II GSK 234/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 392/17 w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od W. C. na rzecz na Głównego Inspektora Transportu Drogowego 775 (siedemset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z 28 września 2017 r., sygn. akt III SAWr 392/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził koszty postępowania. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lipca 2015 r. we W. przy ul. D. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki Mercedes - Benz o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował W. S. (dalej: kierowca). Kierowca wykonywał regularny przewóz osób realizując kurs na linii J. G.- W. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy – strony prowadzącej działalność gospodarczą. Podczas kontroli ustalono, że kierujący wykonując przewóz osób na wymienionej linii wysadził pasażera w miejscu niebędącym przystankiem. Ponadto kierujący nie wydał potwierdzenia opłaty za przejazd. Przebieg i ustalenia kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli z dnia [...] lipca 2015 r. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 zł Powyższa decyzja została przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylona decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji w dniu [...] marca 2016 r. wydał decyzję administracyjną, którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 zł. Także powyższa decyzja została przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylona decyzją z dnia [...] września 2016 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po kolejnym ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] grudnia 2016 r. wydał decyzję administracyjną, którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017 r.– działając na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.); art. 4 pkt 7 i 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 2, 3 i 7, ust. 2 pkt 1b, ust. 2 pkt 5, art. 20 ust. 1, 1a, art. art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.; przywoływanej dalej w skrócie także jako: "ustawa", "u.t.d.") oraz lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego w sprawie wynika, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz regularny niezgodnie z warunkami określonymi w udzielonym jej zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nr [...] oraz rozkładem jazdy stanowiącym jego załącznik. W dniu kontroli bowiem kierowca realizując przewóz osób na linii regularnej J. G. – W. z godziny 09:05 wysadził pasażera w okolicach piekarni, przy skrzyżowaniu z ul. L. w S., w miejscu nie będącym przystankiem. Podróżujący na tej trasie pracownicy Urzędu Marszałkowskiego przesłuchani w charakterze świadka zeznali, że pasażer ten uzgodnił z kierującym pojazdem miejsce wysadzenia go w S. Tych uzgodnień dokonali w J. G., jeszcze przed rozpoczęciem kursu. Wysadzenie pasażera w S. potwierdził także kierowca przesłuchany w charakterze świadka. Świadkowie (pracownicy Urzędu) wskazali również, że powodem wysadzenia pasażera w S. nie był stan jego zdrowia. Pasażer przed opuszczeniem pojazdu nie zgłaszał kierowcy żadnych dolegliwości zdrowotnych. Natomiast zgodnie z rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia nr [...] na trasie J. G. – W. pasażerowie mogą wysiadać tylko na przystankach w J. G. i we W. Zatem przewóz osób na tej trasie wykonywany jest bez możliwości zabierania, czy wysadzania pasażerów poza miejscowością początkową i końcową. Zatem kierujący pojazdem wysadzając pasażera w S. naruszył zakaz ustanowiony w przepisach. Wskazano w uzasadnieniu, że art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym daje przewoźnikowi możliwość odstąpienia od warunków zezwolenia, ale dotyczy to sytuacji uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów. Przepis wymienia tylko przykładowe sytuacje, w których przewoźnik może zmienić trasę przewozu osób i jedną z takich sytuacji są roboty drogowe. W dniu kontroli nie miała miejsca sytuacja uniemożliwiająca wykonanie przewozu zgodnie z warunkami zezwolenia. Zdaniem organu, w świetle powyższego, nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.2.3 załącznika nr 3 wymienionej ustawy było zasadne. Odnośnie zdarzenia, że kierowca nie wydał biletów wszystkim podróżującym pasażerom, podniesiono w tym zakresie w uzasadnieniu, że jedna z tych osób mogła skorzystać z przejazdu bez wnoszenia opłaty za przejazd, ponieważ zgodnie ze zwyczajem obowiązującym w przedsiębiorstwie od członków rodziny przedsiębiorcy lub osób nim zarządzających nie jest pobierana opłata za przejazd. Natomiast tożsamości drugiego pasażera, któremu kierujący nie wydał biletu, nie ustalono. Dlatego organ I instancji słusznie uznał, że brak jest podstaw do nałożenia na stronę kary pieniężnej w tym zakresie - za naruszenie określone w lp. 2.7 załącznika nr 3 do ustawy transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, podniesiono, że materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza dokonanie naruszenia z lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zarówno zeznanie świadków i kierującego potwierdzają wysadzenie pasażera w miejscowości w ogóle nie wymienionej w rozkładzie jazdy stanowiącym integralną część zezwolenia nr [...]. Świadkowie (pracownicy Urzędu) bez żadnych wątpliwości wskazali okoliczności uzgadniania pasażera i kierującego dotyczące miejsca wysadzenia pasażera w S. Świadkowi opisali także wygląd pasażera i stan jego samopoczucia w chwili wysiadania z pojazdu, który jednoznacznie wskazuje na brak jakichkolwiek przyczyn niezależnych od kierującego, czy przedsiębiorcy, które wymusiłyby zatrzymanie pojazdu w miejscu nie będącym przystankiem wskazanym w rozkładzie jazdy. Podniesiono, że powyższe dowody zaprzeczają twierdzeniom strony, że kierujący wysadził pasażera z powodu jego złego samopoczucia. Gdyby taka okoliczność miała miejsce, to pasażer nie uzgadniałby miejsca opuszczenia pojazdu jeszcze przed rozpoczęciem podróży. W przypadku przewozu osób na trasie J. G. – W. przewóz ten jest wykonywany z pominięciem możliwości zatrzymania się w innej miejscowości, niż miejscowość początkowa i końcowa. Dlatego pasażer chcąc skorzystać z przewozu do S. musiał uzyskać zgodę kierującego na zatrzymanie się w tej miejscowości i w tym celu uzgadniał z nim miejsce wysadzenia go w tej miejscowości. Tym samym zeznania kierującego i jego wyjaśnienia z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz wyjaśnienia strony zawarte w odwołaniu, dotyczące okoliczności wysadzenia pasażera w S. są niewiarygodne. W uzasadnieniu decyzji podniesiona także, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje również podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, strona bowiem nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów świadczących o braku wpływu na powstanie naruszenia. Zapoznanie kierowcy z jego obowiązkami jest niewystarczające do prawidłowego wykonywania transportu drogowego, bowiem eliminowanie ewentualnych nieprawidłowości w wykonywaniu tego rodzaju działalności jest możliwe tylko poprzez kontrolowanie pracowników, którym przedsiębiorca zlecił wykonanie przewozu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym wyrokiem uwzględnił skargę uznając ja za zasadną, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd I instancji, powołując się na odpowiednie przepisy ustawy o transporcie drogowym wskazał, że z woli ustawodawcy pojazd wykonujący transport regularny osób może zatrzymywać się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy i tylko w tym miejscach może zabierać i wysadzać pasażerów. W zezwoleniu na wykonywanie transportu drogowego określa się bowiem miejscowości, w których znajdują się przystanki (art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy). Poza wyznaczonymi przystankami obowiązuje określony w art. 18b ust. 2 pkt 3 ustawy zakaz zabierania i wysadzania pasażerów. Określenie w zezwoleniu miejscowości, w których znajdują się przystanki, oznacza więc, że przewoźnik jest uprawniony do zabierania i wysadzania pasażerów wyłącznie na oznaczonych i wyposażonych we wskazany sposób przystankach i obowiązuje go zakaz zabierania i wysadzania pasażerów w innych miejscach. Wysadzenie zatem pasażerów poza przystankami, narusza warunki określone w zezwoleniu, wynikające z regulacji ustawy o transporcie publicznym i odpowiada naruszeniu określonemu pod lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją niezastosowania się do obowiązków wynikających z przytoczonych przepisów jest przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kara pieniężna. Na zasadzie wyjątku ustawodawca przewidział jednak sytuacje, w których odpowiedzialność administracyjna przewoźnika za stwierdzone naruszenie prawa zostaje wyłączona. Sytuacje te wyraźnie określone zostały w przepisach art. 92c ust.1 ustawy o transporcie drogowym. W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, że podczas wykonywania przez skarżącego przewozu regularnego, naruszone zostały warunki zezwolenia, tj. doszło do wysadzania z pojazdu pasażera poza wyznaczonymi przystankami. Faktu tego nie kwestionuje również sam skarżący. Wystąpiła więc sytuacja niezastosowania się podmiotu wykonującego przewóz regularny do obowiązków wynikających z przytoczonych przepisów, zagrożona przewidzianą w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym karą pieniężną. Stosownie do Lp 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy w wysokości 3000 zł. Niemniej, mimo wystąpienia powyższej sytuacji, Sąd uznał, że zaistniały w sprawie okoliczności przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji. W sprawie nie ma wątpliwości, że kierowca zatrzymał autobus w miejscu, niewskazanym w rozkładzie jazdy. Spór dotyczy braku oceny i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w zakresie możliwości usprawiedliwienia stwierdzonej nieprawidłowości i zastosowania przepisów uwalniających od odpowiedzialności za powyższe naruszenie. Skarżący wskazał, że kierowca zatrzymując autobus w miejscu niewskazanym w rozkładzie jazdy zrobił to na prośbę pasażera, starszego człowieka w wieku 75 lat, który źle się poczuł i oświadczył kierowcy, że musi wysiąść. Kierowca zatrzymał autobus i zapytał, czy potrzebuje pomocy i czy wezwać pogotowie. Pasażer poinformował, że zażył tabletki i musi wyjść na świeże powietrze. Dlatego kierowca zatrzymał autobus w miejscu niewskazanym w rozkładzie jazdy. Natomiast organ stoi na stanowisku, że taka sytuacja nie miała miejsca, niedozwolone zatrzymanie pojazdu było konsekwencją uzgodnienia tego faktu przez rozpoczęciem przejazdu pomiędzy pasażerem a kierowcą. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że przedmiotowa sprawa była już rozpatrywana przez organ drugiej instancji. Decyzją z dnia [...] września 2016 r., Główny Inspektora Transportu Drogowego uchylił decyzję organu pierwszej instancji z [...] marca 2016 r. w zakresie nie spełnienia warunków wykonywania przewóz regularny określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. W uzasadnieniu tej decyzji organ drugiej instancji podniósł, że w sprawie organ I instancji nie przeprowadził dokładnego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę do wydania decyzji. Wskazał, że organ I instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia wysadzenia pasażera w miejscu nie będącym przystankiem wskazanym w rozkładzie jazdy, a pominął kwestię przyczyny wysadzenia tego pasażera. Kierowca zeznał, że wysadził pasażera na jego prośbę, ponieważ źle się poczuł. Podniósł, że wskazana przyczyna może stanowić podstawę do wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy na podstawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Jednak w celu stwierdzenia, czy zachodzi wyłączenie tej odpowiedzialności organ I instancji powinien ustalić dokładne okoliczności wysadzenia pasażera poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy. Zatem na podstawie zebranego materiału dowodowego nie jest możliwe stwierdzenie, czy przesłanki wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za ww. naruszenie miały miejsce. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2017 r. organ drugiej instancji wskazał, że pracownicy Urzędu Marszałkowskiego (uczestnicy przewozu) przesłuchani w charakterze świadka zeznali, że pasażer uzgodnił z kierującym miejsce wysadzenia go w S., że tych uzgodnień dokonali w J. G., jeszcze przed rozpoczęciem kursu. Podniósł, że świadkowie wskazali również, że powodem wysadzenia pasażera w S. nie był stan jego zdrowia, bowiem przed opuszczeniem pojazdu nie zgłaszał kierowcy żadnych dolegliwości zdrowotnych. Ze znajdujących się w aktach sprawy zeznań tych pracowników (protokoły z dnia 21.10.2016 r. na które powołuje się organ) wynika, że oświadczyli oni lakonicznie: - na okoliczność wysadzenia pasażera w S., że przed rozpoczęciem kursu pasażer ustalił z kierowcą, aby ten wysadził go w St.; na okoliczność stanu psycho-fizycznego tego pasażera, że był to mężczyzna w wieku ok 40 -50 lat. Przed opuszczeniem autobusu pasażer nie zgłaszał kierowcy, iż źle się poczuł. Jego stan psycho-fizyczny również nie wskazywał na złe samopoczucie. W powyższych zeznaniach świadkowie stwierdzają więc określone zdarzenia: uzgodnienie zatrzymania przez rozpoczęciem przewozu; brak zgłoszenia dolegliwości zdrowotnych, nie wskazują natomiast, na podstawie jakich okoliczności doszli do takich spostrzeżeń. Nie wyjaśnili, w jaki sposób uzyskali informacje o uzgodnieniu zatrzymania pojazdu poza przystaniem, jaka była treść tych uzgodnień. Nie wskazali jak wyglądało wysiadanie pasażera w nieuprawnionym miejscu, czy było poprzedzone kontaktem z kierowca, jak ten kontakt ewentualnie przebiegał. Z powyższego niewątpliwie wynika, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołując się na powyższe zeznania, organ nie ustalił tym samym dokładne okoliczności wysadzenia pasażera poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy, poprzez pominięcie kwestii jednoznacznego ustalenia przyczyny wysadzenia tego pasażera. Przesłuchując ponownie świadków nie wyjaśnił, dlaczego uznali oni, że nastąpiło wcześniejsze uzgodnienie zatrzymania pojazdy, w oparciu o jakie okoliczności uznali, że nie było prośby pasażera wysadzenia z pojazdu z uwagi na stan zdrowia. Pomimo to przyjął, bez powyższych wyjaśnień i ustaleń, za wiarygodne zeznania świadków – pracowników Urzędu, pomijając zeznania i oświadczenia kierowcy. Zatem organ odwoławczy naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zakresie prawidłowego ustalania wszystkich okoliczności istotnych dla końcowego rozstrzygnięcia (przyczyny wysadzenia tego pasażera w miejscu nie będącym przystankiem wskazanym w rozkładzie jazdy), a także zasady swobodnej oceny dowodów, w przedmiocie nałożenia kary pieniężną za naruszenie z lp. 2.2.3 ustawy. Tym samym uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie ustalając stan faktyczny sprawy organ powinien przeprowadzić dokładne postępowanie dowodowe w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy nie budzącego żadnych wątpliwości, z zastosowaniem wskazanych przez Sąd okoliczności. Oceniając tak zebrany materiał dowodowy organ winień rozważyć możliwość zastosowania sytuacji wykluczających odpowiedzialność przewoźnika. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ odwoławczy nienależycie ustalił stan faktyczny sprawy, tj. nie zbadał dostatecznie okoliczności dotyczących wysadzenia pasażera poza przystankiem określonym w rozkładzie jazdy w zakresie możliwości usprawiedliwienia stwierdzonej nieprawidłowości i zastosowania przepisów uwalniających od odpowiedzialności za powyższe naruszenie. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi strony lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż zawarty w niej zarzut naruszenia przez Sąd I Instancji przepisów postępowania, a w szczególności art. 145 § 1 pkt.1 lit. c . p.p.s.a. jest w pełni usprawiedliwiony. Wbrew błędnemu stwierdzeniu Sądu I Instancji o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów postępowania dotyczących ustalenia stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, organ ten rozpoznając po raz kolejny odwołanie skarżącego od decyzji organu I Instancji nie naruszył przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy i ustalił prawidłowo stan faktyczny na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postępowanie dowodowe potwierdziło zasadnicze okoliczności przedmiotowego naruszenia zakazu wysadzania pasażerów poza wyznaczonymi przystankami. Sąd I instancji nie zanegował, że nastąpiło przedmiotowe naruszenie warunków przewozu opisane dokładnie w decyzji, które wypełniło dyspozycję przepisu prawa materialnego art. 92a ust.1 i 4 u.t.d. i l.p..zał.nr.3 2.2.3. Nabrał jedynie wątpliwości co do ustalenia przyczyny wysadzenia pasażera w S. i wiarygodności zeznań świadków na okoliczności wysiadania pasażera w miejscowości nie objętej wyznaczonymi w zezwoleniu przystankami. Ocena dowodów w postaci zeznań świadków - pracowników Urzędu Marszałkowskiego, dokonana przez organ odwoławczy nie powinna być podważona przez Sąd I instancji, gdyż została ona dokonana w ramach przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budziła zastrzeżeń. Organ odwoławczy uzasadnił swoje stanowisko co do zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z wymaganiami kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art.107 § 3 k.p.a. Nie ma żadnej wątpliwości, że penalizowane naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym przypisane przewoźnikowi w niniejszej sprawie na podstawie art. 92a ust 1 u.t.d. miało miejsce. Natomiast okoliczności, na które powołał się skarżący na podstawie art. 92 c ust.1 pkt.1 u.t.d., aby usprawiedliwić popełnione naruszenie przepisów transportowych w żadnym stopniu nie zostały przez niego udowodnione. Wiarygodność zeznań kierowcy na temat przyczyny wysadzenia pasażera w miejscowości nie objętej zezwoleniem została skutecznie podważona dowodami co do których wiarygodności organ nie miał wątpliwości. Organ odwoławczy miał prawo do swobodnej oceny dowodów w postaci zeznań świadków i dokonania ustaleń na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Kolejne przesłuchiwanie świadków w osobach przeprowadzających przedmiotową kontrolę nie miałoby żadnego sensu po upływie tak długiego okresu od kontroli. Szczegółowe okoliczności rozmowy między pasażerem a kierowcą w sprawie wysiadania w miejscowości, w której nie przewidziany był przystanek do wysiadania, nie miały istotnego znaczenia w świetle ustalenia, że ta rozmowa odbyła się przed rozpoczęciem kursu i świadczyła o nieprawdziwych zeznaniach kierowcy co do przyczyny wysiadania pasażera w miejscowości nie objętej zezwoleniem. Zatem należało przyjąć, że ustalony przez organ stan faktyczny powinien stanowić podstawę rozstrzygnięcia i zastosowania przepisów prawa materialnego dotyczących odpowiedzialności przewoźnika za ewidentne naruszenie zasad wykonywania transportu osób zgodnie z wydanym zezwoleniem . Nie mógł mieć natomiast zastosowania w tej sprawie przepis art. 92c ust 1 pkt 1 u.t.d., gdyż nie zostały spełnione przesłanki braku wpływu kierowcy na powstanie przedmiotowego naruszenia. Kierowca zabierając i przewożąc pasażera do miejscowości, w której nie miał wyznaczonych przystanków do wysiadania, nie miał prawa wykonywać tego przewozu i wysadzając pasażera w S. nie był pod wpływem nagłego zdarzenia lub okoliczności, których nie mógł przewidzieć i w sposób świadomy naruszył zakaz wysadzania pasażerów poza wyznaczonymi przystankami. Wersja zdarzenia przedstawiona przez kierowcę, odrzucona przez organ jako nieudowodniona, należycie nie mogła zatem zadośćuczynić przesłankom art. 92 c ust.1 pkt.1 u.t.d. W tych warunkach należało uznać zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego za zgodną z prawem i brak było podstaw do jej uchylenia przez Sąd I Instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi, który rozpoznawał ją już dwukrotnie. Sąd I Instancji bezpodstawnie uchylając zaskarżoną decyzję naruszył również przepis art. 153 p.p.s.a., gdyż w zasadzie przekazał organowi wskazania co do dalszego postępowania niezgodne z wynikami postępowania dowodowego. Nie ma bowiem realnej możliwości w tej sprawie poszukiwania nowych dowodów na okoliczności usprawiedliwienia naruszenia przedmiotowego zakazu. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku zastosował przepis art.188 p.p.s.a.i rozpoznał sprawę merytorycznie, gdyż uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, a na to pozwalał prawidłowo ustalony przez organ stan faktyczny, co do którego były skierowane bezzasadne zarzuty w skardze. W tak ustalonym stanie faktycznym zastosowanie powołanych w decyzji przepisów prawa materialnego, jako podstawy wymierzenia skarżącemu kary administracyjnej we wskazanej wysokości nie może budzić zastrzeżeń. Z tych wszystkich względów należało ostatecznie skargę oddalić na podstawie art. 188 i art. 151 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia przepis art. 203 pkt. 2 p.p.s.a.