II FSK 1732/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia WSA del. Alina Rzepecka, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 1097/17 w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz I. B. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2018 r., I SA/Łd 1097/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę I.B. (zwanej dalej skarżącą) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 października 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że skarżąca, będąca przedsiębiorcą, wynajęła od miasta lokal, w którym chciała prowadzić działalność gospodarczą, tj. galerię sztuki. W momencie zawierania umowy z miastem ani wynajmujący, ani najemca nie znali rzeczywistego stanu lokalu. W trakcie remontu lokalu ujawniały się kolejne wady fizyczne lokalu, wymagające poszerzenia zakresu prac i zwiększenia nakładów finansowych, m.in. uszkodzenie fragmentów konstrukcji dachu, liczne przecieki w dachu, pęknięcia instalacji wodociągowej, przemakanie ściany, wadliwe posadowienie i nieszczelność rynien, zatkana kanalizacja, brak zadaszenia w kominach wentylacyjnych. W związku z wadami skarżąca nie mogła z lokalu korzystać i prowadzić działalności gospodarczej. 3. Jednocześnie organ podatkowy w podatku od nieruchomości - gmina (zatem wynajmujący lokal, z którego skarżąca nie mogła korzystać) ustalił skarżącej wysokości podatku od nieruchomości za ten lokal. Skarżąca wniosła o umorzenie zaległości podatkowej. 4. Organ odmówił umorzenia podnosząc, że: - okoliczności wskazywane przez stronę (np. przecieki w dachu) z uwagi na brak trwałego charakteru, nie mieściłyby się we "względach technicznych", - skarżąca płaci raty kredytu komercyjnego w miesięcznej wysokości przeszło 4 tys. zł. Nie do przyjęcia jest, by podatnik przyznawał priorytet swoim zobowiązaniom cywilnoprawnym, pozostawiając nieuregulowane zobowiązanie podatkowe po to, aby następnie występować o ich umorzenie, - sam fakt choroby małżonka także nie musi jeszcze oznaczać konieczności szczególnej ochrony interesów osób poprzez rokroczne przyznawanie im ulg podatkowych. 5. Powyższemu skarżąca zarzuciła naruszenie m.in.: - art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 198 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm. – dalej: ord. pod.) - poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności stanu technicznego lokalu i możliwości jego wykorzystania przez skarżącą w ramach prowadzonej działalności, będącego przedmiotem opodatkowania, skutkujące przedwczesnym, a nadto błędnym stwierdzeniem, że wady lokalu nie mają charakteru trwałego i jako takie nie stanowią względów technicznych, z powodu których lokal nie może być wykorzystywany do prowadzenia w nim działalności gospodarczej w sytuacji, gdy lokal z uwagi na zły stan techniczny nie nadaje się do użytkowania, a nadto poprzez pominięcie okoliczności, że winnym nienależytego stanu technicznego przedmiotu opodatkowania, uniemożliwiającego wykorzystanie go zgodnie z przeznaczeniem jest Prezydent Miasta - organ podatkowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę podnosząc, że poglądy na rozumienie pojęcia ważnego interesu podatnika są rozbieżne. Istnieją takie orzeczenia, które przyjmują, iż ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko do nadzwyczajnych i losowych zdarzeń, ale także normalnej sytuacji ekonomicznej podatnika, wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia) – wyrok NSA z dnia 10 marca 2009 r., I FSK 31/08, LEX 537191. Zdaniem sądu pierwszej instancji organy niedostatecznie rozważyły okoliczności związane ze stanem technicznym lokalu w kontekście ich nadzwyczajnego charakteru, okoliczności związane z przewidywalnym zakresem prac i terminem ich wykonania, które Miasto i skarżąca uzgodnili w momencie zawierania umowy najmu lokalu, zasadę zaufania (organ podatkowy w tej sprawie występuje także w roli wynajmującego) oraz względy sprawiedliwości. Skarżąca zobowiązała się do przeprowadzenia remontu lokalu w zakresie obciążającym wynajmującego i rozliczenia poniesionych nakładów na warunkach określonych w umowie (§ 5 umowy przewidywał 100% kompensację poniesionych przez skarżącą wydatków z należnego z tytułu wynajmu lokalu czynszu). Zakres robót określony został w kosztorysie inwestorskim stanowiącym załącznik do umowy, zakres tych prac mógł jednak ulec zmianie w przypadku, gdy w trakcie realizacji zajdzie konieczność wykonania dodatkowych prac, oczywiście za porozumieniem stron (§ 2 umowy). Pismem z dnia 12 maja 2016 r. skarżąca poinformowała wynajmującego o rozpoczęciu prac remontowych oraz ujawnieniu podczas ich wykonywania "ukrytych mankamentów", które powodowały konieczność wstrzymania prac remontowych: po zerwaniu na 1 piętrze zarwanego sufitu okazało się, że więźba dachowa jest przegniła, zalana oraz w niektórych miejscach zarwana, rynny wokół dachu są nieszczelne oraz obniżone, co powoduje wylewanie się wody po całej ściennie budynku, zagrzybienie, rynny odpływowe pionowe są dziurawe, kanalizacja burzowa zapchana, ściana granicząca jest zawilgocona, brak izolacji oraz tynku, brak kapturów na kominach powodujący wlewanie się wody do pomieszczeń, po naprawie zaworu wody przecieki ze starej instalacji na poziomie 1 piętra, zalewanie całego stropu, przeciek na dużą halę. W kolejnych pismach (z dnia: 16 maja 2016 r., 6 czerwca 2016 r., 16 czerwca 2016 r., 22 czerwca 2016 r., 30 czerwca 2016 r.) skarżąca zwraca uwagę wynajmującego na pojawiające się kolejne problemy wstrzymujące prace remontowe i niemożliwość rozpoczęcia w lokalu założonej działalności gospodarczej. Wynajmujący (będący organem podatkowym) tych okoliczności nie kwestionował, a wręcz je potwierdził. Z notatki urzędowej sporządzonej w dniu 6 listopada 2017 r. wynika, że na spotkaniu, które ta notatka dokumentuje, służby techniczne wynajmującego do dnia 10 listopada 2017 r. wydadzą wniosek o wyłączenie lokalu użytkowego z użytkowania z uwagi na jego zły stan techniczny, jednocześnie wydział lokali użytkowych na podstawie tego wniosku rozpocznie - w oparciu o obowiązujące przepisy prawa miejscowego- procedurę przydziału skarżącej lokalu zamiennego (akta sądowe k.13, dowód dopuszczony na rozprawie). Z kolejnego dokumentu (wypowiedzenie umowy najmu lokalu użytkowego – k.21 akt sądowych) wynikają podobne okoliczności. Zdaniem sądu pierwszej instancji z przedstawionych dowodów wynika, że w momencie zawierania umowy najmu lokalu ani skarżącej, ani wynajmującemu nie był znany rzeczywisty stan tego lokalu. Nie był on także znany osobie, która sporządzała kosztorys remontu lokalu wyznaczający dwumiesięczny termin na jego wykonanie, zapewne osobie posiadającej odpowiednią wiedzę fachową. Mając powyższe na uwadze, sąd pierwszej instancji nakazał, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględnił te uwagi i rozważył, czy w takich okolicznościach faktycznych, w kontekście tego, że organem podatkowym jest jednocześnie wynajmujący lokal, który - jak się okazało - w ogóle do żadnego użytkowania się nie nadaje, rezygnacja z podatku od nieruchomości nie będzie stanowiła przejawu sprawiedliwości (równego, uczciwego i zgodnego z normami etycznym) postępowania. Obciążenie skarżącej ciężarem ekonomicznym podatku od nieruchomości z tytułu posiadania tego lokalu, w takiej samej wysokości i pobieranego na tych samych zasadach, jak innych podatników, którzy swe lokale użytkowe również wynajmują od Miasta, lecz z lokali korzystają w założony sposób, może jawić się jako niesprawiedliwe. Kolejną kwestią jest zasada zaufania. Zgodnie z art. 121 § 1 ord. pod. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W ocenie sądu, przy okazji ponownego rozpoznania sprawy organ powinien rozważyć, czy rezygnacja z wymierzonego skarżącej podatku nie będzie wspierała także zaufania do organów podatkowych (Prezydenta Miasta). 7. Wyrok uwzględniający skargę organ zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 poz. 1369 - dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 198 i art. 210 § 4 ord. pod. - poprzez bezpodstawne przyjęcie w zaskarżonym wyroku, że w tej sprawie doszło do naruszeń przepisów postępowania - bez ich wyraźnego wskazania oraz bez wykazania że to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2) art. 3 § 1 i art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez niedokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w niej okoliczności będących podstawą oceny niespełnienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości z przepisu art. 67a § 1 pkt 3 ord. pod., w szczególności przez niezbadanie zgodności z prawem dokonanej przez organy podatkowe subsumcji ustalonego stanu faktycznego do normy z przepisu art. 67 § 1 pkt 3 ord. pod. oraz przez niewykazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn, dla których sąd pierwszej instancji nie podzielił oceny dokonanej przez organy podatkowe, 3) art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 3 ord. pod. - poprzez uchylenie wyłącznie zaskarżonej decyzji, podczas gdy w przypadku stwierdzonej przez sąd konieczności rozważenia przesłanek umorzeniowych w sprawie dotyczącej podatków samorządowych tj. podatku od nieruchomości, konieczne byłoby uchylenie także decyzji organu pierwszej instancji; Mając powyższe na uwadze, organ wniósł o: - rozpoznanie sprawy na rozprawie, - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, oraz - zasądzenie od skarżącej na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o: - oddalenie skargi kasacyjnej, - zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego obejmującego koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 8. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi trafnie przyjął, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Wbrew odmiennym zapatrywaniom organu podatkowego zasadnie wskazał jakie przepisy postępowania organ naruszył. Wskazanie to nastąpiło poprzez wyraźne odwołanie się przez sąd pierwszej instancji do skargi: "Skarga jest zasadna, w szczególności podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego"- tak stwierdził WSA w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podniosła zarzut naruszenia następujących przepisów postępowania podatkowego: art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 198 i art. 210 § 4 ord. pod.. W uzasadnieniu skargi natomiast dość obszernie uzasadniła wszystkie zarzuty, wyjaśniając, w jaki sposób doszło do naruszenia ww. przepisów postępowania oraz jaki wpływ miało każde z tych naruszeń na wynik sprawy. Zarzuty te okazały się uzasadnione. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji wskazał, że organy podatkowe nie sprostały rygorom staranności postępowania w zakresie oceny przesłanki interesu publicznego, niedostatecznie rozważyły bowiem okoliczności związane ze stanem technicznym lokalu w kontekście ich nadzwyczajnego charakteru oraz okoliczności związane z przewidywanym zakresem prac i terminem ich wykonania, które Gmina i skarżąca uzgodnili w momencie zawierania umowy najmu lokalu. W szczególności, biorąc pod uwagę, że "decyzje o przyznaniu ulg podatkowych mogą mieć charakter uznaniowy (w razie zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego), a hipoteza normy prawnej art. 67a) ord. pod. oparta jest na nieostrych przesłankach, co daje organom podatkowym bardzo szerokie pole do podejmowania rozstrzygnięć, to istotne jest, aby w takich postępowaniach ze szczególną starannością gromadzić materiał dowodowy, wyjaśniać wszelkie istotne wątpliwości, respektując podstawowe zasady ogóle postępowania podatkowego, w tym zasadę zaufania. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozważał zastosowanie w sprawie przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" z przepisu art. 67a § 1 pkt 3 ord. pod. (co spotkało się z zarzutem organu administracji w skardze kasacyjnej) właśnie dlatego, że pojęcia te są nieostre, o przez to dokonanie prawidłowej ich wykładni warunkuje zakres postępowania dowodowego, które powinno zostać przeprowadzone w sprawie. Poza tym sąd ten wskazał wyraźnie, jakie okoliczności powinny wziąć pod uwagę organy podatkowe przy ocenie przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". W zakresie naruszenia przez organy podatkowe zasady zaufania (art. 121 § 1 ord. pod.) oraz względów sprawiedliwości, sąd pierwszej instancji trafnie wyjaśnił, że organy podatkowe powinny wziąć pod uwagę wszystkie specyficzne okoliczności tej konkretnej sprawy, czego nie uczyniły. W szczególności organy podatkowe nie rozważyły tego, że: a) organem podatkowym jest jednocześnie wynajmujący lokal; b) lokal nie nadaje się do żadnego użytkowania; c) rezygnacja z podatku od nieruchomości w tej konkretnie sprawie może stanowić przejaw sprawiedliwości (równego, uczciwego i zgodnego z normami etycznymi postępowania), d) obciążenie skarżącej ciężarem ekonomicznym podatku od nieruchomości z tytułu posiadania lokalu w takiej samej wysokości i pobieranego na takich samych zasadach, jak w przypadku innych podatników, którzy swe lokale użytkowe również wynajmują od Miasta, lecz z nich korzystają, w tej konkretnie sprawie może jawić się właśnie jako niesprawiedliwe; e) rezygnacja z wymierzonego podatku od nieruchomości może wspierać zasadę zaufania do organów podatkowych. Okoliczność, że skarżąca nie zarzuciła w skardze do WSA naruszenia przez organ administracji art. 121 § 1 ord. pod., a naruszenia tego przepisu dopatrzył się sąd pierwszej instancji, jest przy tym bez znaczenia. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem przepisu art. 57a/ p.p.s.a.). Tym samym, gdy sąd administracyjny: a) w sposób bezpośredni odwołuje się do skargi i sformułowanych w niej zarzutów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, uznając je za zasadne; b) w sposób konkretny wskazuje, jakimi brakami dotknięte jest postępowanie dowodowe prowadzone w sprawie i konkretnie nazywa rodzaje tych uchybień, tj. "niewyjaśnienie wszelkich istotnych wątpliwości", "nierozważenie wszystkich istotnych okoliczności tej konkretnie sprawy", a następnie wymienia te okoliczności, nie sposób przyjąć, jak zrobił to organ administracji w skardze kasacyjnej, że sąd pierwszej instancji stwierdził naruszenie przepisów postępowania "bez wyraźnego ich wskazania". 9. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób jasny wynika, jaki wpływ miały stwierdzone naruszenia przepisów postępowania podatkowego na wynik sprawy. Najpełniej dał temu wyraz sąd w stwierdzeniu: "Rozpoznanie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego jest przedwczesne z uwagi na niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy". Decyzje organów podatkowych obu instancji wydane zostały po uprzednim stwierdzeniu przez te organy braku przesłanki istnienia interesu publicznego w umorzeniu zaległości podatkowych. Skoro postępowanie dowodowe dotknięte było brakami, to ocena istnienia albo nieistnienia interesu publicznego w umorzeniu zaległości podatkowych dokonana przez organy podatkowe była przedwczesna, a przez to wadliwa. Wpływ uchybień, jakich dopuścił się organ podatkowy na wynik sprawy jest więc oczywisty. Gdyby następnie w sposób prawidłowy – zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a nadto z zasadą zaufania do organów podatkowych oraz mając na uwadze względy sprawiedliwości, organ podatkowy w sposób prawidłowy prowadził postępowanie dowodowe w sprawie, a nadto z zasadą zaufania do organów podatkowych oraz mając na uwadze względy sprawiedliwości ocenił wynik tego postępowania, musiałby dojść do przekonania, że została spełniona przesłanka ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego w umorzeniu zaległości podatkowych. Prawidłowo oceniając istnienie ustawowych przesłanek umożliwiających umorzenie zaległości podatkowych, organ podatkowy w ramach uznania administracyjnego mógłby wydać rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej. Powiązanie przez organ podatkowy zarzutu uchylenia zaskarżonej decyzji w następstwie stwierdzenia naruszenia ww. przepisów postępowania w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. pozwala na przyjęcie, że istota sformułowanego przez organ zarzutu sprowadza się do wadliwości nie tyle samego rozstrzygnięcia, co jego uzasadnienia. 10. Sąd pierwszej instancji nie badał zgodności z prawem dokonanej przez organ podatkowy subsumcji ustalonego stanu faktycznego do normy z przepisu art. 67a § 1 pkt 3 ord. pod., gdyż uznał okoliczności tego stanu faktycznego za niedostatecznie wyjaśnione. Z tego powodu trafnie uznał rozpoznanie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego podnoszonych przez skarżącą za przedwczesne. Wbrew odmiennym zapatrywaniom organu podatkowego, sąd wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyny, dla których nie podzielił dokonanej przez ten organ oceny niespełnienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości z przepisu art. 67 a § 1 pkt 3 ord. pod. W szczególności wskazał, że ocena ta była poprzedzona: - niestarannie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, - niedostatecznym rozważeniem okoliczności związanych ze stanem technicznym lokalu w kontekście ich nadzwyczajnego charakteru oraz z przewidywanym zakresem prac i terminem ich wykonania, które Miasto i skarżąca uzgodnili w momencie zawierania umowy najmu lokalu, - niedostatecznym rozważeniem zasady zaufania oraz względów sprawiedliwości. Z ww. względów ocena niespełnienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowej dokonana przez organ podatkowy była wadliwa. W ocenie sądu sprostanie przez organ podatkowy rygorom staranności postępowania dowodowego jest przy tym szczególnie pożądane, gdy przesłanki zastosowania danej normy prawnej są nieostre (a sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie). Zgodnie z art. 121 § 1 ord. pod. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Gdy organ podatkowy występuje jednocześnie w roli wynajmującego, przestrzeganie zasady zaufania do organów podatkowych jest szczególnie pożądane. 11. Podniesiony przez organ podatkowy zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 3 ord. pod. jest niezrozumiały. Zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Jednakże zastosowanie w konkretnej sprawie przepisu art. 135 p.p.s.a. zależy wyłącznie od oceny sądu, tj. ustalenia przez sąd, czy w danej sprawie zachodzi potrzeba zastosowania tego przepisu. Skorzystanie przez sąd z przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, uzależnione jest niejako od ich "niezbędności" dla końcowego załatwienia sprawy. Nawet gdyby skarżąca wnosiła o uchylenie przez sąd również decyzji Prezydenta Miasta poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji to i tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie byłby takim wnioskiem związany. Na mocy art. 233 § 3 ord. pod. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi jest uprawnione do samodzielnego uchylenia decyzji organu podatkowego I instancji, również po uchyleniu zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Tym samym trudno mówić o "niezbędności" uchylenia decyzji organu I instancji dla końcowego załatwienia sprawy. 12. Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Skarga kasacyjna organu administracji powinna ulec oddaleniu przede wszystkim jako bezzasadna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest prawidłowe i umożliwia stwierdzenie poprawności toku rozumowania, który doprowadził sąd pierwszej instancji do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Brak w niniejszej sprawie podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Tym bardziej brak podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. Na marginesie, zauważyć należy, że uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi byłoby możliwe jedynie w przypadku zarzucenia, a następnie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. 13. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a., a w zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2, art. 210 § 1 i 2 w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.