VII SA/Wa 535/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., sygn. akt: [...], Komendant Główny Straży Granicznej na podstawie art. 138 § 1 i pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 65 ust. 1 i 4 oraz art. 67 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz. U. z 2019 r., poz. 1783), po rozpatrzeniu wniosku przewoźnika lotniczego [...] siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z [...] sierpnia 2019 r. o nałożeniu na przewoźnika lotniczego kary administracyjnej w łącznej wysokości 40 000 zł za niedopełnienie obowiązków. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 20 czerwca 2018 r. [...] siedzibą w [...] (dalej: "przewoźnik lotniczy") realizował lot [...] z portu lotniczego [...] do portu lotniczego w [...]. W dniu 10 października 2018 r. Krajowa Jednostka ds. Informacji o Pasażerach sporządziła notatkę urzędową Nr [...], z której wynika, że w związku z powyższym lotem do Krajowej Jednostki ds. Informacji o Pasażerach nie wpłynęły żadne dane dotyczące przelotu pasażera. Nie wpłynęły również żadne dokumenty, które potwierdzałyby skorzystanie przez przewoźnika z uprawnienia, o którym mowa w art. 76 ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera. Stąd też wszczęto postępowanie administracyjne w związku z niedopełnieniem przez przewoźnika lotniczego obowiązków określonych w art. 6 ust. 1 omawianej ustawy. W toku postępowania Komendant Główny Straży Granicznej wystąpił do zarządzającego Przedsiębiorstwem Państwowym "[...]" z zapytaniem, który pismem z 16 kwietnia 2019 r. potwierdził, że przedmiotowy lot z 20 czerwca 2018 r. był lotem pasażerskim, a na pokładzie samolotu znajdował się 1 pasażer. Następnie w dniu 30 maja 2019 r. zwrócono się do przewoźnika lotniczego w sprawie informacji dotyczących terminów i rodzajów uzyskanych danych dotyczących przelotu pasażera. Przewoźnik lotniczy nie udzielił jednak informacji w jakim terminie oraz jakiego rodzaju dane jednego pasażera lotu [...] uzyskał. Po przeanalizowaniu niniejszej sprawy Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nałożył na przewoźnika lotniczego karę administracyjną w łącznej wysokości 40 000 złotych za niedopełnienie obowiązków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera. Wniosek o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy złożył przewoźnik lotniczy, zarzucając kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 189d k.p.a. nieuwzględnienie przy wymierzaniu kary pieniężnej wagi oraz okoliczności naruszenia prawa, stopnia przyczynienia się strony, na którą nakładana jest kara, w szczególności nieuwzględnienie, że przewoźnik lotniczy dokonał zgłoszenia danych pasażera lotu [...] do agenta handlingowego portu lotniczego w [...]. Równocześnie przewoźnik lotniczy wskazał na naruszenie przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uznanie wszystkich okoliczności za udowodnione podczas gdy całokształt materiału dowodowego w sprawie nie wykazuje aby wszystkie okoliczności zostały udowodnione (art. 80 k.p.a.). Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z [...] grudnia 2019 r. utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z [...] sierpnia 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 5 i 6 ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, przewoźnik lotniczy jest zobligowany do przekazania danych dotyczących pasażera do Krajowej Jednostki ds. Informacji o Pasażerach, nie zaś do agenta handlingowego. Stąd też przekazanie danych do takiego agenta nie zwalnia przewoźnika z obowiązku przekazania omawianych danych do Krajowej Jednostki. Ponadto na gruncie art. 189a § 1 k.p.a. w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu nie stosuje się przepisów działu IV k.p.a., z zastrzeżeniem, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów działu IV k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Równocześnie organ podkreślił, że zarówno z art. 1 pkt 5 k.p.a., jak i z działu IVa k.p.a. wynika, że ustawodawca rozróżnia dwa pojęcia: nałożenie kary oraz wymiar kary. Nałożenie kary administracyjnej należy przy tym rozumieć jako fakt ustanowienia sankcji o charakterze pieniężnym, zaś wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej to ustalenie wysokości kary. W tym miejscu organ zauważył, że w świetle art. 189d k.p.a. zasady wymiaru kary pieniężnej mają zastosowanie wyłącznie wobec administracyjnych kar pieniężnych, których wysokość określono metodą przedziału kwotowego lub wartościowego (tzw. "widełki"). Komendant Główny Straży Granicznej wyjaśnił że przed wydaniem zaskarżonej decyzji przeprowadzono czynności dowodowe, w wyniku których stwierdzono, że przewoźnik lotniczy wykonał w dniu [...] czerwca 2018 r. lot z portu lotniczego w [...] do portu lotniczego w [...], który został uznany za lot dotyczący przelotu pasażera (lot [...]), co do którego istniał obowiązek przekazania danych do Krajowej Jednostki ds. Informacji o Pasażerach. Organ przed wydaniem decyzji ustalił, że obowiązek ten nie został wykonany. W ocenie organu w toku postępowania administracyjnego w sposób niewystarczający została wyjaśniona jedynie kwestia, czy przewoźnik lotniczy posiadała dane dotyczące przelotu pasażera w terminie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, a więc czy posiadał dane między 48 a 24 godziną przed planowanym lotem. Kwestia ta została jednak ustalona w toku postępowania toczącego się po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. w wyniku danych uzyskanych od agenta handligowego [...] S.A. (pismo z 10 października 2019 r.) ustalono, że agent ten otrzymał informacje o danych pasażera – między innymi jego imię i nazwisko - w dniu 8 czerwca 2018 r., a więc posiadał je także między 48 a 24 godziną przed planowanym odlotem, który nastąpił w dniu 20 czerwca 2018 r. Skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył [...] z siedzibą w [...], wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania, zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Równocześnie zawnioskował o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Pełnomocnik skarżącego zarzucił kwestionowanej decyzji naruszenie: - art. 7, art. 77 §1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydanie decyzji, w której organ ustalił, że doszło do naruszenia przez skarżącego procedury zgłaszania danych pasażera biorącego udział w locie, w sytuacji, gdy skarżący podjął niezbędne działania oraz przekazał dane pasażera biorącego udział w locie [...] z portu lotniczego [...] do portu lotniczego w [...] realizowanego w dniu 20 czerwca 2018 r. do agenta handlingowego portu lotniczego w [...], - art. 189d k.p.a. przez niezastosowanie i nieuwzględnieni przy wymierzeniu kary pieniężnej wagi oraz okoliczności naruszenia prawa stopnia przyczynienia się strony, na którą nakładana jest administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa, w szczególności nieuwzględnienie przez organ dokonania przez skarżącego zgłoszenia danych pasażera do agenta handlingowego portu lotniczego w [...], a zatem swoim działaniem wykazał, że nie miał zamiaru podejmowania działań skutkujących naruszeniem nowych regulacji prawnych, natomiast w przypadku uznania przez organ, że doszło do naruszenie przez skarżącego procedury zgłaszania danych pasażera biorącego udział w locie to nieuwzględnienie, że powyższe naruszenie miało charakter naruszenia znikomego powstałego na samym początku obowiązywania nowej regulacji prawnej, dotyczącego przelotu jednego pasażera, - art. 64 ust. 1 ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, że organ miał prawo nałożenia kary dwukrotnie przy jednej operacji lotniczej za popełnienie tego samego wykroczenia, w momencie gdy nieprzedłożenie danych stanowi, zgodnie z brzmieniem przepisu jeden delikt, - art. 64 ust. 1 ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, poprzez jego zastosowanie, w momencie gdy z ustaleń dokonanych przez organ wynika, że stronie można było zarzucić ewentualnie naruszenie art. 64 ust. 2 tej ustawy, Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi wydanie decyzji w oparciu o nieważną podstawę prawną, z uwagi na niezgodność postanowień ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera z postanowieniami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych [...]) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania (dalej: "Dyrektywa PNR"), art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że organ w sposób jednoznaczny wypowiedział się jakie uwarunkowania prawne i faktyczne miał na uwadze wydając rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Okoliczność, że skarżący nie podziela stanowiska organu nie może zaś świadczyć o uchybieniu zasadom prowadzenia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2019r. utrzymująca w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2002r. o nałożeniu na przewoźnika lotniczego [...] siedzibą w [...] kary administracyjnej w łącznej wysokości 40 000 zł za niedopełnienie obowiązków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz. U. z 2019 r., poz. 1783). Okolicznością w sprawie bezsporną pozostaje, że w dniu 20 czerwca 2018 r. [...] siedzibą w [...] realizował lot [...] z portu lotniczego [...] do portu lotniczego w [...]. Przy czym jak wynika z pisma Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]" z 16 kwietnia 2019 r. przedmiotowy lot z 20 czerwca 2018 r. był lotem pasażerskim, a na pokładzie samolotu znajdował się 1 pasażer. Na wstępie należy zauważyć, że ustawa o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera została uchwalona w dniu 9 maja 2018r. ( przedstawiona KE w dniu 25 maja 2018r.) zaś weszła w życie w dniu 29 maja 2018r. ( Dz.U z 2018r., poz.894). Nie ulega więc wątpliwości, że jej zapisy obowiązywały przewoźnika lotniczego wykonującego lot [...] w dniu 20 czerwca 2018r. i posiadającego dane [...] od dnia 3 maja 2018r. ( uzasadnienie skargi). W związku z powyższym lotem do Krajowej Jednostki ds. Informacji o Pasażerach nie wpłynęły żadne dane dotyczące przelotu pasażera. Nie wpłynęły również żadne dokumenty, które potwierdzałyby skorzystanie przez przewoźnika z uprawnienia, o którym mowa w art. 76 ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz. U. z 2019 r., poz. 1783). Zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, lotem PNR jest lot statku powietrznego wykonującego przewóz lotniczy pasażerów, podczas którego następuje przekroczenie granicy państwowej, a start albo lądowanie statku powietrznego następuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt realizowania lotu [...] generuje po stronie przewoźnika lotniczego obowiązek przekazania danych [...]. Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy, przewoźnik lotniczy, realizujący lot [...], zobowiązany jest do przekazywania danych dotyczących przelotu pasażera zwanych danymi [...]" do Krajowej Jednostki do Spraw Informacji o Pasażerach (JIP). W oparciu o art. 6 ust. 1 ustawy przewoźnik lotniczy zobowiązany jest do przekazywania danych w dwóch terminach tj. od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem lotu [...] oraz niezwłocznie po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej i wejściu pasażerów na pokład statku powietrznego, kiedy nie mogą już go opuścić przed jego startem, a inni pasażerowie nie mogą wejść na pokład. Tak więc przekazanie danych [...] w terminie określonym w art. 6 ust 1 pkt 1 ustawy polega na co najmniej jednokrotnym przekazaniu danych [...] do JIP. Przekazanie danych w terminie wskazanym w art. 6 ust 1 pkt 2 ustawy polega na przekazaniu danych [...] ( potwierdzenie) albo aktualizacji danych , które zostały przekazane w terminie określonym w art. 6 ust 1 pkt 1 ustawy. Dopiero bowiem uzyskanie pełnych i zupełnych danych [...] ( po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej i wejściu pasażerów na pokład samolotu, kiedy pasażer nie może już opuścić pokładu przed startem a inni pasażerowie nie mogą już wejść na pokład), pozwala organom na podjęcie działań zmierzających do zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania , prowadzenia postepowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania. Wbrew twierdzeniom skargi, przekazanie danych [...] przez przewoźnika powinno więc nastąpić co najmniej dwukrotnie, jeśli przewoźnik w określonych terminach danymi tymi dysponuje , co w sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości. Nieprzekazanie danych w ustawowo określonych terminach stanowi niedopełnienie obowiązku, którego konsekwencją jest nałożenie, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 65 ust. 1 i 4 ustawy [...], administracyjnej kary pieniężnej na przewoźnika lotniczego przez Komendanta Głównego Straży Granicznej w wysokości 20.000 złotych za każde uchybienie dotyczące danego lotu [...]. Zgodnie z art. 65 ust. 4 ustawy [...], w przypadku wystąpienia więcej niż jednego z naruszeń, o których mowa w art. 64 ust. 1 lub 2, podczas jednego lotu [...], administracyjne kary pieniężne z tytułu tych naruszeń sumuje się. Suma administracyjnych kar pieniężnych nałożonych na podstawie art. 64 ust. 1 i 2 z tytułu jednego lotu [...] nie może przekroczyć 40.000 zł. Jak wynika z kat administracyjnych skarżąca spółka jako przewoźnik lotniczy realizujący lot pasażerski [...] z portu lotniczego [...] do portu lotniczego w [...] w dniu 20 czerwca 2018 r. dopuścił się dwóch naruszeń nie dokonując przekazania danych [...] do Krajowej Jednostki do Spraw Informacji o Pasażerach ani w terminie określonym w art. 6 ust 1 pkt 1 ani art. 6 ust 1 pkt 2 ustawy. W konsekwencji organ miał prawo nałożenia kary dwukrotnie dokonując jej zsumowania na podstawie art. 65 ust 4 ustawy. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 76 ustaw [...] przewoźnik lotniczy, wykonujący loty [...] miał prawo pisemnego wystąpienia o Komendanta Głównego Straży Granicznej w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy o wpisanie go na listę przewoźników lotniczych dostosowujących się do przekazywania danych [...] do Krajowej Jednostki do Informacji o Pasażerach . Wystąpienia takie powodowało, że w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy [...] przepis art. 64 nie znajdował zastosowania do przewoźnika, który podjął działania, mające na celu zapewnienie warunków technicznych umożliwiających sprawne i skuteczne przekazywanie przez niego danych [...] do JIP. Z akt postępowania wynika jednak, że do Straży Granicznej nie wpłynęły w tym czasie dokumenty, które mogłyby potwierdzić, iż przewoźnik lotniczy [...] skorzystał z uprawnienia, o którym mowa w art. 76 ustawy [...]. Należy także podzielić stanowisko organu , że w stosunku do skarżącej spółki nie miał zastosowania art. 64 ust 2 ustawy bowiem żadnych czynności w zakresie wyboru trybu i sposobu przekazywania danych [...] do JIP, o których mowa w art. 8 ust. 1 i 4 ustawy [...]. Przekazanie zaœ danych przez przewoźnika lotniczego [...] do agenta handlingowego ( na co powołuje się skarżąca) nie może być utożsamiane z przekazaniem danych [...] do wyspecjalizowanej jednostki jaką jest Krajowej Jednostki do Informacji o Pasażerach. Zasadnie więc organ uznał, że do przekazania danych ani w terminie określonym w art. 6 ust 1 pkt 1 ani pkt 2 w ogóle nie doszło. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania przez organ art. 189d k.p.a należy wyjaśnić, że przepisy działu IVa K.p.a. zostały dodane do Kodeksu na mocy ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Stąd też nie może mieć do niego zastosowania przywołany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014r. SK 6/12 odnoszący się do art. 88 ust 1 pkt 2 i art. 89 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Wprawdzie w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej wskazano, że projektowany przepis art. 189d k.p.a. będzie dotyczył jedynie kar administracyjnych, rozumianych jako sankcje, przy wymierzaniu których organ działa w ramach uznania administracyjnego ale przepisy art. 189d i 189f k.p.a. dotyczą odrębnych regulacji, normujących różne kwestie: art. 189d dotyczy wymiaru kary natomiast art. 189f odstąpienia od jej nałożenia. Przedstawiony fragment uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej odnosi się jedynie do kwestii wymiaru kar. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 19 maja 2020 r., sygn.. akt II GSK 24/20 (Lex nr 2983942), w konsekwencji, powołane w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej Kodeks postępowania administracyjnego, działanie organu "w ramach uznania administracyjnego" dotyczy wyłącznie "uznania" w zakresie wymierzania (wysokości) kary, dla którego przepis art. 189d k.p.a. określa dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy w ustawie wysokość kar jest względnie oznaczona tj. przewidziana została w granicach "od....do....". Kary administracyjne, z wysokością określoną w sposób sztywny, a do takich należy kara wymierzana na podstawie art.64 ust 1 pkt 1, art. 65 ust 1 i 4 ustawy z dni 9 maja 2018r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera– nie kwalifikują się do orzekania o ich miarkowaniu w zakresie wysokości i dlatego nie ma do nich zastosowania regulacja z art. 189d k.p.a. W odpowiedzi na pozostałe zarzuty skargi należy podkreślić, że ustawa z dnia 9 maja 2018r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera , stanowi implementację dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ( UE) 2016/ 681 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera ( danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postepowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania. Przy czym celem dyrektywy jest, miedzy innymi, zapewnienie bezpieczeństwa ogólnego, ochrona życia i bezpieczeństwa osób oraz stworzenie ram prawnych służących ochronie danych [...] w związku z przetwarzaniem przez właściwe organy. Zgodnie z pkt 18 preambuły, państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie niezbędne œśrodki, aby umożliwić przewoźnikom lotniczym wypełnianie obowiązków nałożonych na nich na podstawie niniejszej dyrektywy. Wobec przewoźników lotniczych, którzy nie wypełniają obowiązków w zakresie przekazywania danych PNR, państwa członkowskie powinny przewidzieć skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje, w tym kary finansowe. W ocenie Sądu zapisy ustawy z dnia 9 maja 2018r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera ,zarówno w zakresie obowiązku przekazywania danych przez przewoźników lotniczych do JIP, jak sankcji w postaci systemu kar nie naruszają przepisów przywołanej Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ( UE) 2016/ 681 z dnia 27 kwietnia 2016r. Wbrew zarzutowi skargi proporcjonalność sankcji w tym kar finansowych nie oznacza konieczności ich miarkowania, a to , że sankcja zastosowana do realizacji danego celu musi być proporcjonalna do jego istoty, musi być odpowiednia i niezbędna dla realizacja konkretnego celu. Odnośnie wniosku o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ( art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) i zawieszenie postępowania, Sąd podziela pogląd ukształtowany w jednolitej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym wyłącznie wątpliwości sądu, a nie skarżącej, mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego, od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowo-administracyjnej. Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prawnym we wnioskowanym w skardze zakresie. Odnosząc się do zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem art. 77 i 77 k.p.a., wskazać należy, że w ocenie Sądu, wydaniu zapadłych rozstrzygnięć, wbrew zarzutom skargi, towarzyszyła analiza wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, którym zostało nadane prawidłowe znaczenie prawne. Zostały one także w wystarczający sposób ujawnione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, które spełniają wymagania art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną, uznając wszystkie jej zarzuty za chybione.