V Ka 697/17

<p>Sygn. akt V Ka 697/17</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">P. K.</span> został oskarżony o to, że:</p> <p>I jako prezes zarządu <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block">(...)-(...) Ł.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span>, wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a> ( Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.), nie złożył w terminie do 15 lipca 2014 r. sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności za 2013 rok w Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, Sądzie Gospodarczym, XX Wydziale Krajowego Rejestru Sądowego, I Sekcji, <span class="anon-block">(...)-(...) Ł.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span>,</p> <p>to jest o czyn z art. 79 pkt 4 ustawy cyt. wyżej;</p> <p>II jako prezes zarządu <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block">(...)-(...) Ł.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span>, wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a> ( Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.), nie złożył w terminie do 15 lipca 2015 r. sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności za 2014 rok w Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, Sądzie Gospodarczym, XX Wydziale Krajowego Rejestru Sądowego, I Sekcji, <span class="anon-block">(...)-(...) Ł.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span>,</p> <p>to jest o czyn z art. 79 pkt 4 ustawy cyt. wyżej;</p> <p>Wyrokiem z dnia 6 marca 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów.</p> <p>Wyrok zaskarżył prokurator w całości na niekorzyść oskarżonego, zarzucając:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i bezzasadne przydanie waloru wiarygodności zeznaniom świadka <span class="anon-block">A. S. (1)</span> złożonym w postępowaniu sądowym w zakresie sprawowania przez oskarżonego funkcji członka zarządu <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w latach 2012 – 2015 i skuteczności złożonego oświadczenia o rezygnacji z tej funkcji, w szczególności w konfrontacji z przeciwstawnymi zeznaniami tego świadka złożonymi w postepowaniu przygotowawczym, a także uznaniu za wiarygodną i uzasadnioną przyczynę rozbieżności w jego zeznaniach; bezzasadnym pominięciu dowodów w postaci dokumentów z akt rejestrowych spółki, w szczególności stanowiącej podstawę prawomocnego wpisu do rejestru przedsiębiorców KRS, a podjętej dopiero w dniu 24 sierpnia 2015 roku uchwały zgromadzenia wspólników w/w spółki o odwołaniu oskarżonego z funkcji prezesa zarządu <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span>, to jest w dniu sprzedaży przez oskarżonego <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> na rzecz <span class="anon-block">J. H. (1)</span> udziałów w w/w spółce, które wskazują na to, ze oskarżony pełnił funkcje prezesa zarządu aż do tego dnia, o czym najprawdopodobniej musiał również poinformować nabywcę udziałów;</p> <p>2.  obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 352)">art. 352 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.p.k.</a> poprzez nieprzeprowadzenie przez sąd wszystkich dowodów mających istotne znaczenie dla wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz niedopuszczenie z urzędu dowodów w postaci przesłuchania wskazanych przez <span class="anon-block">A. S. (1)</span> pracowników sekretariatu <span class="anon-block"> firmy (...)</span>: <span class="anon-block">I. F.</span>, <span class="anon-block">B. S.</span>, <span class="anon-block">W. Ś.</span> oraz <span class="anon-block">A. D.</span>, a także nabywcy udziałów <span class="anon-block">J. H. (1)</span>, które to dowody miały istotne znaczenie dla wyjaśnienia kluczowej okoliczności sprawy, to jest rzekomego złożenia przez oskarżonego w dniu 18 listopada 2013 roku w siedzibie w/w spółki oświadczenia o rezygnacji z funkcji prezesa zarządu i poprzestanie w tym zakresie na chwiejnych i niewiarygodnych zeznaniach <span class="anon-block">A. S. (1)</span>.</p> <p>Podnosząc powyższe prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</p> <p>apelacja prokuratora okazała się bezzasadna</p> <p>W odniesieniu do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że przeprowadzona kontrola odwoławcza nie potwierdziła, aby sąd pierwszej instancji dopuścił się obrazy norm proceduralnych mającej wpływ na treść orzeczenia. W szczególności nie stwierdzono wadliwości procedowania w zakresie postępowania dowodowego, gdyż sąd rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Nadto, całość materiału dowodowego została ujawniona w toku rozprawy, a następnie poddana wnikliwej, wszechstronnej ocenie, opartej na zasadach prawidłowego rozumowania i zgodnej ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego.</p> <p>Skarżący podnosi, iż sąd pierwszej instancji uchybił treści przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 352)">art. 352 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.p.k.</a>, gdyż nie dopuścił z urzędu dowodów z zeznań wskazanych w apelacji świadków. Odnosząc się do tego tak zbudowanego zarzutu należy wskazać, że organ procesowy zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> przeprowadza dowody na wniosek lub z urzędu. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji prokurator, który był zawiadamiany o terminach rozpraw, nie brał w nich udziału, zaś obecny na rozprawach przedstawiciel oskarżyciela publicznego, nie występował z inicjatywa dowodową i nie wnosił o uzupełnienie przewodu sądowego w zakresie dowodów, które następnie stały się podstawą zarzutów apelacji. W świetle argumentacji skarżącego powstaje zatem pytanie, czy sąd nie przeprowadzając z urzędu dowodów, o których mowa w apelacji dopuścił się obrazy przepisów postępowania, a jeżeli tak, to czy miała ona wpływ na treść wyroku.</p> <p>Reguły postępowania karnego nakazują przyjąć, iż posiadając informację o dowodzie, przed jego ewentualnym dopuszczeniem, sąd dokonuje wstępnej jego oceny w kontekście przydatności dowodu do stwierdzenia określonej, istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. W dalszej kolejności ocenia, czy dowód jest możliwy do przeprowadzenia oraz czy jest dopuszczalny. W ocenie sądu odwoławczego nie sposób skutecznie czynić sądowi rejonowemu zarzutów, iż z urzędu nie dążył do poszerzenia postępowania dowodowego poprzez przesłuchania w charakterze świadków wskazanych w apelacji osób już chociażby z tego powodu, że de facto wiązałoby się to z koniecznością poszukiwania dowodów, co nie jest przecież rolą sądu. Powyższa konstatacja odnosi się przede wszystkim do pracowników sekretariatu <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, gdyż informacje, jakie na ich temat przekazał <span class="anon-block">A. S.</span>, po pierwsze nie wskazują w sposób pewny, że osoby te były zatrudnione w sekretariacie firmy w dacie złożenia przez oskarżonego oświadczenia o rezygnacji z funkcji prezesa zarządu, po wtóre zaś informacje przekazane przez <span class="anon-block">A. S.</span> nie zawierają danych, na podstawie których można by rzeczowo rozważać możliwość wezwania tych osób do sądu. Nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawała także kwestia, czy osoby te – o ile faktycznie były zatrudnione i obecne w sekretariacie firmy w dniu 18 listopada 2013 roku – pamiętały okoliczność związaną ze złożeniem przez oskarżonego oświadczenia o rezygnacji z funkcji prezesa zarządu. Sąd dysponował bowiem dostępnymi w sprawie dowodami, na podstawie których dokonał weryfikacji wyjaśnień oskarżonego. Nie wiadomo również na podstawie jakich okoliczności skarżący formułuje hipotezę, że <span class="anon-block">J. H.</span> jako nabywca udziałów w spółce, posiadał inną wiedzę niż ta, która wynikała z dokumentów rejestrowych spółki, a to, jak trafnie wywodzi sąd rejonowy nie było okolicznością dostatecznie uzasadniająca przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności karnej.</p> <p>Odnosząc się do pozostałych zarzutów procesowych, w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż sąd I instancji, przeprowadzając postępowanie dowodowe i poddając wyjaśnienia oskarżonego gruntownej i wnikliwej weryfikacji, trafnie zwrócił uwagę, iż w sprawie występuje szereg przesłanek dowodowych potwierdzających wyjaśnienia oskarżonego i prezentowaną przez niego wersję. Jedynie dla porządku należy przypomnieć, iż rezultatem dowodów przeprowadzonych w trakcie przewodu sądowego było ustalenie, że na przełomie 2012 i 2013 roku spółka zaprzestała faktycznej działalności, a oskarżony nie był zgłaszany do ubezpieczenia społecznego z tytułu wykonywania obowiązków prezesa zarządu spółki. Na korzyść oskarżonego została także wyjaśniona wątpliwość związana z rzekomym reprezentowaniem spółki przez oskarżonego przed sądem rejestrowym. W świetle opinii biegłego z zakresu badania pisma, nie może być wątpliwości, że oskarżony nie podpisywał pism kierowanych do sądu, a jego podpisy zostały sfałszowane.</p> <p>W analizowanym powyżej kontekście zauważy też należy, iż wynikający z domniemania niewinności obowiązek udowodnienia odnosić należy tylko do ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego. Z tych względów wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono mu, że jest winny popełnienia zarzuconego mu przestępstwa. W tym ostatnim przypadku wystarczy zatem, że twierdzenia oskarżonego, negującego tezy aktu oskarżenia, zostaną uprawdopodobnione. Co więcej, wyrok uniewinniający winien zapaść również w takiej sytuacji, gdy wykazywana przez oskarżonego teza jest wprawdzie nieuprawdopodobniona, ale też nie zdołano udowodnić mu sprawstwa i winy. <em> <!-- -->(por także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2008 roku, V KK 267/08, LEX nr 485030). </em>Przekładając powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić trzeba, że skoro dostępne i ocenione zgodnie z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, dowody nie dały podstaw do podważenia prawdziwości twierdzenia oskarżonego, iż złożył oświadczenie o rezygnacji z funkcji prezesa zarządu spółki, to koniecznym było przyjęcie wersji wynikającej z nieobalonych wyjaśnień oskarżonego. W ocenie sądu okręgowego skarżący nie może zatem skutecznie powoływać się na rozbieżności w zeznaniach <span class="anon-block">A. S.</span> skoro świadek na rozprawie potwierdził wersję oskarżonego, a sąd rejonowy, dokonując oceny tego dowodu, uznał wiarygodność relacji świadka korelującej z wyjaśnieniami oskarżonego.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że podniesiony w apelacji prokuratora zarzut obrazy przepisów postępowania związany z oceną wyjaśnień oskarżonego oraz oceną zeznań świadka <span class="anon-block">A. S.</span> sprowadza się w istocie rzeczy do odmiennej, niż dokonana przez sąd rejonowy, oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a tym samym stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu pierwszej instancji. Jako taki nie zasługuje na uwzględnienie, nie wykazał bowiem błędów w rozumowaniu sądu rejonowego, a jedynie przesłanki, na podstawie których skarżący dokonał odmiennej oceny. Podniesione okoliczności zostały przy tym przez sąd dostrzeżone i uargumentowane w pisemnych motywach wyroku w kontekście całości materiału dowodowego.</p> <p>Konkludując, nie podziela sąd okręgowy stanowiska skarżącego, jakoby ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dotknięta była wskazanymi w apelacji wadami. Stanowisko zawarte w apelacji, w którym skarżący nie przyjmuje za trafne rozważań sądu pierwszej instancji, nie dostrzega istotnych przecież, a szczegółowo omówionych przez sąd meriti okoliczności wynikających z wyjaśnień oskarżonego i innych dowodów. Sąd rejonowy w sposób ze wszech miar wyczerpujący odniósł się także do problematyki związanej z istotą zarzucanych oskarżonemu przestępstw, a przedstawioną na ten temat argumentację należało zaakceptować.</p> <p>Podsumowując, skoro analiza sposobu procedowania sądu merytorycznego, a także lektura pisemnych motywów skarżonego orzeczenia nie wykazały, aby przeprowadzone postępowanie było dotknięte wadami, a w szczególności nastąpiło z naruszeniem przepisów procesowych, w tym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, zaś ocena materiału dowodowego i całości okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, została poczyniona z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego, sąd okręgowy podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji, iż brak jest podstaw do pociągnięcia oskarżonego do odpowiedzialności karnej za zarzucane mu przestępstwa.</p> <p>Z powyższych względów sąd okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.</p> <p>O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> </p> </div>