I OZ 1043/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 631/19 o odrzuceniu skargi L. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 20 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę L. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] marca 2019 r. w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnosząc skargę skarżąca nie podpisała jej oraz nie uiściła wpisu od skargi. W związku z tym pismami z 5 grudnia 2019 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi poprzez podpisanie skargi i jej odpisów, nadesłanie ewentualnych kolejnych stron skargi sprawiającej wrażenie niekompletnej, uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 200 zł – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe pisma zostały wysłane do skarżącej na adres podany w skardze. Ww. wezwania, po dwukrotnym awizowaniu, powróciły do Sądu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Braki skargi nie zostały uzupełnione. Wskazując na przepisy art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 57 § 1, art. 49 § 1 i art. 230 i art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd pierwszej instancji uznał, że wobec prawidłowości doręczenia zastępczego skarżącej i nieuzupełnienia braków skargi - niepodpisania jej oraz nieopłacenia, skarga podlegała odrzuceniu. Sąd zaznaczył przy tym, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje adnotacja doręczyciela o miejscu pozostawienia pisma do dyspozycji adresata. Widnieje również data zwrotu, data pierwszego i drugiego awiza. Określono również w sposób jednoznaczny miejsce pozostawienia awiza – oddawcza skrzynka pocztowa adresata. Widnieje również pieczątka w zakresie daty zwrotu do nadawcy. Druk zawiera podpis doręczyciela. W trybie art. 73 P.p.s.a. istotne jest natomiast, aby na kopercie zawarto informację o jej dwukrotnym awizowaniu, co w kontrolowanej sprawie miało miejsce. Dokument potwierdzenia odbioru stanowi dokument urzędowy, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 73 § 1, § 2, § 3 i § 4 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem skarżąca nie uchybiła terminowi do uzupełnienia ewentualnych braków formalnych wniesionej skargi. Ponadto zaskarżonemu postanowieniu zarzucono błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, poprzez błędne przyjęcie, że skarżącej skutecznie, w sposób przewidziany w art. 73 P.p.s.a. doręczono pisma z 5 grudnia 2019 r. jak również poprzez błędne przyjęcie, iż przesyłka zawierająca powyższe pisma byał dwukrotnie awizowana, a nadto przez błędne przyjęcie, że na skutek niepodjęcia przez skarżącą przesyłki w wyznaczonym przez doręczyciela terminie, przesyłka ta została zwrócona do nadawcy oraz przez błędne ustalenie daty i powodu zwrotu przesyłki, podczas gdy skarżąca nie otrzymała w ogóle pierwszego zawiadomienia tzw. awiza informującego o nadejściu przesyłki poleconej nr [...] (włożonym do pocztowej skrzynki oddawczej skarżącej). Po powtórnym zawiadomieniu, skarżąca udała się po odbiór kierowanej do niej korespondencji w pierwszym dniu po Świętach Bożego Narodzenia, tj. w piątek 27 grudnia 2019 r. będącym jednocześnie ostatnim dniem, w którym była możliwość odbioru kierowanej do niej przesyłki poleconej, przy czym w Urzędzie Pocztowym "[...]", gdzie według zawiadomienia powtórnego miała być pozostawiona przesyłka polecona nr [...], brak było ww. przesyłki, gdyż z winy pracowników operatora pocztowego, za pośrednictwem którego została przesłana, najprawdopodobniej została ona przedwcześnie oddana celem zwrotu nadawcy. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania niniejszego zażalenia, wyznaczenie jej adwokata lub radcy prawnego z urzędu w sytuacji, w której istniałby przymus adwokacko – radcowski ewentualnie o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 20 stycznia 2020 r. poprzez jego podpisanie przez ewentualnie wyznaczonego w sprawie adwokata lub radcę prawnego oraz o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych niniejszej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 49 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.): "jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej". Takim brakiem formalnym jest brak podpisu skarżącego (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.) oraz nie uiszczenie wpisu od skargi (art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a.). W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżąca została wezwana do uzupełnienia ww. braków pismem z 5 grudnia 2019 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pierwszą próbę doręczenia operator pocztowy podjął 10 grudnia 2019 r., zaś drugą 18 grudnia 2019 r. Podkreślić jednak należy, że w świetle regulacji art. 73 P.p.s.a. istotne znaczenie dla przyjęcia tzw. fikcji doręczenia ma pierwsza a nie druga próba doręczenia. Zgodnie z art. 73 § 1 P.p.s.a.: "(w) razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2". Z kolei zgodnie z art. 73 § 3 P.p.s.a.: "(w) przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy". "Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1" (§ 4). W świetle powyższych przepisów doręczenie przesyłki nastąpiło zatem w dniu 24 grudnia 2019 r., który to dzień nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy (art. 83 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 1 ustawy z 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy, tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 90 ze zm.). Tym samym bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostawał fakt, że skarżąca podejmowała 27 grudnia 2019 r. nieskuteczne próby uzyskania informacji o treści korespondencji kierowanej do niej z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, bowiem nastąpiło już skuteczne doręczenie ww. przesyłki. Również w żaden sposób skarżąca nie potwierdziła swoich twierdzeń, że nie otrzymała pierwszego awizo. W okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo uznał Sąd pierwszej instancji, że braki skargi pomimo skutecznego wezwania nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, a zatem skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Formułowane w treści zażalenia zarzuty w świetle powyższych ustaleń, nie zasługiwały na uwzględnienie. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie.