I SA/Gd 756/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lipca 2020r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – dalej "k.p.a.", art. 59 § 5 w związku z art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) – dalej "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia S.K. (dalej: skarżący, zobowiązany) na postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS z dnia 21 maja 2020 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym: Organ egzekucyjny – Dyrektor Oddziału ZUS - prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za lata 2008-2010. Na podstawie ww. tytułów wykonawczych, organ egzekucyjny zawiadomieniami nr [...] z dnia 26.09.2014r. podjął próbę zajęcia przysługujących zobowiązanemu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Ww. zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu w dniu 03.10.2014r. Kolejno zawiadomieniami z dnia 18.02.2020r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia przysługujących zobowiązanemu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Inspektoracie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ww. zawiadomienia doręczono zobowiązanemu w dniu 04.03.2020r. Pismem z dnia 09.03.2020r. zatytułowanym "skarga w sprawie prowadzonych egzekucji" skarżacy zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie nieistnienia przedmiotowych zobowiązań i zaniechania obowiązku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a. oraz niedoręczenia tytułów wykonawczych. W przedmiotowym piśmie skarżący wniósł także o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Oddziału ZUS postanowieniem z dnia 21.05.2020r. odmówił skarżącemu umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 u.p.e.a. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia wierzyciel wskazał także, iż podniesiony w piśmie z dnia 09.03.2020r. zarzut stosownie do art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wymaga zachowania 7-dniowego terminu od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych - w niniejszej sprawie termin ten upłynął w dniu 13.10.2014r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wskazał, że zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W przedmiotowej sprawie należność wynikająca z ww. tytułów wykonawczych jest nadal wymagalna i nie uległa przedawnieniu. Zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13.12.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2007 r. nr 11, poz. 74), dalej u.s.u.s., należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-5d. Natomiast stosownie do art. 24 ust. 5b ww. ustawy bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z zestawienia przedstawionego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, należne składki określone w ww. tytułach wykonawczych przedawniały się w różnych terminach: najwcześniejsza składka za grudzień 2008 r. w terminie 11 października 2018r., natomiast najpóźniejsza składka za sierpień 2010r. w terminie 11 września 2020r. Z uwagi na fakt skutecznego doręczenia skarżącemu w dniu 28.05.2014r. decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektoratu nr [...] z dnia 22.05.2014r., bieg terminu przedawnienia z tytułu przedmiotowych należności uległ zawieszeniu, które będzie trwało aż do zakończenia prowadzonego przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Oddziału ZUS dopełnił wszystkich wymogów określonych w ww. przepisach i dokonał skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia należności za lata 2008-2010 z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, co oznacza, że są one nadal wymagalne. Dlatego też przesłanka wynikająca z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się natomiast do kwestii zaistnienia przesłanki z art. 59 § 1 pkt 7 ww. ustawy, organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wprost wynika, że upomnienie nr [...] z dnia 23.07.2014r. zostało skarżącemu doręczone w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 18.08.2014r. Wszelka korespondencja kierowana do skarżącego w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego (z wyjątkiem ww.) była odbierana zarówno przez skarżącego jak i przez M.K. - pod adresem G, ul. L. Jak wynika z posiadanych baz danych jak i ze złożonych przez zobowiązanego zeznań rocznych w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-37) za lata 2013-2014 w Urzędzie Skarbowym w G adres skarżacego to G, ul. L. Dyrektor Oddziału ZUS miał prawo uznać, iż jest on właściwy względem doręczania skarżącemu wszelkiej korespondencji. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie w całości obu wydanych w sprawie postanowień. Organom skarżący zarzucił bezprawne uznanie, że zgodnie z art. 24 ust. 4 u.s.u.s. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia w którym stały się wymagalne, gdyż ustawą z dnia 16 września 2011 roku treść art. 24 ust. 4 została zmieniona i brzmi: "należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6". Jednocześnie w świetle przepisów przejściowych (art. 27 ustawy z dnia 16.09.2011r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców) do przedawnienia należności z tytułu składek, których bieg terminu rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 roku stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym nowelizacją (tj. stosuje się 5 letni okres przedawnienia), z tym, że bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 roku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej twierdzi, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na skutek wydanej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektoratu w G dnia 22.05.2014r. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. przed dostarczeniem zobowiązanemu pisemnego upomnienia, nie mogło dojść do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, gdyż nie mogła być i nie była wszczęta egzekucja administracyjna. Kwestią sporną pozostało czy upomnienie zostało doręczone zobowiązanemu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej pisze o Upomnieniu nr [...] natomiast Dyrektor Oddziału ZUS o Upomnieniach od nr [...]. Co naprawdę zostało wysłane i czy wogóle wysłano póki co jest tajemnicą, gdyż żadnych dokumentów wierzyciel nie okazał. Ponadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej oświadczył, że z akt sprawy wprost wynika, iż przedmiotowe upomnienie nr [...] z dnia 23 lipca 2014 roku zostało doręczone w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 18.08.2014 roku. Twierdzeniu temu Skarżący się sprzeciwił, zarówno wobec braku podstaw do zastosowania tego trybu doręczenia, wobec argumentów użytych przez wierzyciela jak i wobec niezachowania ściśle określonej procedury w przypadku zastosowania trybu z art 44 kpa. Wskazał, że zgodnie z art. 44 kpa jest on dopuszczalny wyłącznie w przypadku gdy doręczenie w trybie art 42 i art 43 kpa jest niemożliwe. Doręczenie w trybie art. 42 kpa było jednak jak najbardziej możliwe. W okresie doręczania tj. od 4 do 19 sierpnia 2014 roku, skarżący był zatrudniony w firmie A sp. z o.o.. Był zarejestrowany, pracodawca odprowadzał składki do ZUS i podatki do US. W tej sytuacji nie było najmniejszego problemu, aby zgodnie z treścią art.42 kpa, upomnienia przesłać do miejsca pracy skarżącego. W związku z tak oczywistą możliwością doręczenia zgodnie z art. 42 kpa, niewykonanie tego lecz doręczenie w trybie art. 44 kpa jest niedopuszczalne, a przede wszystkim nieskuteczne. Pozostawianie awizo w dawnym miejscu zamieszkania skarżącego nie było wynikiem dobrej woli wierzyciela. W dniu 27.05.2011 r. mieszkanie w G na ul. L zostało sprzedane, co tym bardziej dowodzi braku podstaw do dostarczania na ten adres przesyłek poleconych, w szczególności w trybie art. 44 kpa. Ponadto Skarżący wyraził zdziwienie, że tytuły wykonawcze wystawione są przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział [...]. "Doręczenie" upomnienia w przedmiotowej sprawie nie spełniało przesłanek z art. 44 k.p.a., zatem nie było skuteczne prawnie. Skoro Dłużnikowi nie doręczono upomnienia, tym samym nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a co za tym idzie, nie doszło do zawieszenia biegu przedawnienia. Skoro zaś nie doszło do zawieszenia czy też wstrzymania biegu przedawnienia, to całość roszczeń których dotyczy niniejsza skarga, przedawniła się 1 stycznia 2017 roku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie zaistniały podstawy do rozpoznania sprawy w tym trybie. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem prawa, zaś poniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia, na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 59 § 3 u.p.e.a., w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4 (jeśli zgłoszone zarzuty okazały się uzasadnione), a postanowienie w tym przedmiocie wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu (art. 59 § 3 i 4 u.p.e.a.). Art. 59 u.p.e.a. reguluje kwestię umorzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując obligatoryjne i fakultatywne jego przesłanki. Jeżeli w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wystąpią przeszkody o trwałym charakterze, uniemożliwiające dalsze prowadzenie postępowania, bądź powodujące, że jego dalsze prowadzenie jest niecelowe, następuje umorzenie postępowania egzekucyjnego. Może ono nastąpić w każdym stadium postępowania, gdyż przepis art. 59 u.p.e.a. nie wyznacza terminu do złożenia takiego wniosku. Żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego zobowiązany i wierzyciel mogą wnieść na każdym etapie postępowania egzekucyjnego. Jedną z przesłanek zobowiązujących organ do umorzenia postępowania egzekucyjnego jest wygaśnięcie obowiązku, które może nastąpić wskutek przedawnienia obowiązku. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zatem kwestii przedawnienia dochodzonych składek. Sąd w pełni podziela stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że w sprawie nie nastąpiło przedawnienie egzekwowanych należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i na ubezpieczenie zdrowotne za lata 2008-2010 z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Problematykę przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne reguluje ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.; dalej jako u.s.u.s.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1999 r. Zgodnie z pierwotnym brzmieniem ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, mając na uwadze treść art.24 ust. 4 ustawy, należności z tytułu składek ulegały przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne z zastrzeżeniem ust. 5b którego treść stanowiła, iż bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. W dniu 1 stycznia 2003 r. weszła w życiu ustawa zmieniająca powyższe regulacje, tj. nastąpiła zmiana art. 24 ust. 4-6 u.s.u.s. Zgodnie ze zmianą przepisów dokonaną ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. nr 241 poz. 2074) należności z tytułu składek ulegały przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5b, który stanowił iż bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia wszczęcia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego oraz postępowania przed sądem. Przepis art. 24 ust. 5b u.s.u.s. - z dniem 1 lipca 2004 r. - uległ nowelizacji. W tym dniu weszła bowiem w życie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. nr 121 poz. 1264). Nowe brzmienie przepisu stanowi, iż bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Kolejne zmiany ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zostały wprowadzone ustawą z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 232, poz. 1378). Otóż, przywoływaną nowelizacją zmieniono treść art. 24 ust. 4 u.s.u.s. i skrócono okres przedawnienia składek na ubezpieczenia społeczne z 10 do 5 lat. Zgodnie z art. 27 ust.1 ustawy o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców, do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 u.s.u.s., którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012r. Według zasady wynikającej z tego przepisu, do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012r. ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednak istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 u.s.u.s., ale od dnia 1 stycznia 2012r. Wyjątek od tej zasady ustanawia art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 2011r., stosownie do którego jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Przywołana regulacja oznacza, że wybór odpowiedniego terminu przedawnienia 5-letniego (liczonego od dnia 1 stycznia 2012 r.) lub 10-letniego (liczonego od daty wymagalności składki) - zależy od tego, który z nich upłynie wcześniej. Za każdym więc razem konieczne jest ustalenie terminu upływu przedawnienia na podstawie przepisów "starych" i "nowych" i przyjęcie terminu bardziej korzystnego, tj. przypadającego wcześniej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2013 r., I UK 613/12, OSNP 2014/3/44). Ustawodawca przyjął w tym względzie nakaz posługiwania się regułą kolizyjną lex benignior, zgodnie z którą należy stosować ustawę względniejszą w stosunku do biegu terminu przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, do zapłaty których zobowiązany jest określony podmiot. W postanowieniu organu I instancji przyjęto, że do należności z tytułu składek za okres od września 2008 r. do stycznia 2010 r. oraz sierpień 2010 r. zastosowanie ma znowelizowany przepis art. 24 ust. 4 u.s.u.s., jako korzystniejszy dla strony, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia tych należności upłynął by z dniem 1 stycznia 2017 r., gdyby nie nastąpiło zawieszenie biegu tego terminu. W postanowieniu natomiast organu odwoławczego zabrakło analizy dotyczącej tego, którą ustawę jako względniejszą należy stosować w stanie faktycznym, wskazując jedynie, że zastosowanie ma 10-letni termin przedawnienia należności z tytułu składek. Jest to uchybienie, które organ próbował naprawić w odpowiedzi na skargę. Stwierdzone uchybienie w ocenie Sądu nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, a to z tego powodu, że w sprawie niniejszej, niezależnie od tego jaki termin przedawnienia by przyjąć, doszło do zawieszenia jego biegu. Wskazane zatem uchybienie nie skutkowało uchyleniem postanowienia. Przypomnieć tu należy, że w myśl art. 24 ust. 5b u.s.u.s., bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności, zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych i powszechnych wskazuje się, że za czynności zmierzające do wyegzekwowania należności z tytułu składek uznaje się takie czynności, z których treści lub uzasadnienia wynika bezpośrednio, że zmierzają one do ściągnięcia należności. Nie ulega wątpliwości, że czynnością taką może być doręczenie odpisu tytułu wykonawczego czy zawiadomienia o zajęciu składnika majątkowego. Podjęcie tych czynności wiąże się bowiem z wszczęciem i prowadzeniem postępowania egzekucyjnego, a zatem służy wyegzekwowaniu należnych składek (por. wyroki: z dnia 19 września 2018 r., I SA/Lu 396/18 i z dnia 12 lipca 2017r., sygn. akt I SA/Gd 737/17, z dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 676/19). Do takich czynności zaliczono również wystawienie tytułu wykonawczego przez właściwy organ, ale także orzeczenia, pisma kierowane do strony, z których treści czy uzasadnienia wynika bezpośrednio, że zmierzają one do ściągnięcia należności (wyroki: z dnia 19 lipca 2016 r., I SA/Sz 637/16, z dnia 27 stycznia 2012 r., I SA/Lu 721/11 oraz z dnia 9 grudnia 2009 r., V SA/Wa 1479/09, a także wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 26 września 2019 r., III AUa 189/19). W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołał się na fakt wydania i doręczenia Skarżącemu w dniu 28 maja 2014r. decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określającej wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne za lata 2008-2010, i z oceną ta należy się zgodzić. Wydanie i doręczenie tej decyzji stanowiło pierwszą czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek. Z dniem 28 maja 2014 r. doszło zatem do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zaległości z tytułu składek niezależnie od tego, czy przyjąć za właściwy termin przedawnienia 5 lat liczone od dnia 1 stycznia 2012r. czy 10 lat od daty wymagalności składek. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, postępowanie egzekucyjne nie zakończyło się, a więc bieg terminu przedawnienia wciąż pozostaje zawieszony do czasu zakończenia postępowania egzekucyjnego. W świetle tych ustaleń, zdaniem Sądu, zasadnie organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, bowiem należności objęte postępowaniem egzekucyjnym nie uległy przedawnieniu. Skarżący zakwestionował ponadto skuteczność doręczenia mu upomnienia, co z jednej strony stanowi przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., a z drugiej jest podstawą argumentacji skarżącego zmierzającej do wykazania, że skoro upomnienie nie zostało doręczone, nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i tym samym nie powstał skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Organ odwoławczy wskazał w postanowieniu, że skarżącemu prawidłowo doręczono upomnienie. Wbrew zarzutom skarżącego Sąd uznał, że stanowisko organu co do skuteczności dokonanego doręczenia jest prawidłowe. Skarżący twierdzi, że nie zamieszkiwał pod adresem G, ul. L, lokal ten w 2011 r. został sprzedany, a skarżący wymeldował się "donikąd". Skarżący wyraził wątpliwość co do tego, jakie upomnienie zostało w rzeczywistości wysłane, wskazując, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej pisze o Upomnieniu nr [...]natomiast Dyrektor Oddziału ZUS o Upomnieniach od nr [...]. Z akt sprawy (k. 7-9 akt administracyjnych) wynika, że do skarżącego wyekspediowano upomnienia z dnia 23 lipca 2014r. o nr od [...]. Organ odwoławczy wskazał wprawdzie tylko jeden z ww. numerów, pominięcie jednak pozostałych nie ma wpływu na wynik sprawy – wszystkie te upomnienia wysłane zostały w jednej przesyłce. Przesyłka zawierające powyższe upomnienia wysłana została na adres G ul. L i doręczona w trybie art. 44 k.p.a. Twierdzenia skarżącego, że był to adres niewłaściwy, nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Jest to adres, który widnieje w bazach danych ZUS, ewidencji działalności gospodarczej, był wskazywany przez skarżącego w zeznaniach rocznych w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-37) za lata 2013-2014 w Urzędzie Skarbowym w G. Tym adresem posługiwali się również ówcześni pracodawcy przy zgłaszaniu skarżącego na druku ZUS ZUA do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wszelka korespondencja kierowana do skarżącego w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego (z wyjątkiem ww. upomnień) była odbierana bądź przez skarżącego osobiście bądź przez jego matkę M.K. – przykładowo zawiadomienie o wszczęciu postępowania odebrane przez M.K. k. 2, zawiadomienie o zakończeniu postępowania odebrane przez M.K. k. 4, decyzja z 22.05.2014r. odebrana przez skarżącego k. 6, przesyłka zawierająca tytuły wykonawcze odebrana przez M.K. k. 22, zawiadomienie o zajęciu odebrane przez skarżącego k. 29. Taki też adres skarżący wskazywał w pismach procesowych w toku postępowania (skarga z 9.03.2020r. k. 35, zażalenie k. 52) jak i w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Pisma procesowe w toku postępowania sądowego doręczane były skarżącemu pod tym samym adresem G. ul. L. Z tych powodów uznać należy, że twierdzenia skarżącego jakoby powodem nieodebrania przez niego przesyłki zawierającej upomnienia było wysłanie jej na niewłaściwy adres, nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Wymogi wynikające z powyższego przepisu zostały spełnione. Przede wszystkim przesyłka wysłana została na właściwy adres, co wskazano wyżej. Nie ma też racji skarżący twierdząc, że nie zaszła przesłanka niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, bowiem organ mógł doręczyć przesyłkę skarżącemu w miejscu jego pracy. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Wybór co do miejsca doręczenia należy do organu. Skoro nie było wątpliwości co do miejsca zamieszkania skarżącego, ponieważ pod tym adresem skarżący odbierał kierowane do niego przesyłki, organ nie musiał szukać alternatywy dla doręczania skarżącemu przesyłek. Pozostałe przesłanki warunkujące skuteczność doręczenia przesyłki na podstawie art. 44 k.p.a. nie były przez skarżącego kwestionowane. Również Sąd nie stwierdził nieprawidłowości w tym zakresie. W związku z powyższym organ prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. również nie znajduje zastosowania. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.