II SA/Wa 818/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską dla celów łowieckich. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją znak [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Komendant Stołeczny Policji (zwany dalej: KSP, organ I instancji), działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 32 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284, zwana dalej: u.b.a.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o cofnięciu S. K. (zwany dalej: skarżący), pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Podstawę negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie organu I instancji, że skarżący rażąco naruszył zasady właściwego przechowywania broni palnej, co wyklucza możliwość zachowania przez niego pozwolenia na broń. Powyższy wniosek KSP wywiódł z faktu, że skarżący posiadając pozwolenie na broń nie zachował środków określonych w ustawie o broni i amunicji, czym nieumyślnie doprowadził do przywłaszczenia broni oraz amunicji do tej broni przez nieustalonego sprawcę. W dniu [...] sierpnia 2017 r. w W. przy ul. K. skarżący, pakując do samochodu rzeczy na polowanie, oparł broń o tylne koło samochodu, po czym odjechał. Po przejechaniu kilku kilometrów zorientował się, że nie zabrał broni, jednakże gdy wrócił na miejsce już jej nie odnalazł. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział [...] z dnia [...] września 2019 r. sygn. akt [...] warunkowo umorzono na okres 1 roku (tytułem próby na podstawie art. 66 § 1 i art. 67 § 1 kodeksu karnego) prowadzone wobec skarżącego postępowanie karne o czyn z art. 263 § 4 kodeksu karnego. W odwołaniu złożonym na powołaną wyżej decyzję skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 18 ust. 5 pkt 4 oraz art. 32 u.b.a., poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że zachowanie skarżącego obligowało organ I instancji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni z powodu naruszenia zasad przechowywania broni palnej. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot kontroli w niniejszej sprawie decyzją znak [...] z dnia [...] marca 2020 r. Komendant Główny Policji (zwany dalej: KGP, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy podał, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy, pozostawienie na parkingu broni palnej, nie odpowiada nakazom, wynikającym z przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia wykonawczego w sprawie jej przechowywania. Skarżący nie dochował należytej staranności w prawidłowym zabezpieczeniu broni. Swoim zachowaniem doprowadził do jej utraty i jakkolwiek było to działanie nieumyślne, to jednak było ono skutkiem niezachowania wymaganych warunków w zabezpieczeniu broni, która miała być przewieziona na polowanie. Fakt, że przez brak skrupulatności została utracona broń nie budził żadnych wątpliwości także w ocenie Sądu Rejonowego dla W., który warunkowo umorzył postępowanie prowadzone w tej sprawie na okres jednego roku próby, uznając jednak, iż zachowanie strony wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 263 § 4 kodeksu karnego. Warunkowe umorzenie postępowania jest środkiem polegającym na rezygnacji z prowadzenia postępowania karnego, tj. odstąpienia od skazania i ukarania sprawcy uznanego za winnego przestępstwa, jest więc środkiem reakcji karnoprawnej na przestępstwo. Zatem jest to środek immamentny związany z uznaniem osoby za winną popełnienia danego przestępstwa. Jakkolwiek działanie skarżącego nie było umyślne, to jednak w sposób ewidentny naruszyło zasady przechowywania i noszenia broni, co stanowi podstawę do przyznania prymatu interesowi publicznemu, polegającemu na ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, nad interesem skarżącego, a tym samym uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń. Skarżący nie zachowując należytej staranności i skrupulatności w zabezpieczeniu broni doprowadził do sytuacji, w której broń trafiła w ręce przestępcy (przestępców), a to stwarza potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jest to wystarczającym powodem do zastosowania wobec ono niej przesłanki określonej art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. tj. do cofnięcia pozwolenia na broń. Organ wskazał, iż zarówno art. 32 u.b.a., określający zasady przechowywania broni, jak i pozostałe regulacje tej ustawy nie pozostawiają wątpliwości, iż należyty dozór nad bronią palną powinien być dochowywany przez cały okres jej posiadania. Dotyczy to zarówno przechowywania broni palnej w warunkach domowych, jak i poza miejscem zamieszkania osoby uprawnionej. Faktem jest, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224, zwane dalej: rozporządzeniem MSW) nie określają sposobu zabezpieczenia broni we wszystkich możliwych sytuacjach, lecz w § 5 dają wskazówki - jakie zabezpieczenie broni przed dostępem osób trzecich jest właściwe. Wynika z nich, że broń palna, zwłaszcza poza miejscem jej przechowywania, winna być pod całkowitą kontrolą jej posiadacza. Prawo do posiadania broni ma bowiem charakter szczególny, dostęp do jej posiadania jest reglamentowany, a warunki przechowywania broni są rygorystyczne, właśnie po to, aby dla ochrony interesu społecznego uniemożliwić, a co najmniej utrudnić, przedostanie się broni i amunicji w ręce osób nieuprawnionych do ich posiadania. KGP przyznał, że nie każda utrata broni musi zawsze i w każdym przypadku oznaczać cofnięcie pozwolenia, ale w świetle ustalonych w niniejszej sprawie okoliczności, mających istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, cofnięcie pozwolenia na broń należy uznać za słuszne i celowe, tym bardziej, że broń nie została odnaleziona. Pozostawienie skarżącemu prawa do broni nie jest zasadne. Takiemu rozstrzygnięciu sprzeciwia się interes społeczny, który wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Tych kryteriów skarżący nie spełnia, skoro nie zabezpieczył właściwie broni, co doprowadziło do jej zaboru przez osobę nieuprawnioną. Broń mogła dostać się w ręce przestępcy lub przestępców i może zostać użyta do popełnienia przestępstw. Skarżący stworzył więc poważne zagrożenie dla interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego i nie powinien nadal posiadać pozwolenia na broń palną. Zdaniem organu odwoławczego na zmianę niniejszego rozstrzygnięcia nie mogą mieć wpływu pozytywne opinie o skarżącym w miejscu zamieszkania, czy w środowisku łowieckim, ponieważ nie eliminują one okoliczności zdarzenia z dnia 1 sierpnia 2017 r., w wyniku których doszło do utraty przez niego broni. W skardze złożonej na powołane wyżej rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu odwoławczego do wydania w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku decyzji o zmianie w całości decyzji organu I instancji; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Wydanej decyzji skarżący zarzucił mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez błędną oraz niepełną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tj. nienadanie odpowiedniej wagi dowodom z wyjaśnień skarżącego, jego świadomości przy naruszeniu zasad przechowywania broni, opinii o skarżącym z organizacji łowieckich, wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez Komisariat Policji Warszawa Bemowo, decyzji o pozwoleniu na broń, a także pominięcie okoliczności, o których organ miał wiedzę z urzędu, tj. ilości jednostek broni jaką posiadał skarżący oraz sposobu jej przechowywania, które to okoliczności wskazują, że skarżący w dalszym ciągu daje rękojmię bezpiecznego i zgodnego z prawem posługiwania się bronią; 2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez błędną oraz niepełną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tj. wyjaśnień skarżącego oraz decyzji o pozwoleniu na broń, a w konsekwencji nieustalenie, że jest on myśliwym od 37 lat, a myślistwo stanowi jego pasję, której miał się poświęcić w wolnym czasie na emeryturze, a w konsekwencji w sposób pobieżny wyważenie interesu obywatela w pozostawieniu mu pozwolenia na broń; 3. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji, w znaczącej mierze, na luźnych przypuszczeniach i domniemaniach co do osoby a nawet osób, które mogły wejść w posiadanie broni skarżącego, przy jednoczesnym pominięciu oceny osoby i zachowania skarżącego oraz podjętych przez niego szeregu wykazanych w postępowaniu czynności, mających doprowadzić do jej odnalezienia, co doprowadziło do pobieżnego wyważenia interesu społecznego przy podejmowaniu decyzji dotyczącej pozostawienia mu pozwolenia na broń; 4. art. 18 ust. 5 pkt 4 związku z art. 32 ust. 1 u.b.a. poprzez jego błędne zastosowanie, tj. uznanie, że w realiach niniejszej sprawy sam pojedynczy fakt utraty przez skarżącego w dniu 1 sierpnia 2017 r. broni palnej uzasadnia wydanie decyzji cofającej mu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich w sytuacji, gdy podstawą wydania decyzji powinien być całokształt okoliczności sprawy, w tym dotyczących zachowania skarżącego przed, a także bezpośrednio po utracie broni, postawa skarżącego od [...] sierpnia 2017 r. do dnia wydania decyzji oraz jego właściwości osobiste, których prawidłowa i wszechstronna ocena winna skutkować wydaniem decyzji o odmowie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia skarżący szczegółowo omówił przytoczonej powyżej zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumentację tożsamą z tą jaką prezentował w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 u.b.a. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Przepis art. 32 u.b.a. stanowi natomiast, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Szczegółowe zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie MSW. Przepisy ww. rozporządzenia nie regulują w sposób pełny wszystkich sytuacji, jakie mogą zaistnieć przy wykonywaniu uprawnień, przewidzianych w pozwoleniu na broń. Nie oznacza to jednak, że tego rodzaju sytuacje nie zostały w ogóle unormowane. Rozporządzenie dotyczy w istocie tylko określenia zasad przechowywania broni w oznaczonych w nim warunkach i okolicznościach, zaś w kwestiach w rozporządzeniu nieuregulowanych sposób przechowywania broni powinien być oceniany zgodnie z art. 32 ust. 1 u.b.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1200/06), wystarczającą regulację, określającą powinności w zakresie przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp osób nieuprawnionych zawiera art. 32 ust. 1 u.b.a. Wydane na podstawie delegacji z art. 32 ust. 2 u.b.a. rozporządzenie reguluje kwestie natury technicznej i w niczym nie wyklucza ogólnej zasady, dającej się wyprowadzić z brzmienia art. 32 ust. 1 u.b.a. Obowiązkiem posiadacza broni jest zachowanie nad nią całkowitej i ścisłej kontroli przez cały czas, w którym nie jest możliwe przechowywanie jej w sposób określony w rozporządzeniu, a więc również - jak w sprawie niniejszej – w czasie przygotowywania się do polowania i pakowania broni i pozostałego sprzętu do samochodu. Ustawodawca nie wprowadził żadnego ograniczenia czasowego przechowywania, co oznacza, że omawiane przepisy dotyczą każdego przechowywania, nawet trwającego krótką chwilę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 496/09). Nietrafna jest zatem argumentacja skarżącego, wskazująca na naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ust. 1 u.b.a. z tego powodu, że pojedynczy fakt utraty broni nie uzasadnia cofnięcia pozwolenia na broń, a podstawę rozstrzygnięcia winien stanowić całokształt okoliczności sprawy, w tym jego postawa i zachowanie przed i po tym zdarzeniu. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący (posiadający pozwolenie na broń palną do celów łowieckich od wielu lat) pozostawił broń na parkingu, w następstwie czego nastąpiło przywłaszczenie broni przez nieustaloną osobę, zatem skarżący nie przechowywał broni w sposób zgodny z art. 32 ust. 1 u.b.a. Gdyby skarżący dochował należytej staranności w przechowywaniu i zabezpieczeniu broni, niewątpliwie nie doszłoby do jej pozostawienia na parkingu. Skarżący nie dochował należytej staranności w przechowywaniu broni, gdy pakując się na polowanie zostawił broń opartą o samochód, a następnie odjechał z parkingu. Nie sprawdził przed odjazdem, czy broń wraz z pozostałym sprzętem została spakowana. Prawidłowa jest zatem ocena orzekających w postępowaniu administracyjnym organów, że skarżący jako posiadacz pozwolenia na broń nie dopełnił należytej staranności w jej zabezpieczeniu w danych warunkach. Broń palna jest narzędziem szczególnie niebezpiecznym i w rękach osób nieuprawnionych (np. przestępców), stanowi zagrożenie dla takich wartości jak porządek i bezpieczeństwo publiczne, na jej posiadaczu spoczywa więc szczególny obowiązek dbałości o takie jej przechowywanie, aby osoby nieuprawnione nie miały do niej dostępu. Pozostawienie broni na parkingu stworzyło dogodne warunki do jej nielegalnego przejęcia przez nieuprawnioną osobę, co musiało doprowadzić do cofnięcia pozwolenia na broń skarżącemu. Wskazać w tym miejscu należy, co prawidłowo wywiódł organ odwoławczy, że dostęp do broni ma charakter reglamentowany. Od posiadaczy pozwolenia na broń ustawodawca wymaga ścisłego przestrzegania przepisów, związanych z jej przechowywaniem i zabezpieczeniem. Nawet bowiem lekkie niedbalstwo w tym zakresie doprowadzić może do tragedii. Jak wskazuje sam skarżący, jest myśliwym od 37 lat. Powinien więc zdawać sobie sprawę ze szczególnej odpowiedzialności, ciążącej na posiadaczach broni w zakresie jej przechowywania, zarówno w warunkach domowych, jak i poza miejscem zamieszkania. Obowiązek zachowania należytej staranności w celu zapobieżenia utraty broni przy jej noszeniu czy przemieszczaniu wynika z art. 32 ust. 1 u.b.a. Skoro obowiązku tego skarżący nie dopełnił, to uzasadnione było zastosowanie w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. Zdaniem Sądu, nie są uzasadnione także podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był bowiem wystarczający dla ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Podstawę dokonanych przez organy ustaleń stanowiły dokumenty, uzyskane z Komisariatu Policji W. [...] oraz prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla W. [...][...] Wydział [...] z dnia [...] września 2019 r. sygn. akt [...]. Wartość dowodowa tych dokumentów nie mogła zostać podważona w toku postępowania administracyjnego. Nie znajdują też akceptacji argumenty skarżącego, że kluczowym dowodem w niniejszej sprawie winny być złożone przez niego wyjaśnienia oraz wywiad środowiskowy i opinia organizacji łowieckiej. Jak słusznie wskazał bowiem organ odwoławczy, pozytywna opinia o skarżącym w miejscu jego zamieszkania, czy w środowisku łowieckim, nie eliminuje okoliczności zdarzenia z dnia [...] sierpnia 2017 r., w wyniku którego doszło do utraty broni. Nieuprawniony jest również zarzut zaniechania należytego wyważenia racji skarżącego (który w dalszym ciągu daje rękojmię bezpiecznego i zgodnego z prawem posługiwania się bronią) i interesu społecznego. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy w sposób prawidłowy przyznały prymat interesu społecznego nad indywidualnym interesem skarżącego. Poczynione przez organy ustalenia wskazują na niefrasobliwy stosunek skarżącego do kwestii bezpiecznego przechowywania broni, zaś interes społeczny wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Tych kryteriów - jak wykazano powyżej - skarżący nie spełnia. Na treść rozstrzygnięcia nie mogą mieć wpływu akcentowane przez skarżącego okoliczności dotyczące długiego czasu bycia myśliwym i jego zaangażowanie w tym zakresie. Na jego korzyść nie przemawiają też działania, podejmowane w celu odnalezienia broni, skoro nie doprowadziły do jej odzyskania. Wymienione okoliczności nie mogą bowiem sanować konsekwencji prawnych i faktycznych stwierdzonych naruszeń zasad przechowywania broni. Skarżący swoim zachowaniem stworzył zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego, czego skutkiem było dostanie się broni w ręce osób nieuprawnionych, które mogą jej użyć w sposób sprzeczny z prawem. Sąd w całości podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3156/142007 r., iż przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ust. 1 u.b.a. stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę, posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienie art. 10 u.b.a. Przepis art. 32 ust. 1 u.b.a. nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. Należyty dozór nad bronią palną powinien być dochowywany przez cały okres jej posiadania. Dotyczy to zarówno przechowywania broni palnej w warunkach domowych, jak i poza miejscem zamieszkania osoby uprawnionej. Szczególną przezorność posiadacz broni palnej powinien zachować poza miejscem zamieszkania zwłaszcza wówczas, gdy broń nie może być przechowywana w szczególnych warunkach zabezpieczenia, które ustanawia przepis § 5 rozporządzenia MSW. Utrata broni palnej poprzez pozostawienie jej na parkingu, a więc w miejscu ogólnie dostępnym dla innych osób, nie odpowiada nakazom, wynikającym z przepisów o broni i amunicji. W konsekwencji Sąd stwierdził, że orzekające w sprawie organy prawidłowo oceniły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wydane decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. stanowi ogólną kompetencję organów Policji do cofnięcia pozwolenia na każdy rodzaj broni i do każdego celu, jeżeli osoba posiadająca takie uprawnienie narusza zasady bezpiecznego przechowywania broni i amunicji. W sprawie niniejszej bez wątpienia zaistniały podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną dla celów łowieckich. Z zaprezentowanych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.