II SA/Wa 806/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi D. S. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. zasądza od Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] na rzecz D. S.kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco: W dniu [...] października 2019 r. starszy chorąży sztabowy D. S. (dalej: "skarżący") został skierowany przez Dowódcę Garnizonu [...] w [...] do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: "RWKL", "organ pierwszej instancji") w związku z pogorszeniem stanu zdrowia uniemożliwiającym lub utrudniającym wykonywanie zadań służbowych oraz przebywaniem na długotrwałym i nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim od [...] maja 2018 r. W skierowaniu opisano stanowisko służbowe skarżącego jako stanowisko biurowe, związane z obsługą monitora ekranowego. Skarżący zgłosił się do RWKL [...] października 2019 r., gdzie przeprowadzono z nim wywiad chorobowy dla celów orzeczniczych oraz zlecono mu wykonanie badań specjalistycznych, laboratoryjnych i ambulatoryjnych. Do akt orzeczniczych organ pierwszej instancji włączył również akta postępowania zakończonego wydaniem orzeczenia z [...] października 2018 r. nr [...], orzeczenie uszczerbkowe RWKL z [...] lipca 2017 r. nr [...], a także karty informacyjne z leczenia szpitalnego z [...] Wojskowego Szpitala SP ZOZ w B. Kliniki Ortopedii i Chirurgii Urazowej z [...] maja 2018 r. oraz z [...] Centrum Rehabilitacji [...] Sp. z o.o. Centrum Medycznego Szpitala im. [...] w K. z [...] lutego 2019 r. W oparciu o zgromadzone dokumenty, RWKL w dniu [...] grudnia 2019 r. wydała orzeczenie nr [...], w którym rozpoznała u skarżącego następujące schorzenia: 1) niestabilność przednio-przyśrodkowa I° kolana lewego z niewielkim zanikiem mięśni uda i przykurczem po przebytym skręceniu z uszkodzeniem więzadła krzyżowego przedniego łąkotki przyśrodkowej, schorzenie leczone operacyjnie (rekonstrukcja uszkodzonego więzadła i częściowa meniscectomia [...] lutego 2019 r.) w okresie usprawniania - zakwalifikowane do § 77 pkt 6 w grupie II załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 ze zm.; dalej: "rozp. MON z 3 czerwca 2015 r."), 2) torbiel wątroby - § 82 pkt 1 załącznika nr 1 do rozp. MON z 3 czerwca 2015 r., 3) znamiona barwnikowe skóry tułowia - § 82 pkt 1 załącznika nr 1 do rozp. MON z 3 czerwca 2015 r., 4) przebyty uraz głowy bez następstw - § 5 pkt 1 załącznika nr 1 do rozp. MON z 3 czerwca 2015 r. W oparciu o powyższe schorzenia skarżącemu przyznano kategorię Z - zdolny do zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu orzeczenia organ pierwszej instancji podał, że rozpoznania, stwierdzone w wyniku wykonanych badań, nie stanowią przeciwwskazania do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W odwołaniu od orzeczenia RWKL skarżący nie zgodził się z przypisanym mu rozpoznaniem, gdyż "lekarz nie zobaczył jak wygląda staw kolanowy lewy po operacji". Wniósł o uwzględnienie uszczerbku na zdrowiu (stwierdzonego orzeczeniem nr [...]) jako pozostającego w związku ze służbą wojskową. Do odwołania dołączył: - wywiad lekarza ortopedy F. B. z Centrum Medycznego [...] Sp. z o.o. w W., w którym m.in. wskazano, że "Staw kolanowy lewy jest niestabilny więzadłowo, z zanikami mięśniowymi całej kończyny - również łydki. Uszkodzenie chrząstki w przedziale przyśrodkowym, ubytek łąkotki przyśrodkowej i niestabilność kolana są elementami, które w szybkim tempie doprowadzą do zniszczenia stawu kolanowego i rozwoju choroby zwyrodnieniowej. (...) pacjent nie powinien być dopuszczony do uprawiania sportu, wykonywania ciężkich ćwiczeń, biegać."; - orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z [...] maja 2008 r. nr [...]określające 3% uszczerbku na zdrowiu, spowodowanego wypadkiem z [...] listopada 2007 r., podczas którego skarżący doznał urazu skrętnego stawu skokowego lewego nieznacznie upośledzającego sprawność kończyny. Po rozpoznaniu odwołania, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. (dalej: "CWKL", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy") orzeczeniem z [...] lutego 2020 r. nr [...] uchyliła orzeczenie RWKL z [...] grudnia 2019 r. w części dotyczącej rozpoznania schorzeń i w tym zakresie ustaliła nowe oraz utrzymała w mocy w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności orzekanego do zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy – oprócz schorzeń stwierdzonych przez RWKL – ustalił także (w pkt 5) stan po przebytym urazie skrętnym lewego stawu skokowego, który zakwalifikował do § 77 pkt 5 załącznika nr 1 do rozp. MON z 3 czerwca 2015 r., a którego organ pierwszej instancji nie uwzględnił w swoim orzeczeniu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego CWKL uznała, że RWKL przeprowadziła prawidłowe postępowanie orzecznicze w niniejszej sprawie i prawidłowo zastosowała przepisy rozp. MON z 3 czerwca 2015 r. W kontekście zarzutu skarżącego, iż lekarz nie widział stanu kolanowego po operacji, organ drugiej instancji wskazał, że [...] listopada 2019 r. skarżący był badany przez specjalistę chirurgii urazowo-ortopedycznej dr med. A. D., który rozpoznał m.in. niestabilność przednio-przyśrodkową I° kolana lewego z zanikiem mięśni uda i przykurczem zgięciowym 15° stawu kolanowego lewego. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, RWKL miała pełne podstawy do umieszczenia tego rozpoznania w swoim rozstrzygnięciu. CWKL wskazała także, że przedstawiane przez orzekanych opinie konsultantów, jakkolwiek często pomocne, nie są wiążące, ponieważ tylko wojskowe komisje lekarskie mają uprawnienia do orzekania w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej w oparciu o przepisy rozp. MON z 3 czerwca 2015 r. Organ drugiej instancji stwierdził, iż po wnikliwej analizie nie znalazł podstaw do przeprowadzania dalszych badań i konsultacji specjalistycznych czy obserwacji szpitalnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie CWKL skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię: 1) art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 860; dalej: "s.w.ż.z.") polegającą na uznaniu, że skarżący jest zdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej i nadaniu mu kategorii Z, w sytuacji, gdy skarżącemu powinna zostać nadana kategoria Z/O, 2) § 23 ust. 2 rozp. MON z 3 czerwca 2015 r. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności dla prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności sprawy oraz brak skierowania skarżącego na ponowne badania lekarskie i specjalistyczne w celu zweryfikowania zaistniałych wątpliwości w zakresie kwestionowanego rozpoznania, co skutkowało błędnym uznaniem go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej bez żadnych ograniczeń; II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik postępowania, a to: 1) art. 7 w związku z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") polegające na niepodjęciu przez CWKL wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszeniu przez ten organ zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, 2) art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, co następnie skutkowało błędnym zaszeregowaniem skarżącego do kategorii Z, podczas gdy w rzeczywistości powinien on zostać zaszeregowany do kategorii Z/O oraz na braku oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, 3) art. 136 § 1 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik postępowania poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący (reprezentowany przez adwokata M. K.) domagał się uchylenia orzeczeń organów obu instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne zarzuty. W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Ponadto organ drugiej instancji wskazał, że kwalifikacja rozpoznanego schorzenia do § 77 pkt 6 załącznika nr 1 do rozp. MON z 3 czerwca 2015 r. w grupie II stanowi o kategorii zdrowia Z/N, pozostawiając orzekającej komisji lekarskiej ocenę stopnia zaawansowania schorzenia pod kątem pełnienia przez orzekanego zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgromadzone w sprawie dokumenty orzeczniczo-lekarskie, a w szczególności orzeczenie lekarskie lekarza medycyny pracy z [...] grudnia 2017 r. nr [...] stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku służbowym (praca przy komputerze), a także zaświadczenie Dowódcy Garnizonu W. z [...] października 2019 r. dotyczące stanowiska służbowego skarżącego i wykonywanych przez niego czynności, w ocenie lekarzy orzeczników wskazują, że rozpoznana dolegliwość nie będzie przeszkadzała skarżącemu w wypełnianiu obowiązków związanych ze służbą wojskową. Powołując się na przepisy art. 5 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 oraz ust. 7a i ust. 7b s.w.ż.z., CWKL zwróciła uwagę, że Dowódca Garnizonu [...] w W. skierował skarżącego do RWKL w celu określenia jego zdolności do zawodowej służby wojskowej, gdyż długotrwale przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące. Natomiast w stosunku do rozpoznanego u skarżącego schorzenia nie ustalono związku ze służbą wojskową ze względu na brak kwalifikacji prawnej Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego (dalej: "Szef WSzW"). Według art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2019 r., poz. 1950) oraz § 21 ust. 1 w związku z § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 2003 r. w sprawie postępowania w razie wypadku lub ujawnienia się choroby pozostających w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1083), to Szef WSzW ustala, czy wypadek, któremu uległ żołnierz, pozostaje w związku ze służbą wojskową oraz ustala prawo do świadczeń odszkodowawczych. Brak jakiejkolwiek dokumentacji świadczącej o tym, że schorzenie skarżącego nastąpiło wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, wskutek której doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, nie uprawniał wojskowej komisji lekarskiej do rozpatrywania sprawy pod kątem zakwalifikowania go do kategorii Z/O. Z kolei ocena lekarza ortopedy F. B. odnośnie uprawiania sportu nie przekłada się w żaden sposób na ocenę zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola orzeczeń komisji lekarskich w przedmiocie zdolności do służby, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja była zgodna z przepisami określającymi zasady orzekania o zdolności do służby oraz tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonego orzeczenia CWKL w świetle tych kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Wykaz chorób i ułomności uwzględnianych przy orzekaniu o zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej określa załącznik nr 1 do rozp. MON z 3 czerwca 2015 r., które zostało wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 5 ust. 8 s.w.ż.z. Tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach rozp. MON z 3 czerwca 2015 r. ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory wynikające z k.p.a. Jednakże nie oznacza to, że przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności jego zasady nie powinny być przestrzegane. Realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a zatem takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym orzeczenia. W niniejszej sprawie spór między stronami sprowadza się do kwalifikacji zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej (Z w grupie II), określonej na tle schorzenia w postaci niestabilności przednio-przyśrodkowej I° kolana lewego z niewielkim zanikiem mięśni uda i przykurczem po przebytym skręceniu z uszkodzeniem więzadła krzyżowego przedniego łąkotki przyśrodkowej (schorzenie leczone operacyjnie - rekonstrukcja uszkodzonego więzadła i częściowa meniscectomia [...] lutego 2019 r.) w okresie usprawniania. Schorzenie to zaszeregowano do § 77 pkt 6 załącznika nr 1 do rozp. MON z 3 czerwca 2015 r., obejmującego następstwa przebytych urazów stawów bez zniekształceń oraz przewlekłe zapalenie tkanki łącznej rozlane i okołostawowe upośledzające lub znacznie upośledzające sprawność ruchową. Do § 77 pkt 6 należy kwalifikować następstwa przebytych uszkodzeń wewnątrzstawowych (więzadeł, łąkotek) powodujące niestabilność, ograniczenie ruchów i upośledzenie sprawności dynamicznej oraz chondromalację - potwierdzone w badaniach USG, MRI, CT lub rtg. Schorzeniom ujętym w § 77 pkt 6 załącznika nr 1 do rozp. MON z 3 czerwca 2015 r. w grupie II (do której należą m.in. żołnierze zawodowi) przypisano kategorię Z/N. Wedle art. 5 ust. 6 s.w.ż.z. ustala się następujące kategorie zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej: 1) kategoria Z - zdolny do zawodowej służby wojskowej, co oznacza zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego; 1a) kategoria Z/O - zdolny do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami, co oznacza ograniczoną zdolność do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych; 2) kategoria N - trwale lub czasowo niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolny do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. W zaskarżonym orzeczeniu organ odwoławczy w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego – mając do wyboru dwie kategorie przy stwierdzonym u skarżącego schorzeniu – opowiedział się za kategorią Z. Argumentacja CWKL odnośnie zaszeregowania skarżącego do tej kategorii sprowadza się do ogólnego zaaprobowania stanowiska organu pierwszej instancji, bez wskazania jakichkolwiek okoliczności (np. charakteru zadań służbowych bądź wyników przeprowadzonych badań, konsultacji czy obserwacji szpitalnych), które przemawiałyby za taką kwalifikacją. Powyższych braków zaskarżonego orzeczenia nie może sanować bardzo szczegółowa (w porównaniu z rozstrzygnięciem organu drugiej instancji) odpowiedź na skargę, bowiem Sąd nie kontroluje tego pisma, lecz orzeczenie CWKL. W tym miejscu podkreślić należy, że CWKL – jako organ wyższego stopnia w stosunku go RWKL – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania ma obowiązek ponownego, wszechstronnego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie oraz obowiązek ustosunkowania się do wszelkich zarzutów i wniosków strony zawartych w odwołaniu. Co do zasady CWKL orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, jednak w razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów – o czym stanowi § 23 ust. 2 rozp. MON z 3 czerwca 2015 r. Wprawdzie uprawnienie organu drugiej instancji do uzupełnienia dokumentacji i przeprowadzenia dodatkowych badań pozostawione jest do jego uznania, w zależności od stwierdzonej w tym zakresie potrzeby, jednak w przypadku nieskorzystania z ww. uprawnienia, CWKL powinna w uzasadnieniu swojego orzeczenia podać, z jakich powodów uznaje dokumentację za wystarczającą, a dodatkowe badania za zbędne. W tym stanie rzeczy uzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia dwuinstancyjności postępowania poprzez ponowne, wnikliwe rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie. Stan faktyczny sprawy nie został bowiem wyjaśniony w sposób niebudzący wątpliwości co do prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Tym samym istnieją podstawy do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, że powinna być mu przyznana kategoria Z/O, dostrzec wypada, iż w ramach rozpoznanego u niego schorzenia jest ona przewidziana w grupie IV (tj. kolumnie siódmej wykazu). Grupa IV obejmuje żołnierzy zawodowych oraz byłych żołnierzy zawodowych, skierowanych w celu określenia ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej na określonym stanowisku służbowym, którzy wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej doznali stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Jak bowiem stanowi art. 5 ust. 7a s.w.ż.z., kategorię Z/O orzeka się w stosunku do żołnierzy zawodowych, którzy wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, doznali stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. W myśl art. 5 ust. 7b s.w.ż.z., orzekając o zaliczeniu żołnierza zawodowego do kategorii Z/O, właściwe wojskowe komisje lekarskie uwzględniają zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym wskazanym przez organ właściwy do wyznaczania na to stanowisko. Stanowisko służbowe wskazuje się w uzgodnieniu z żołnierzem zawodowym. Jednakże – na co wskazali: skarżący w piśmie z [...] lipca 2020 r., a organ w piśmie z [...] września 2020 r. - już po wydaniu zaskarżonego w niniejszej sprawie orzeczenia, CWKL orzeczeniem z [...] czerwca 2020 r. nr [...] uznała, że długotrwały uszczerbek na zdrowiu skarżącego (w postaci ograniczenia zgięcia w stawie o ok. 10°, utrwalonego przykurczu zgięciowego o ok. 5°, zaniku mięśnia czworogłowego uda ok. 2 cm i ok. 5 cm nad rzepką oraz niewielkiej niestabilności przednio-przyśrodkowej stawu kolanowego lewego po przebytym dwukrotnie urazie leczonym operacyjnie) wynosi 10% i jest on spowodowany wypadkiem z [...] maja 2018 r., co ustalono na podstawie kwalifikacji prawnej Szefa [...] nr [...] z [...] stycznia 2020 r. (vide orzeczenie z [...] czerwca 2020 r. nr [...] załączone do pisma skarżącego z [...] lipca 2020 r. - w aktach sądowych sprawy). Rozpoznając sprawę ponownie, CWKL podejmie działania w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez dokonanie jednoznacznych ustaleń odnośnie stanu zdrowia skarżącego i rozważy, czy istnieją przesłanki do uzupełnienia materiału dowodowego w oparciu o § 23 ust. 2 rozp. MON z 3 czerwca 2015 r. W szczególności organ drugiej instancji weźmie pod uwagę fakt, że schorzenie zakwalifikowane w zaskarżonym orzeczeniu do § 77 pkt 6 załącznika nr 1 w grupie II rozp. MON z 3 czerwca 2015 r., zostało w ww. orzeczeniu CWKL z [...] czerwca 2020 r. określone jako następstwo wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową. W tym kontekście konieczna będzie weryfikacja grupy, do jakiej należy przypisać skarżącego (czy do grupy II, czy do grupy IV). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z wyboru w kwocie 480 zł, orzeczono na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 2 ww. ustawy w punkcie drugim sentencji wyroku.