II FZ 529/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. i M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Gl 263/07 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K. i M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 lutego 2007 r. nr ... w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić zażalenie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił K.i M. M. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 lutego 2007 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż wnioskodawcy nie wykonali w pełni kierowanych do nich wezwań, nie przedłożyli tym samym wszystkich niezbędnych dokumentów, uzasadniających przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Z przedstawionej zaś dokumentacji nie wynika w sposób jednoznaczny, że w stosunku do ich osób spełnione zostały przesłanki warunkujące to przyznanie. W zażaleniu na przedmiotowe postanowienie skarżący wnieśli o zmianę lub uchylenie postanowienia. Uzasadniając zażalenie strona podkreśla, że udowodniła swoją sytuację finansową w okresie, którego dotyczyło się wezwanie sądu, przedłożyli wszystkie wskazane w pismach sądu dokumenty niezbędne do zbadania czy pomoc finansowa winna w tym przypadku mieć zastosowanie. Zdaniem strony wynika z nich, iż dochód rodzinny jest zbyt niski aby ponieść opłatę sądową bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania rodziny. Świadczy o tym zestawienie dochodów jakie przedstawiła strona, które w skali roku wynoszą 28.893,80 zł z przeznaczeniem ich dla pięcioosobowej rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z postanowieniem art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba taka wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach miał obowiązek wszechstronnie i wyczerpująco odnieść się do przytoczonych we wniosku okoliczności i do materiału dowodowego zebranego w sprawie, co też uczynił. Należy zauważyć, iż regulacja zawarta w treści art. 246 § 1 cytowanej ustawy stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 tej ustawy, stosownie do którego strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. Przy tym, to do Sądu kierującego się wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy, należy ocena czy takie okoliczności zachodzą. W przedmiotowej sprawie wynika, iż skarżący nie wykonali w całkowitym zakresie kierowanych do nich wezwań, tj. nie nadesłali wszystkich dokumentów, od których zależy rozstrzygnięcie odnośnie ich wniosku. W szczególności nie przedłożyli aktualnych rachunków bankowych skarżącej oraz dokumentacji księgowej przedsiębiorstwa skarżącego, przedstawiając jedynie deklaracje VAT, które nie zawierają pełnej informacji o prowadzonej działalności gospodarczej. Uniemożliwiło to Sądowi pierwszej instancji w sposób jednoznaczny stwierdzenie czy faktycznie w stosunku do nich zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Również do zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona nie załączyła żadnych dokumentów źródłowych uzasadniających przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z treści art. 252 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż Sąd rozpatrując wniosek strony o przyznanie prawa pomocy winien brać pod uwagę jej stan majątkowy i rodzinny oraz otrzymywane dochody. Pod pojęciem stanu majątkowego należy przy tym rozumieć nie tylko zasób gotówki znajdujący się w posiadaniu strony, lecz również środki finansowe ulokowane w majątku ruchomym i nieruchomym. W związku z tym, należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż zapłata kosztów sądowych w kwocie 2000 zł. nie przekroczy możliwości finansowych skarżących. Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.