sankcji z załącznika nr 4 do ustawy. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] grudnia 2022 r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym (k. 34). Przed wydaniem wyroku umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie, z której to możliwości Skarżąca nie skorzystała. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło popełnienie naruszeń określonych w Ip. 4.2 i Ip. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 39j ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 39j ust. 3 u.t.d. zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39k ust. 2 u.t.d. badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Według lp. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych). Stosownie do lp. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy sankcjonowane jest również karą pieniężną w wysokości 1000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych). Zdaniem Sądu stan faktyczny został przez organ ustalony prawidłowo i Sąd przyjmuje go za podstawę rozważań. To, że kierowca nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz że nie posiadał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy – nie budzi żadnych wątpliwości i w istocie są to okoliczności bezsporne. Sąd podziela stanowisko organu, że bez znaczenia pozostaje forma umowy, na podstawie której zatrudniono kierowcę. Jak wynika z przepisów ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy, bez względu na podstawę świadczenia jego pracy lub usług na rzecz podmiotu wykonującego przewóz drogowy, podlega badaniom lekarskim w celu stwierdzenia braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz badaniom psychologicznym w celu stwierdzenia braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Umowa, na podstawie której kierowca świadczy pracę może przybrać postać np. umowy zlecenia, czy innej umowy cywilnoprawnej, najistotniejsze znaczenie ma bowiem fakt wykonywania zarobkowego przewozu osób przez kierowcę na rzecz i w imieniu przedsiębiorcy, co zostało potwierdzona prawidłowo zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zarobkowy przewóz zasadniczo przesądza o jego zawodowym charakterze. W konsekwencji, kierowca wykonujący zarobkowo przewozy osób podlega reżimowi przepisów ustawy o transporcie drogowym, w szczególności zawartych w art. 39j oraz w art. 39k ww. ustawy. Za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym odpowiada przedsiębiorca, tj. Skarżąca. Organ prawidłowo uznał Skarżącą za osobę odpowiedzialną, mimo że kierowcą był C. S.. Bezsporne jest to, że po zakończonym przewozie, pasażer otrzymał fakturę nr [...] wystawioną przez [...] w imieniu [...] z siedzibą [...] na kwotę [...]zł, ( [...] zł po rabacie). W toku kontroli okazano natomiast wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzielonej przedsiębiorstwu, [...], powyższa licencja dotyczyła pojazdu którym wykonywany był okazjonalny przewóz drogowy osób w momencie zatrzymania do kontroli. Z akt sprawy wynika brak przesłanek do zastosowania art. 92c u.t.d.., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy łub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń łub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Strona nie wykazała żadnych okoliczności ewentualnie uzasadniających zastosowanie w sprawie art. 92c u.t.d.. Wobec powyższego organ słusznie nałożył na Skarżącą E. S. karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł stosownie do treści art. 92a ust. 2 u.t.d. oraz lp. 4.2 (kara pieniężna za naruszenie: [...] zł) załącznika nr [...] do tej ustawy i lp. 4.3 (kara pieniężna za naruszenie: [...] zł) załącznika nr [...] do tej ustawy. Wszystkie podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego są bezzasadne. Niezasadny jest zarzut, że te naruszenia, za które Skarżąca została ukarana zaskarżoną decyzją, są tożsame z naruszeniami, za jakie została (równolegle, odrębną decyzją) ukarana na podstawie załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Co prawda wszystkie naruszenia zostały wykryte w trakcie jednej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2020 r., stwierdzonej jednym protokołem kontroli, jednak w przekonaniu Sądu obie kategorie naruszeń się nie pokrywają. Wydana przez [...] decyzja z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] dotyczy innych naruszeń, aniżeli stwierdzonych w niniejszym postępowaniu. Ww. decyzja dotyczy naruszeń określonych w załączniku nr 3 do u.t.d. tj. naruszeń określonych w lp. 1.1 wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz lp. 2.11 wykonywanie transportu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Tym samym organ I instancji nie naruszył art. 92a ust. 10 u.t.d.. Wskazane naruszenia nie są tożsame z naruszeniami dotyczącymi wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, określonymi w lp. 4.2 i 4.3 zał. 4 do u.t.d.. Sąd podziela pogląd organu, że celem wprowadzenia art. 92a ust. 10 u.t.d. było wyeliminowanie sytuacji, w której na ten sam podmiot nakładane byłyby kary za tożsame co do treści naruszenia występujące w załączniku nr 3 i załączniku nr 4 do u.t.d., np. naruszenie określone w lp. 4.5 załącznika nr 4 do u.t.d. i naruszenie określone w lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d.. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela i uznaje za własne poglądy wyrażone w wyrokach WSA w Białymstoku z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. II SA/Bk 239/21 oraz z dnia 30 listopada 2022 r. i częściowo wykorzystuje niżej zawartą w nich argumentację. Ukaranie strony karą administracyjną za naruszenia określone w załączniku nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, nie wyklucza możliwości wszczęcia wobec tej samej strony postępowania w przedmiocie innych naruszeń stwierdzonych podczas jednej kontroli, określonych w innym załączniku do ustawy. Zupełnie odmienna jest podstawa prawna obu decyzji, a nałożenie kar nastąpiło w związku z różnymi naruszeniami. Naruszenia wymienione w załączniku nr 3, jakie zostały przypisane Skarżącej, nie pochłaniają naruszeń wymienionych w załączniku nr 4, których również dopuszczono się w niniejszej sprawie. Sąd podziela też pogląd wyrażony w wyroku WSA w Kielcach z dnia 30 września 2021 r., sygn. I SA/Ke 300/21, że w art. 92a ust. 10 u.t.d. chodzi o to, aby wyłączyć możliwość nałożenia na ten sam podmiot kary pieniężnej za te same naruszenia, jeśli są one uregulowane i usankcjonowanie jednocześnie w dwóch załącznikach do ustawy: nr 3 i nr 4. Sytuacje objęte dyspozycją art. 92a ust. 10 to takie zatem, gdy jeden czyn wypełnia znamiona naruszeń z dwóch załączników. W ocenie Sądu, normy zawartej w tym przepisie nie można odczytywać jako generalnego zakazu nałożenia kary za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia, przewidziane w załączniku nr 3 i nr 4, bez względu na rodzaj tych naruszeń. Takie wnioskowanie jest błędne chociażby dlatego, że ustanowiony w art. 92a ust. 10 nakaz nałożenia jednej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 (a więc opisanej w załączniku nr 3 do u.t.d.), w określonych w tym przepisie sytuacjach, odnosi się wyraźnie do tożsamości stwierdzonych naruszeń, a nie do tożsamości zdarzenia (w tym przypadku kontroli), będącego podstawą do stwierdzenia tych naruszeń. To nie okoliczność jednej kontroli (jednego czynu – jednego "kursu" poddanego kontroli) wyłącza możliwość nałożenia kar pieniężnych przewidzianych w dwóch załącznikach, ale stwierdzenie, że czyn ten stanowi naruszenie opisane jednocześnie w załączniku nr 3 i nr 4. Sąd podziela pogląd, że ze "skonsumowaniem" naruszenia przewidzianego w jednym załączniku przez popełnienie naruszenia przewidzianego w innym załączniku mielibyśmy do czynienia np. w sytuacji, gdyby przedsiębiorca nie miał licencji na przewóz (załączniku nr 3 lp. 1.1) i zarazem doszło do niewyposażenia kierowcy w wypis z licencji i nieokazanie go podczas tej samej kontroli (załączniku nr 4 lp. 1.2). W tym wypadku jest oczywiste, że jeśli ktoś licencji w ogóle nie uzyskał, to tym samym nie może wyposażyć w jej wypis kierowcę, który w rezultacie nie może tego wypisu okazać podczas przewozu. Szeroko ujęte naruszenie (brak licencji) konsumuje to polegające na niewyposażeniu kierowcy w jej odpis podczas przewozu. W takim przypadku zgodnie z art. 92a ust. 10 u.t.d. nie można ukarać za brak licencji i za niewyposażenie kierowcy w jej odpis, bowiem brak licencji pochłania to drugie naruszenie. Tego rodzaju "kumulacji" naruszeń w załącznikach nr 3 i 4 można byłoby wskazać więcej. Art. 92a ust. 10 u.t.d. wyłącza możliwość nałożenia na ten sam podmiot kary pieniężnej za te same naruszenia, jeśli są one uregulowane i usankcjonowanie jednocześnie w dwóch załącznikach do ustawy: nr 3 i nr 4. Sytuacje objęte dyspozycją art. 92a ust. 10 to takie zatem, gdy jeden czyn wypełnia znamiona naruszeń z dwóch załączników. W ocenie Sądu, rację ma organ, że taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Zupełnie czym innym jest brak badań lekarskich czy orzeczenia psychologicznego kierowcy, a czym innym – nieposiadanie licencji na wykonywanie przewozu. Jedno naruszenie nie pokrywa się nawet częściowo z drugim. Pomimo tego, iż stwierdzone naruszenia zostały ujawnione podczas jednej kontroli (podczas jednego przewozu, trasy), to nie stanowią jednocześnie tych samych naruszeń, o jakich mowa w załącznikach nr 3 i nr 4 do u.t.d. Wydana przez [...] decyzja z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] dotyczy innych naruszeń, aniżeli tych, za które nałożono karę zaskarżoną decyzją. Ww. decyzja dotyczy naruszeń określonych w załączniku nr 3 do u.t.d. tj. naruszeń określonych w lp. 1.1 wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz lp. 2.11 wykonywanie transportu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Tym samym organ I instancji nie naruszył art. 92a ust. 10 u.t.d.. Wskazane naruszenia nie są tożsame z naruszeniami dotyczącymi wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, określonymi w lp. 4.2 i 4.3 zał. 4 do u.t.d. sankcjonowanych karą pieniężną w wysokości [...] zł każde. W skardze podniesiono też, że organ nie ustalił, czy Skarżąca jest przedsiębiorcą i czy miało miejsce wykonywanie krajowego transportu drogowego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Zarzuty oparte na tych twierdzeniach są bezzasadne. W chwili kontroli ([...] września 2020 r. ok. godz. [...] w T.) kierowca C. S. wykonywał przewóz osób, transportując jednego pasażera. Przewóz był odpłatny i wykonywany w obrębie miasta T., na ustalonej trasie (z ul. [...] na ul. [...], gdzie znajduje się dworzec [...]). Kontrolowany pojazd [...] o nr rej. [...] był oznakowany jako taksówka, w pojeździe nie było zainstalowanego taksometru. W chwili zatrzymania kierowca korzystał z aplikacji [...] zainstalowanej na telefonie komórkowym, z zeznań pasażera wynika, iż przewóz został zamówiony telefonicznie za pośrednictwem aplikacji [...]. Po zamówieniu przewozu, pasażer otrzymał zwrotną informację zawierającą imię kierowcy, pojazd i jego nr rejestracyjny. W aplikacji został wskazany także koszt przewozu, wynoszący [...] zł, który został zaakceptowany przez pasażera. Po zakończonym przewozie, pasażer otrzymał fakturę nr [...] wystawioną przez [...] w imieniu [...] z siedzibą [...] na kwotę [...]zł. ([...] zł po rabacie). W toku kontroli okazano wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzielonej przedsiębiorstwu, [...], powyższa licencja dotyczyła pojazdu którym wykonywany był okazjonalny przewóz drogowy osób w momencie zatrzymania do kontroli. Wszystko to są okoliczności bezsporne. Wszystko to zarazem jednoznacznie wskazuje na zarobkowy charakter przewozu i na to, że Skarżąca wykonywała działalność gospodarczą w zakresie krajowego transportu drogowego, a kierowca C. S. działał z jej ramienia. Niezasadne są więc zarzuty naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia art. 8 k.p.a., które miało polegać na procedowaniu w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Z podanych wyżej powodów skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.