I SA/Ol 920/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE A. B. (dalej jako skarżąca , wnioskodawczyni) we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek brakiem posiadania środków na zapłatę zaległości podatkowej. W chwili obecnej skarżąca nie posiada jakichkolwiek oszczędności, ani wolnych środków obrotowych. Skarżąca funkcjonuje wyłącznie dzięki pomocy rodziny. Natomiast przymusowa egzekucja zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji ostatecznie uniemożliwi prowadzenie jakiejkolwiek działalności i ostatecznie doprowadzi do bankructwa skarżącej. Nadto z uwagi na toczące się postępowania karne w związku z niniejszą sprawą – wykonanie tak jaskrawie sprzecznej z prawem decyzji nie powinny zapadać przed datą zakończenia postępowań karnych, które mogą mieć wpływ na treść przedmiotowej decyzji. Późniejszy zwrot wyegzekwowanej kwoty rzekomej zaległości podatkowej po uzyskaniu korzystnego wyroku sądu dla skarżącej pozostanie bez znaczenia dla możliwości naprawy szkody jaką dozna ona w związku z prowadzoną egzekucją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270, cyt. dalej jako p.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zasadą jest bowiem, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). W doktrynie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek ; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006, s. 162). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poza powołanie się na fakt, iż wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi egzystencji skarżącej i jej rodziny i ostatecznie uniemożliwi jej prowadzenie jakiejkolwiek działalności, nie został w żaden sposób uzasadniony. Wnioskodawczyni nie wykazała istnienia żadnych konkretnych przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z punktu widzenia strony rozstrzygnięcia. Faktu tego nie zmienia podnoszona przez nią okoliczność prowadzenia postępowań karnych. Jak już bowiem wskazywano art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych, w których nie wymieniono prowadzenia postępowania karnego. Także z akt sprawy nie wynika, by w sprawie zaistniały przesłanki wskazywane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.