II SA/Kr 911/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi R.K. i B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w na rzecz skarżących R.K. i B.B. kwoty po 100 zł (sto złotych) na rzecz każdego z nich, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Sygn. akt II SA / Kr 911 / 06. UZASADNIENIE. Decyzją z dnia .................Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpoznaniu wniosku R.K. j , M.K. i B.B. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją tegoż Kolegium z dnia .............w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. nr .......w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn ." zarurowanie odcinka rowu melioracyjnego położonego pomiędzy ul. ........... w K. działając na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 156 § l pkt 2 k.p.a. oraz art. 42 ust. l i 2 i 43 ustawy z 7. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § l pkt l k.p.a. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji wydając decyzję w przedmiocie ustalenia przedmiotowych warunków podjął ją z rażącym naruszeniem prawa t. j. art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym , w szczególności nie precyzując warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , warunków zabudowy i zagospodarowania wynikających z przepisów szczególnych , w tym z prawa wodnego , a także z pominięciem obowiązków określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W sytuacji istnienia dla danego terenu planu zagospodarowania przestrzennego decyzja taka winna być bezwzględnie wydana na podstawie takiego planu. Sprzeczność decyzji w zakresie przyjętych w niej rozstrzygnięć z ustaleniami planu powoduje jej nieważność z mocy art. 16 pkt l i art. 34 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 156 § l pkt 7 k.p.a. W decyzji winna być przedstawiona przyszła inwestycja tak , by było jasne na czym ma polegać , a nadto decyzja winna specyfikować teren inwestycji. Sporna decyzja jest powyższych cech pozbawiona - zawiera ona jedynie tytuły wyjęte z planu i ogólne stwierdzenia. W tak specyficznej sprawie organ winien dokonać ustaleń w zakresie zagadnień melioracyjnych , a szczególnie ustalić co ma być zarurowane -rów melioracyjny , czy ciek wodny. W sprawie nie ustalono zatem stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia. Co do kwestii proceduralnej dotyczącej braku legitymacji do składania wniosku w zakresie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji to zdaniem Kolegium zasięg oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego był taki , że objął on także wnioskodawców. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło i w tym zakresie pogląd przedstawiony w decyzji z ......... W skardze od przedstawionej decyzji R.K. i B.B. wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania a to art. 80 k.p.a. przez przyjęcie , że organ I instancji nieprawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy , a nadto dalsze naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy t.j. art. 77 § l , 7 , 156 § l pkt 2 i 157 § 2 k.p.a. w szczególności przez nieuwzględnienie , że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wszczyna się tylko na żądanie strony. Ponadto zdaniem skarżących decyzja narusza przepisy prawa materialnego t.j. art. 41 ust l i 2 i art. 43 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie , że istniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący zaakcentowali, iż wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym , a co za tym idzie nie mogli oni skutecznie inicjować działań zmierzających do stwierdzenia nieważności wydanej w tym postępowaniu decyzji.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o oddalenie skargi obstając przy argumentacji wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej ,przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem t.j. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego ( art. 3 ustawy z 30. 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, póz.1270 z póżn. zm.) Orzekanie w myśl art.135 powołanej ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze ,a także zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy ,tudzież przebieg postępowania przed organami administracji publicznej - stwierdzić należy , że zaskarżona decyzja organu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wydana została z naruszeniem przepisów proceduralnych , co musiało skutkować jej uchyleniem. Jest poza sporem, że prawo żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej przysługuje stronie. Wynika to z treści art. 157 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Należy przy tym uwzględnić, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12.01.1994 r. II SA 2164/92, ONSA 1995/1/32). Wszczęcie i prowadzenie postępowania zależy zatem od uprzedniej kontroli przez organ, czy zachodzą formalnoprawne przesłanki warunkujące jego dopuszczalność. Należy do nich w pierwszej kolejności ustalenie, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. Jeżeli w toku postępowania okaże się, że wniosek złożyła jednak osoba nie będąca stroną, to organ może tylko umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z dnia 16.01.2001 r. I SA 1354/99, niepubl.). Zasadnicza wada skutkująca uchyleniem przez Sąd decyzji wydanej w niniejszej sprawie polega na nie wyjaśnieniu w należyty sposób okoliczności faktycznych stanowiących podstawę ustaleń w kwestii legitymacji wnioskodawców do żądania stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W kwestii interesu prawnego wnioskujących w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. zarurowanie odcinka rowu melioracyjnego położonego pomiędzy ul............organ zajął w obu decyzjach zgodnie pozytywne stanowisko - tyle tylko, że tak ogólnikowo uzasadnione , że nie poddaje się ono weryfikacji. W istocie sprowadza się ono do twierdzenia , że zasięg oddziaływania inwestycji jest taki, że objął on także wnioskodawców. Jest poza sporem, że ustalenie, czy decyzja Prezydenta Miasta K. z ..........dotyczyła interesu prawnego wnioskujących , zależało od jednoznacznego określenia położenia nieruchomości stanowiących ich własność , a to przez pryzmat ustalenia ewentualnego oddziaływania na nie przedmiotowej inwestycji. Konieczne było także ustalenie o jakie konkretnie oddziaływanie chodzi. Ustaleń tych brak. Wykazane wyżej wady postępowania organu wskazują na istotne naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a. przez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.