II SA/Wr 262/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. Z. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie skrzyżowania ulic [...] i [...] we [...] oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Rada Miejska [...] podjęła w dniu [...].02.2020 r. uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie skrzyżowania ulic [...] i [...] we [...]- dalej jako "MPZP". Mocą MPZP nieruchomość składającą się z części działki nr [...], której właścicielem jest M. Z., przeznaczono na cele ulicy klasy dojazdowej oznaczonej symbolem 8KDD - ulice (§ 47 uchwały). Skargę na MPZP wniósł M. Z. (dalej jako "skarżący"), kwestionując jego postanowienia w zakresie dotyczącym terenu o funkcji 8KDD – ulice w zakresie części działki nr [...]. W uzasadnieniu skargi zarzucił Radze rażące naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293, ze zm.) – dalej "u.p.z.p." oraz art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP. Podniósł, że do zarzucanego naruszenia doszło z uwagi na pominięcie obowiązku uwzględniania w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego dotychczasowego przeznaczenia terenów, zasady ekonomicznego wykorzystania przestrzeni i zasady proporcjonalności, a w konsekwencji zmianę przeznaczenia części działki na ulicę - 8KDD, zamiast oznaczenia jej jako terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - 7MN, co tym samym stanowi naruszenie władztwa nad tym terenem i nadmierną ingerencję w prawo własności, podczas gdy dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli Rada jako organ stanowiący powinna bezwzględnie kierować się zasadą proporcjonalności, rozumianą jako zakaz nadmiernej w stosunku do chronionych wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostek, w tym z zachowaniem swobody zagospodarowania posiadanych nieruchomości. Formułując takiej treści skargi jej autor wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie części działki nr [...] z przeznaczeniem 8KDD - ulice. Rozwijając w pisemnym uzasadnieniu skargi postawione Radzie Miejskiej zarzuty, skarżący przedstawił powody, dla których nie zgadza się ze zmianą przeznaczenia części działki nr [...] o powierzchni około 150 m² pod teren ulicy klasy dojazdowej 8KDD. Podkreślił, że brak przeznaczenia spornej działki w całości pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przekracza granice władztwa planistycznego i jest nadmierną ingerencją w prawo własności oraz pomija całkowicie wymóg proporcjonalności. Skarżący podniósł przy tym, że decyzją nr [...] z [...].12.2017r. otrzymał warunki zabudowy dla działki nr [...]. Ponadto decyzją nr [...] z [...].05.2019r. Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącemu pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budynek jednorodzinny wolnostojący wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu dla działki nr [...]. Dalej przedstawił analizę z której wynika, że działka o przeznaczeniu 7MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zmniejszy swoje powierzchnię z 710m² na około 560m², a więc jej powierzchnia przeznaczona pod zabudowę ulegnie zmniejszeniu o ponad 20%. W związku z tym należy stwierdzić, że na skutek wejścia w życie MPZP, zabudowana zgodnie z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę nieruchomość nie odpowiada założeniom przewidzianym w MPZP. Według skarżącego, w przypadku posiadania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, ma on prawo realizować zamierzenie inwestycyjne w zakresie odpowiadającym wydanej decyzji. Potwierdzeniem słuszności tego poglądu jest stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowym (wyrok WSA w Poznaniu z 28.11.2012 r., sygn. akt II SA/Po 901/12 ). Powołując się na treść art. 65 ust. 1 u.p.z.p. autor skargi zauważył, że ustawodawca przewidział możliwość wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy na skutek uchwalenia MPZP. Ustawodawca nie przewidział jednak możliwość wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę z tego samego powodu. Co więcej, zgodnie z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. nie ma możliwości wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W związku z tym skarżący wywodził, że MPZP nie może stać w sprzeczności z zapisami decyzji o pozwoleniu na budowę, w przeciwnym razie doszłoby do sytuacji w której w obrocie prawnym funkcjonowałyby sprzeczne ze sobą akty prawne: decyzja o warunkach zabudowy i MPZP. Odnosząc się do treści stanowiska dotyczącego nieuwzględnionych uwag wniesionych do projektu planu, w których organ wyjaśnił, że wytyczenie drogi w innym miejscu wpłynęłoby na zwiększenie ilości terenów niezbędnych do wykupu, według skarżącego, taka odpowiedz nie pokazuje tego, że istnieje możliwość przeprowadzenia drogi między innymi w całości przy wykorzystaniu działki nr [...], która to jest działką niezabudowaną. Organ w żaden sposób nie wyważył więc interesu publicznego i prywatnego. Podkreślił więc, że na skutek wprowadzenia MPZP utraci praktycznie całkowicie możliwość korzystania z ogrodu. Dlatego wskazał, że gdyby dysponował jakąkolwiek wiedzą o planowanym wprowadzeniu MPZP w projektowanym kształcie, wówczas rozważyłby ponownie decyzję o budowie domu w tym miejscu, a z pewnością projekt budowlany byłby dostosowany do tak znaczącej zmiany powierzchni działki. W obecnej sytuacji wskazał natomiast, że poniósł bardzo duże koszty mające na celu wybudowanie domu, z którego nie będę mógł korzystać w pełnym zakresie i zgodnie z pierwotnymi założeniami. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] (dalej jako "Prezydent") wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że MPZP sporządzony został przy zachowaniu jawności i przejrzystości procedur pianistycznych. Zapewniono w wymagany prawem sposób udział społeczeństwa w pracach nad projektem MPZP. Skarżący nie skorzystał na etapie składania wniosków z możliwości uczestniczenia w sporządzaniu projektu planu miejscowego. Skarżący nie złożył w ramach procedury formalno-prawnej, jak i poza nią, żadnego pisma dotyczącego przedmiotowej drogi. Do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu, skarżący złożył uwagę rozpatrzoną przez Prezydenta zarządzeniem nr [...] z [...].01.2020 r. Uwaga nie została uwzględniona. Odnosząc się do zarzutów skargi zauważono, że układ komunikacyjny obszaru objętego planem został ukształtowany na potrzeby obsługi istniejącej i nowo projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Opiera się o istniejące ulice [...] i [...] oraz [...] i [...]. Plan wprowadza dodatkową obsługę komunikacyjną opartą przede wszystkim na drogach publicznych, ustalając ich przebieg optymalnie, zarówno pod względem konieczności zapewnienia prawidłowej obsługi dla nowych terenów mieszkaniowych, jak również uwzględniając istniejącą strukturę własności. Teren oznaczony na rysunku planu symbolem 8KDD jest drogą dojazdową, której minimalna szerokość w liniach rozgraniczających wynosi 10 m. Autor odpowiedzi na skargę przedstawił szczegółową argumentację dotyczącą tak ustalonej szerokości drogi dojazdowej. Ponadto wskazał, że MPZP, dzięki wprowadzeniu bezpośredniej obsługi komunikacyjnej w postaci drogi publicznej 8KDD, stworzył na tym obszarze nową ofertę inwestycyjną, która do tej pory była ograniczona. Ze względu na istniejącą tu strukturę własności wiązało się to z koniecznością przeprowadzenia, w niezbędnym zakresie, drogi przez tereny prywatne. Nałożone w związku z tym ograniczenia związane były z przeznaczeniem części działki pod drogę publiczną. Są one jednak w pełni rekompensowane uzyskanymi dzięki temu korzyściami, w postaci możliwości realizowania na pozostałej części nieruchomości zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W przypadku przeprowadzenia drogi 8KDD właściciele poszczególnych nieruchomości, przez które ona przechodzi, ponoszą wkład proporcjonalny do wielkości swojej nieruchomości. Wszystkie drogi w granicach planu w miarę możliwości wyznaczono wykorzystując tereny gminne i skarbu państwa, w najmniejszy możliwy sposób wkraczając na tereny prywatne. Droga 8KDD również została wyznaczona w taki sposób, aby w jak najmniejszym stopniu prowadzić drogę publiczną po nieruchomościach prywatnych. Jedynie niewielki obszar w jej środku, obejmujący ok. 30% powierzchni całej drogi, zlokalizowany został na gruntach prywatnych. Wyznaczenie drogi o innym przebiegu spowodowałoby zdecydowane zwiększenie obszaru niezbędnego do wykupu przez gminę. Ponadto droga wyznaczona została w taki sposób, aby istniejące zadrzewienia mogły w jak największym stopniu znaleźć się poza jezdnią, wpisując się w wyznaczony układ drogowy. Według Prezydenta, pozostała część działki nr [...] znajduje się na terenie 7MN, a jej parametry pozwalają na realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Podkreślił też, że droga 8KDD jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania nowej zabudowy na tym obszarze, czego dowodem jest uzgodnienie projektu planu przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta. Ponadto wprowadzenie na tym obszarze możliwości realizacji nowej zabudowy wraz z obsługą komunikacyjną w postaci drogi publicznej 8KDD, spowoduje wzrost wartości przyległych, przewidzianych pod zabudowę nieruchomości, i umożliwi bardziej atrakcyjny, niż do tej pory sposób użytkowania. Zwrócono też uwagę, że realizacja celu publicznego, jakim jest droga publiczna wymaga przejęcia przez samorząd terenu pod jej budowę. Zgodnie z art. 36 ust. 1 właścicielowi nieruchomości przysługuje z tego tytułu odszkodowanie zgodne z rynkową wartością przejętej nieruchomości. Nadto zauważono, że do planu wpłynęła uwaga, będąca w istocie rzeczy poparciem przyjętego przebiegu drogi 8KDD, podpisana przez 8 osób fizycznych, upatrujących w takim sposobie zagospodarowania korzyści dla realizacji własnych zamierzeń inwestycyjnych. Droga ta stanowi alternatywę dla ulicy [...], która jest pozbawiona chodników, za wąska i nie spełnia standardów drogi publicznej. Odnosząc się do przywołanych przez skarżącego regulacji dotyczących przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), według Prezydenta, zostały one spełnione z uwagi na wyznaczenie w planie różnych przeznaczeń terenów oraz linii rozgraniczających, zarówno w samej treści uchwały w § 3 ust. 2 jak i na załączniku graficznym nr 1 do uchwały. Również zostały spełnione regulacje dotyczące art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Procedura planistyczna MPZP przeprowadzona była zgodnie z trybem określonym w art. 17 u.p.z.p. Przebieg prac planistycznych został wykazany w dokumentacji formalno-prawnej, która zgodnie z art. 20 ust. 2 u.p.z.p., wraz z uchwałą oraz załącznikami, została przekazana Wojewodzie w celu oceny ich zgodności z przepisami prawa. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...].03.2020 r. pod poz. [...]. Pismem z [...].06. 2020 r. skarżący, odpowiadając na wezwanie Sądu, przesłał kopię decyzji z [...].12.2027 r., nr [...] oraz decyzji z [...].05.2019 r. nr [...]. Pismem z [...].06.2020 r. Rada Miejska, odpowiadając na wezwanie Sądu, przekazała załącznik graficzny uchwały MPZP z zaznaczeniem działki nr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 28.10.2020 r. zdjęto sprawę z wokandy posiedzenia jawnego i skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 02.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, że MPZP zaskarżony w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z 08.03.1990 r. o samorządzie terytorialnym (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 713, dalej jako: "u.s.g."), narusza interes prawny skarżącego. MPZP obejmuje nieruchomości stanowiącą własność skarżącego, która bezspornie jest objęta procesem inwestycyjnym związanym z budową domu jednorodzinnego. W okresie bezpośrednio poprzedzającym wejście w życie MPZP nieruchomość ta nie była objęta postanowieniami żadnego planu miejscowego, tak więc prowadzony przez skarżącego proces inwestycyjny związany z zabudową i zagospodarowaniem tego terenu wymagał decyzji o warunkach zabudowy, którą skarżący uzyskał (decyzja nr [...] z [...].12.2017r.). Skarżący legitymuje się również pozwoleniem na budowę (decyzja nr [...] z [...].05.2019r.). Plan zmienił zatem dotychczasowe przeznaczenie jego nieruchomości, wprowadzając oprócz możliwości zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (czego nie kwestionuje) również lokalizację drogi dojazdowej publicznej 8KDD, którą kwestionuje. Skarżący uważa, że cała działka powinna być przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Realizowany na podstawie powołanych decyzji sposób zagospodarowania terenu tej działki pozostaje w sprzeczności z ustaleniami MPZP. W stosunku do część działki nr [...] o powierzchni ok 150 m², plan pozbawia bowiem skarżącego możliwość korzystania z zaplanowanego ogrodu. Jest to niewątpliwie ograniczenie możliwości korzystania przez skarżącego z przedmiotu własności w stosunku do uprawnień przysługujących mu przed wejściem w życie MPZP. Mając powyższe na uwadze przyjąć należało, że zaskarżony plan miejscowy w zakresie obejmującym działkę należącą do skarżącego narusza jego interes prawny, ponieważ w zakresie przeznaczenia terenu, na którym się ta działka znajdują, wprowadza możliwość lokalizacji drogi dojazdowej, tym samym ingerując w zakres wykonywania przysługującego prawa własności nieruchomości. W rezultacie zarzuty skargi jako dopuszczalnej podlegały merytorycznemu rozpatrzeniu, przy czym stwierdzenie naruszenia interesu prawnego nie oznacza automatycznie zasadności skargi na uchwałę dotyczącą miejscowego planu. Stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. podstawą stwierdzenia nieważności planu miejscowego może być wyłącznie istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów. Tryb sporządzania planu należy rozumieć jako sekwencję czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej, a zasady sporządzania planu jako merytoryczną jego zawartość (przyjęte w nim ustalenia). Istotne naruszenie trybu sporządzania planu następuje, gdy ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono procedury sporządzania aktu planistycznego. Natomiast naruszenie zasad to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych - które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego. Zarzuty skarżącego odnoszą się do zasad sporządzania MPZP. Dotyczą one rażącego naruszenie przez Radę przepisów art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP poprzez pominięcie obowiązku uwzględniania w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego dotychczasowego przeznaczenia terenów, naruszenia zasady ekonomicznego wykorzystania przestrzeni i zasady proporcjonalności, przekroczenia granic władztwa planistycznego przez nadmierną ingerencję w prawo własności i tym samym naruszenie zasady proporcjonalności, rozumianej jako zakaz nadmiernej w stosunku do chronionych wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostek, w tym z zachowaniem swobody zagospodarowania posiadanych nieruchomości. Zdaniem Sądu zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a naruszenie uprawnień właścicielskich skarżącego ustaleniami zaskarżonej uchwały, stanowiącymi o przeznaczeniu części terenu działki nr [...] pod lokalizację ulicy klasy dojazdowej 8KDD, dokonane zostało przez organ gminy z zachowaniem granic władztwa planistycznego dozwolonych prawem i w ramach obiektywnego porządku prawnego. Ustawodawca wyposażył gminę we władztwo planistyczne, co oznacza, że jednostka ta może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do MPZP bądź to precyzyjne zapisy, bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów co do ich przeznaczenia. W myśl art. 3 ust.1 u.p.z.p., kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Przyznany gminie przez ustawodawcę przywilej ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, w tym zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. określenia w planie terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, w konsekwencji może prowadzić do ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności. Interes prawny skarżącego w procesie planistycznym kształtuje art. 140 kodeksu cywilnego, w myśl którego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tym samych granicach może rozporządzać rzeczą. Art. 140 Kodeksu cywilnego, opisujący istotę prawa własności i wymieniający atrybuty właścicielskie, wskazuje, iż wykonywanie tychże uprawnień następuje "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela. Z mocy ustaw regulujących problematykę zagospodarowania przestrzennego, organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy." Realizując powyższe uprawnienie, rada gminy działa w granicach przysługującego jej uznania. Władztwo planistyczne gminy jest rozumiane jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Podkreślić należy, że prawo własności niewątpliwie jest w Rzeczypospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie ( art. 21 ust. 1 oraz 64 ust. 1 i 3 ), znajdując także ochronę w przepisach Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności ( w szczególności art. 6 ust. 1 oraz art. 1 Protokołu Nr 1 ), to jednak prawo to nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona, tyle, że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności a więc poszanowania zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Z kolei stosownie do regulacji art. 32 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę praw własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do w/w celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie - jak już wcześniej wskazano – są przepisy u.p.z.p. Na ich podstawie gmina dysponuje kompetencją do planowaniu miejscowego, w tym samodzielnego kształtowania sposobu zagospodarowania obszaru podlegającego władztwu planistycznemu min. poprzez ustalanie przeznaczenia poszczególnych terenów. Prawnie wadliwymi będą tylko te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, albo te, które są wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień. O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić zatem jedynie wówczas, gdy rozwiązania planistyczne są dowolne i pozbawione uzasadnienia merytorycznego. Dlatego też gmina stanowiąc w MPZP o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania, aby wykazać, że nie nadużyła władztwa planistycznego, powinna wykazać szczegółowe przesłanki, którymi kierowała się przyjmując konkretne rozwiązania planistyczne, wpływające na sposób wykonywania prawa własności. W uzasadnienie uchwały w sprawie miejscowego planu winna się znaleźć argumentacja pozwalająca stwierdzić, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji, albo że przyjęte rozwiązanie planistyczne, mimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach. W ocenie Sądu, Rada tym wymogom sprostała. Biorąc bowiem pod uwagę dokumentacje planistyczną (zob. pkt 14 uzasadnienia do uchwały), organ planistyczny prawidłowo wyważył interes publiczny z interesem skarżącego. Nie ma więc tu mowy o jakimkolwiek naruszeniu zasady proporcjonalności. W szczególności przyjdzie zauważyć, że zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. plan miejscowy powinien być tak skonstruowany aby zapewnić możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów. Rozstrzygając o rozwiązaniach dotyczących systemu komunikacyjnego należy ocenić sprawę całościowo. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutu braku przeprowadzenia spornej drogi w całości przy wykorzystaniu działki nr [...], która jest działką niezabudowaną i tym samym pozbawienia skarżącego około 20 % powierzchni działki [...] pod drogę dojazdową, przyjdzie wskazać, że udział procentowy nieruchomości stanowiących własność gminy lub skarbu państwa w powierzchni drogi 8KDD przekracza łączny udział procentowy pozostałych nieruchomości prywatnych (a więc nie tylko skarżącego). Powierzchnia całej drogi 8KDD w ujęciu procentowym przedstawia się w ten sposób, że jedynie niewielki obszar w jej środku, obejmujący ok. 30% powierzchni całej drogi, zlokalizowany został na gruntach prywatnych. Wyznaczenie drogi o innym przebiegu spowodowałoby natomiast zdecydowane zwiększenie obszaru niezbędnego do wykupu przez gminę. Nie można także nie zauważyć, że przedstawiona argumentacja została poparta analizą zasad i standardów związanych z planowaniem zabudowy mieszkaniowej i jej potrzebami w skomunikowaniu z innymi drogami publicznymi (ulic [...] i [...] oraz [...] i [...]). Analiza ta zawiera również konkretne odniesienie się do zastanego stanu faktycznego poprzez wskazanie m.in. konieczności zachowania istniejących zadrzewień, które w jak największym stopniu znalazły się poza pasem jezdni ulicy. Ważnym jest przy tym zauważenie, że planowana ulica klasy dojazdowej wprowadza bezpośrednią obsługę komunikacyjną dla terenów wzdłuż niej położnych, które takiej możliwości były dotychczas pozbawione. Przyjęte w MPZP rozwiązania planistyczne doprowadziły Sąd do wniosku, że Rada Miasta uchwalając zaskarżony plan - w granicach zakreślonych interesem prawnym skarżącego - nie przekroczyła władztwa planistycznego ani innych zasad sporządzania planu w stopniu, który należało zakwalifikować jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Organ uchwałodawczy dokonał prawidłowego wyważenia interesu publicznego i interesu indywidualnego skarżącego. Wbrew zarzutom skargi, pozostała powierzchnia działki nr [...], która znajduje się na terenie 7MN, pozwala na realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i w zakresie pozbawienia możliwości korzystania z części ogrodu MPZP nie nosi znamion dowolności oraz mieści się w granicach wyznaczonych prawem gminy do władczego rozstrzygania o zasadach kształtowania ładu przestrzennego. MPZP nie wykluczył korzystania z pozostałej części nieruchomości w dotychczasowy sposób (art. 35 u.p.z.p.), ponieważ skarżący uzyskał pozwolenie na budowę, to decyzja ta zachowała moc prawną, podobnie jak decyzja lokalizacyjna (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.). Ponadto w przypadku ograniczenia prawa własności przyjdzie dodatkowo wskazać, że niekorzystne dla właściciela nieruchomości zmiany wynikające z MPZP, rekompensowane są jemu zgodnie z art. 36 ust. 1-3 u.p.z.p. Sąd nie stwierdził również istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu miejscowego w zakresie odnoszącym się do interesu prawnego skarżącego, w tym dotyczącym konieczności zapewnienia aktualności na dzień przekazania projektu planu do opiniowania i uzgodnienia materiałów planistycznych. W związku z powyższym, stwierdzić należy, że Rada Miasta nie naruszyła procedury planistycznej przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zaskarżonym zakresie. Z powyższych względów nie było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, stąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.