IV SAB/Wr 1072/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie przekazania odwołania postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 15 listopada 2022 r. Z. Z. wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie przekazania odwołania. Skarżący wskazał, że w postępowaniu przed Wojewodą Dolnośląskim o sygn. SOC-LPI.6151.1.810.2020.MGA odwołanie od decyzji o umorzeniu postępowania o legalizację pobytu złożył w dniu 8 kwietnia 2021 r., natomiast zostało ono przekazane do organu II instancji dopiero w dniu 4 sierpnia 2021 r., czym naruszono stosowne terminy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej: k.p.a.), jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast stosownie do art. 133 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132. Odnosząc się do realiów rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że przepisy postępowania sądowoadministracyjnego dopuszczają możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie przekazania odwołania. Przywołany art. 133 k.p.a. ustanawia siedmiodniowy termin na przesłanie odwołania organowi odwoławczemu. W świetle tego przepisu organ pierwszej instancji, który nie skorzystał z uprawnienia do wzruszenia własnej decyzji w trybie tzw. samokontroli, jest obowiązany przekazać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Przekazanie odwołania jest czynnością materialno-techniczną, dla której ustawodawca ustanowił ściśle określony termin. Na bezczynność organu pierwszej instancji, który tej czynności nie dokonuje w terminie - a więc w istocie sprawia, że wniesione odwołanie pozostaje bez rozpoznania - służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Jak jednak wynika z akt niniejszej sprawy, odwołanie Skarżącego datowane na dzień 8 kwietnia 2021 r. wpłynęło do organu w dniu 12 kwietnia 2021 r. Bezsporne jest, że odwołanie to zostało przekazane do organu II instancji dopiero w dniu 4 sierpnia 2021 r., a więc z przekroczeniem siedmiodniowego terminu na przekazanie odwołania. Niemniej podkreślenia wymaga, że skarga w niniejszej sprawie została złożona do Sądu dopiero w dniu 15 listopada 2022 r. Zatem pomimo tego, że organ pozostawał w bezczynności w przekazaniu odwołania, to jednak w dniu wniesienia skargi do Sądu bezczynność ta już ustała, gdyż odwołanie zostało przekazane z dniem 4 sierpnia 2021 r., co zakończyło utrzymujący się wcześniej stan bezczynności organu. Kontrolowany w postępowaniu sądowoadministracyjnym w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Wobec faktu, że skarga na bezczynność w niniejszej sprawie została wniesiona już po dokonaniu czynności przekazania odwołania przez organ, należy uznać ją za niedopuszczalną. Przedstawiony pogląd ma uzasadnienie w treści uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.