II SA/Ke 534/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz A. B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach po rozpatrzeniu zażalenia A. B. na podstawie art. 123, 124, 138 § 1 pkt 1 w zw. z 144 kpa utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza S. z 16 stycznia 2019 r. w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w kwocie 10.000,00 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że Burmistrz S. wystawił w dniu 3 grudnia 2019 r. wobec zobowiązanego A. B. tytuł wykonawczy nr [...]. Jako treść obowiązku wskazano zobowiązanie do usunięcia nielegalnie składowanych na działce nr ewid. [...] w O. odpadów oraz przekazanie tych odpadów do odzyskania lub unieszkodliwienia podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia i przedstawienie wierzycielowi dowodów usunięcia odpadów i ich zagospodarowania. Postanowieniem z 16 stycznia 2019 r. organ I instancji nałożył na skarżącego grzywnę w kwocie 10.000,00 zł wskazując, że na mocy ostatecznej decyzji SKO z 29 października 2018 r. została wszczęta egzekucja wykonania obowiązku usunięcia opadów z ww. działki. Zobowiązany obowiązku nie wykonał, wobec czego koniecznym było nałożenie grzywny w celu przymuszenia. W złożonym zażaleniu na postanowienie z 16 stycznia 2019 r. A. B. zarzucił naruszenie: - art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nałożenie grzywny w kwocie rażąco wygórowanej w realiach przedmiotowej sprawy, nadto brak należytego uzasadnienia w tym zakresie, - art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wyznaczenie krótkiego terminu do wykonania obowiązku usunięcia śmieci z działki o nr ewid. [...] w O. , dodatkowo również brak należytego uzasadnienia w tym zakresie, - art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zobowiązany uchyla się od wykonania nałożonego obowiązku, podczas gdy podjął należyte starania, aby go wykonać, - art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieprzesłanie zobowiązanemu pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku usunięcia odpadów z działki nr [...] w O. , - art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wystawienie tytułu egzekucyjnego na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]., a grzywnę w celu przymuszenia nałożono na A. B. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium podniosło, że w przypadku grzywny w celu przymuszenia organ nie bada merytorycznie sprawy, ale jedynie zasadność zastosowania środka egzekucyjnego. Samo postanowienie zostało wydane w zgodzie z obowiązującymi w tej materii przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Grzywna została nałożona w celu wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji, jej wysokość nie przekracza dopuszczalnej wysokości określonej art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Samo zaś postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie wymagane przez art. 122 § 2 tej ustawy elementy. Uzasadniając wysokość grzywny organ I instancji wskazał, że zobowiązany prowadzi dobrze prosperującą działalność gospodarczą na terenie dwóch województw, a grzywna powinna zostać nałożona w takiej wysokości, aby zobowiązanemu nie opłaciło się jej uiszczenie w celu przedłużenia postępowania egzekucyjnego i "oddalenia osobistego" lub zastępczego wykonania obowiązku. SKO wyjaśniło, że nawet trudna sytuacja materialna strony nie ma wpływu na prawidłowość zastosowania środka egzekucyjnego, gdyż dobrowolne wykonanie nałożonego obowiązku powoduje, że grzywna w celu przymuszenia staje się bezprzedmiotowa i nie podlega ściągnięciu. Grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji nakazu usunięcia odpadów w terminie. W przypadku zobowiązanego w niniejszej sprawie nie zachodzi trudna sytuacja materialna, która mogłaby mieć wpływ na terminowe usunięcie odpadów. Organ zauważył też, że nałożona grzywna nie przekracza maksymalnej kwoty 10.000,00 zł, a ponadto grzywna w celu przymuszenia jest łagodniejszym środkiem egzekucyjnym. W razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone grzywny w celu przymuszenia, podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego (art. 125 i 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Zdaniem SKO, nałożenie grzywny w kwocie 10.000,00 zł, jest adekwatne do stanu faktycznego sprawy. Wysokość grzywny powinna być taka, aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do wykonania obowiązku, a celem jej nałożenia jest m.in. uniknięcie konieczności sięgania do następnego, dolegliwszego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze. Organ podkreślił, że obowiązek podlegający wykonaniu wynika z ostatecznej decyzji wydanej w dniu 7 listopada 2019 r., a więc ponad rok przed wystawieniem tytułu wykonawczego. To również świadczy o tym, że zasadnym było nałożenie grzywny w maksymalnej wysokości, co może wpłynąć na niezwłoczne wykonanie obowiązku. Z akt sprawy wynika także, że postępowanie pozakarne związane z nieusuniętymi odpadami prowadzi Prokuratura Okręgowa w Kielcach, a poza tym zostało złożone zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 183 § 1 Kodeksu karnego, jak i skarga na bezczynność Burmistrza S. w związku z niewyegzekwowaniem obowiązku usunięcia odpadów. Za zasadne uznało SKO wezwanie zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku w terminie 30 dni. Miał on ponad rok na wykonanie obowiązku i nic nie stało na przeszkodzie, aby zrobił to bez środków egzekucyjnych. Zdaniem Kolegium na ocenę działania organu I instancji nie może wpłynąć fakt, że zobowiązany podjął działania mające na celu znalezienie terenu do składowania odpadów i firmy specjalizującej się w ich usuwaniu. Miał bowiem dostateczną ilość czasu na dokonanie tych czynności, a nawet na wykonanie całego obowiązku. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ odwoławczy podniósł, że upomnienie zostało doręczone w dniu 29 października 2019 r. W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo ogólne upoważniające radcę prawnego W. S. i adwokata M. B. do reprezentowania skarżącego w sprawie o usunięcie odpadów zgromadzonych na działce nr [...] . Zarówno upomnienie, jak i tytuł wykonawczy zostały prawidłowo doręczone pełnomocnikowi zobowiązanego. Organ zauważył, że w tytule wykonawczym z 3 grudnia 2019 r. jako zobowiązany został wskazany A. B., który został wskazany również jako zobowiązany w zaskarżonym postanowieniu. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze A. B. wniósł o uchylenie postanowienia z 2 kwietnia 2020 r. i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia jak również aktów poprzedzających i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 77, art. 80 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i niewystarczające dla jej wyjaśnienia ustalenia faktyczne i prawne, w tym brak zbadania, czy skarżący poczynił czynności zmierzające do usunięcia odpadów, - art. 124 § 1 kpa w zw. z art. 121 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że organ I instancji uczynił zadość wymogowi wskazania przesłanek, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, a brak jest wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ I instancji przy ustalaniu grzywny. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż pomimo, że postanowienie zostało wydane na podstawie wadliwie przeprowadzonego postępowania, organ odwoławczy nie dostrzegł wskazanych uchybień. Wyznaczenie przez organ I instancji terminu 30-dniowego od dnia doręczenia "nie było niemożliwe do wykonania", bowiem zmiana miejsca składowania odpadów wymaga znalezienia odpowiedniego miejsca, jak również uzyskania szeregu pozwoleń, co wiąże się z wydłużeniem czasu realizacji. Dodatkowo skarżący musi znaleźć firmę, która specjalizuje się w usunięciu odpadów. Wykonanie zobowiązania w terminie przedstawionym przez organ I instancji było niemożliwe do zrealizowania również przez bardzo dużą ilość odpadów, które się znajdują na działce w O. . Skarżący zarzucił, że organ nie ustalił, jaki czas potrzebny jest na podpisanie odpowiednich umów z firmami, które zajmują się usuwaniem odpadów. Potrzebne jest również nowe miejsce na ich składowanie. Organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii terminu 30-dniowego, a zostało jedynie podkreślone, że obowiązek ten wynika z decyzji wydanej w dniu 7 listopada 2019 r. W ocenie skarżącego, grzywna w niniejszej sprawie jest nadmiernie wygórowana, ponieważ nie odpowiada zasadzie racjonalnego działania, jak również zasadzie niezbędności, co doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia. Nałożenie tak wysokiej grzywny jest krzywdzące i nie uwzględnia specyfiki sprawy. Organ nie uwzględnił sytuacji majątkowej i rodzinnej zobowiązanego. Burmistrz S. nie wskazał, jakimi kierował się przesłankami w ustaleniu grzywny w wysokości 10.000,00 zł. Kwestia dobrze prosperującej firmy, bez zbadania w rzeczywistości jej działania, nie jest dostatecznym uzasadnieniem. Skarżący wyjaśnił, że po doręczeniu postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, zaczął podejmować czynności związane z usunięciem odpadów, tj. poszukiwać odpowiedniego terenu, na którym będzie mógł składować tak dużą ilość odpadów. Po 16 stycznia 2020 r. podjął czynności, które mają na celu usunięcie odpadów z działki m.in. poszukuje firmy specjalizującej się w usunięciu odpadów. Organ odwoławczy nie uwzględnił tego aspektu, nie zbadał na jakim etapie są umowy z firmami, które zajmują się składowaniem odpadów, a w zaskarżonym postanowieniu brak jest odniesienia do tych informacji. Skarżący zarzucił, iż nie zostało mu doręczone pisemne upomnienie, lecz od razu postanowienie z 16 stycznia 2020 r., które nakłada na niego grzywnę w celu przymuszenia, dlatego nie miał odpowiedniego czasu na usunięcie odpadów, bez konieczności nakładania grzywny. Ponadto tytuł wykonawczy został wystawiony na A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]., podczas gdy postanowienie organu I instancji wydane zostało na A. B. tj. osobę fizyczną. Organ odwoławczy odniósł się jedynie do kwestii doręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikom, a pominął ww. kwestię. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się tego rodzaju naruszeń przepisów postępowania, które uniemożliwiły przyjęcie, że zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia podjęte zostało zgodnie z prawem. Postanowienie objęte skargą wydane zostało na podstawie art. 119 i nast. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm.), przytaczanej w dalszym ciągu jako u.p.e.a. Grzywna w celu przymuszenia jest jednym ze środków egzekucyjnych stosowanych w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Nakłada się ją, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 1 i 2 u.p.e.a). Z akt sprawy wynika, że Burmistrz S. podjął wobec A. B. czynności egzekucyjne z uwagi na bezsporny fakt niewykonania przez niego ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 29 października 2018 r., którą został on zobowiązany do usunięcia odpadów o określonych kodach z działki nr ew. [...] w O. . Decyzja ta była przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który nieprawomocnym wyrokiem z 7 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 11/19, oddalił skargę A. B.. W sprawie tej Sąd wydał w dniu 27 lutego 2019 r. prawomocne postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie ulega więc wątpliwości, że ostateczna decyzja SKO w Kielcach z 29 października 2018 r. może stanowić podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego i prowadzenia postępowania egzekucyjnego mającego na celu jej wykonanie. Stosownie do treści art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 oraz § 5 pkt 1 u.p.e.a.). Jak wynika z akt sprawy Burmistrz Stąporkowa, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym (art 20 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) skierował do A. B. upomnienie z dnia 22 października 2019 r. wzywające go do wykonania obowiązku określonego decyzją SKO w Kielcach z 29 października 2018 r., pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji. Upomnienie zostało doręczone w dniu 28 października 2019 r. pełnomocnikowi zobowiązanego adwokatowi M. B., na adres jego kancelarii. W dniu 3 grudnia 2019 r. Burmistrz S. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] (art. 26 § 4 u.p.e.a.), który również doręczył temu samemu pełnomocnikowi zobowiązanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela pogląd wyrażany już wielokrotnie w orzecznictwie sądowym, że ustanowienie pełnomocnika przez zobowiązanego dopuszczalne jest po wszczęciu administracyjnego postępowania egzekucyjnego (zob. A. Skoczylas (w:) red. R. Hauser, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2018, s. 121-123 oraz powołane tam orzecznictwo). Zarówno z art. 15 § 1 u.p.e.a. w odniesieniu do upomnienia, jak i z art. 26 § 5 pkt 1u.p.e.a. w stosunku do odpisu tytułu wykonawczego wynika, że dokumenty te powinny zostać doręczone zobowiązanemu, a nie jego pełnomocnikowi. To zobowiązany ma mieć pełną świadomość negatywnych konsekwencji, jakie łączą się z zainicjowanym w stosunku do niego postępowaniem egzekucyjnym i to ten podmiot powinien zostać poinformowany przez organ egzekucyjny o tym, jaki dokładnie obowiązek powinien wykonać. Zobowiązany powinien czerpać wiedzę o wszczęciu postępowania egzekucyjnego wprost od organu, a nie pośrednio od pełnomocnika czy też innej wskazanej przez niego osoby. Nie ma przeszkód ku temu, aby zobowiązany ustanowił pełnomocnika po doręczeniu mu odpisu tytułu wykonawczego, w oparciu o stosowane odpowiednio na gruncie egzekucyjnym przepisy kpa. Do tego momentu ustanowienie pełnomocnika pozostaje niedopuszczalne także z tego względu, że w sprawie nie toczy się żadne postępowanie. Istnienie wcześniejszego pełnomocnictwa nie ma znaczenia w kontekście doręczenia tytułu wykonawczego, który musi być doręczony zobowiązanemu, a nie jego pełnomocnikowi. Dopiero bowiem po skutecznym doręczeniu odpisu tytułu wykonawczego zobowiązany staje się stroną w postępowaniu egzekucyjnym, której uprawnienia są regulowane tak w art. 10 § 1, jak i art. 32 oraz art. 40 kpa. Dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego organ powinien zostać zawiadomiony o ustanowieniu pełnomocnika w konkretnej sprawie, np. przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa (por. przykładowo wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2020 r. II OSK 688/20 oraz z dnia 14 listopada 2018 r. I GSK 2270/18; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2019 r. II SA/Kr 199/19, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W niniejszej sprawie upomnienie oraz tytuł wykonawczy nie zostały doręczone zobowiązanemu. Postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia organ I instancji także skierował do pełnomocnika skarżącego, mimo, że w aktach tego organu nie został złożony dokument pełnomocnictwa udzielonego przez A. B. po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Na k. 83 akt przedstawionych Sądowi znajduje się kserokopia pełnomocnictwa z 12 września 2017 r., nadesłana przez pełnomocnika skarżącego na adres Burmistrza S. w dniu 27 stycznia 2020 r. (data nadania – k. 84 akt adm.), a więc już po wydaniu przez ten organ postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Wprawdzie z okoliczności sprawy można wywnioskować, że skarżący potwierdził fakt udzielenia pełnomocnictwa adwokatowi M. B. do reprezentowania go w postępowaniu egzekucyjnym, jednak to nie zmienia oceny co do naruszenia przez organ prawa w zakresie doręczenia upomnienia i tytułu wykonawczego, które nastąpiło do rąk pełnomocnika, a nie zobowiązanego. Nawet jeśli przyjąć, że naruszenie przez organ art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., polegające na doręczeniu tytułu wykonawczemu pełnomocnikowi zamiast zobowiązanemu, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro A. B. w piśmie z dnia 13 grudnia 2019 r. skierowanym do Burmistrza S. (k. 69 akt adm.) niewątpliwie przyznał, że otrzymał tytuł wykonawczy nr [...], to i tak zaskarżone postanowienie nie może się ostać z uwagi na brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Z treści art. 15 § 1 u.p.e.a. wynika, że czynność polegająca na doręczeniu zobowiązanemu upomnienia jest warunkiem przyjęcia, że postępowanie egzekucyjne w ogóle może być wszczęte. Dlatego naruszenie powyższego przepisu przez organ I instancji, niedostrzeżone w zaskarżonym postanowieniu przez organ odwoławczy, skutkować musiało uchyleniem obu podjętych w sprawie postanowień w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Nie można mówić o prawidłowo nałożonej grzywnie w celu przymuszenia, skoro nie było podstaw do wszczęcia egzekucji z uwagi na brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o jakim mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Rozpoznając sprawę ponownie, organ I instancji będzie miał na uwadze przedstawione przez Sąd stanowisko prawne i w razie stwierdzenia, że skarżący nadal nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, skieruje do niego upomnienie, a następnie doręczy mu tytuł wykonawczy. Dopiero po prawidłowym dokonaniu tych czynności, będzie mógł zastosować przewidziane w u.p.e.a. środki egzekucyjne. Nie ma natomiast racji skarżący podnosząc, że tytuł wykonawczy nie może być wystawiony na niego jako osobę fizyczną. Z treści decyzji SKO w Kielcach z dnia 29 października 2018 r. wynika, że określony nią obowiązek nałożony został na A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]". Skarżący jako osoba fizyczna jest zatem przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 z późn. zm.) i prawidłowo wobec niego organ skierował egzekucję administracyjną. Z uwagi na przyczyny uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, merytoryczne odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał za bezprzedmiotowe. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego wydano w oparciu o art. 205 § 2 p.p.s.a.