II SA/Gl 1000/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Andrzej Matan, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S.K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 965/18 w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Wojewoda Śląski z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju postanawia: skargę o wznowienie postępowania sądowego odrzucić. UZASADNIENIE Pismem z 29 września 2019 r. S. K. (dalej jako skarżący) złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 4 marca 2019 r. sygn. akt lI SA/GI 965/18 odrzucającym jego skargę w przedmiocie pozostawienia mienia poza granicami kraju. Postanowieniem z 7 stycznia 2020 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego. W motywach odrzucenia wskazano, że skarżący nie wskazał w wyznaczonym terminie, pomimo skutecznie doręczonego wezwania, daty w której dowiedział się o wskazanej przez siebie podstawie wznowienia, a zatem nie podał okoliczności stwierdzającej zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wystąpił o jego uchylenie. W zażaleniu tym skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji nie zajął się istotą skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 lipca 2020 r. sygn. akt I OZ 419/20 uchylił zaskarżone postanowienie. Zdaniem wypowiadającego się w sprawie Sądu odwoławczego, Sąd pierwszej instancji przedwcześnie uznał, że zaistniały podstawy do odrzucenia przedmiotowej skargi z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi w zakresie niepodania daty, kiedy skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia. Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd pierwszej instancji skierował wezwanie do skarżącego w sposób, który nie był precyzyjny i czytelny dla strony. Odpowiedź skarżącego na wezwanie nie odnosiła się w pełni do okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, to uznanie, że wina w tym zakresie leży po stronie skarżącego świadczyłoby o przerzuceniu odpowiedzialności Sądu za brak jednoznacznego wezwania na skarżącego, co jest niedopuszczalne. Zatem Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do uznania, że w sprawie tej brak formalny nie został uzupełniony, skoro skarżący nie został do niego prawidłowo wezwany. W ocenie Sądu odwoławczego niezbędne jest odniesienie się do postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] r. oraz pisma z [...] r. i czy z dat wydania tych dokumentów nie wynika możliwość zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego. Pismem z 17 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu wykorzystał upomnienie na bezczynność Wojewody Śląskiego. Skarżący pismem z 23 listopada 2020 r. udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie i wskazał, że nie wnosił skargi na bezczynność pracownika Wojewody Śląskiego, ponieważ była ona dziesięcioletnia. Skarżący podniósł, że w pismach kierowanych do tutejszego Sądu wielokrotnie okoliczność tą akcentował. Dodatkowo wskazał na koszty, które poniósł w związku z wnoszeniem skarg do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 279 ustawy z 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi oznaczenie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, nadto stosownie do postanowień art. 277 tej ustawy, skargę taką wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie dostrzec, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzeczeniu nie przesądził o rozstrzygnięciu, które ma podjąć Sąd pierwszej instancji, lecz wskazał na konieczność zbadania terminowości złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego. W kontekście tej okoliczności przyjdzie zestawić kilka dat, otóż skarżący swoją skargę o wznowienie postępowania datuje na koniec września 2019 r. i do tutejszego Sądu wpłynęła ona 2 października 2019 r. W pismach związanych z tą skargą skarżący silnie akcentuje, że powodem złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego uczynił postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] r. oraz pismo tegoż organu z [...] r. W aktach sprawy brak jest informacji, w którym dniu skarżący otrzymał powyższą korespondencję, jednakże już proste zestawienie dat pozwala stwierdzić, że nie upłynęły trzy miesiące od dnia, w którym skarżący otrzymał postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] r. oraz jego pismo z [...] r., skoro skarga o wznowienie postępowania do tutejszego Sądu wpłynęła 2 października 2019 r. Zatem uznać należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowego złożona została w terminie przewidzianym w art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kolejnym zagadnieniem, które musi zostać w sprawie poruszone to ustalenie podstawy wznowienia postępowania sądowego. Przypomnieć należy, że stosownie do postanowień art. 281 powyższej ustawy, na rozprawie Sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia odrzuca skargę. W przedmiotowej sprawie skarżący podstawę wznowienia widzi w postanowieniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] r. oraz jego piśmie z [...] r. Zatem skarżący odwołuje się do podstaw wznowienia postępowania sądowego określonych w art. 273 § 2 i 3 przywoływanej powyżej ustawy. Stosownie do postanowień tego przepisu można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Przywołany stan prawny wymusza teraz krótkie przypomnienie istoty rozstrzygnięcia tutejszego Sądu, w stosunku do którego wniesiono skargę o wznowienie postępowania. Przedmiotem skargi uczyniono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 4 marca 2019 r., mocą którego Sąd ten odrzucił skargę z uwagi na niewyczerpanie toku instancji. W orzeczeniu tym Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga skarżącego związana jest z niezadowoleniem z decyzji Wojewody Śląskiego w przedmiocie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju. Z uwagi na niewyczerpanie toku instancji, czyli z uwagi na brak odwołania do organu wyższego stopnia, skarga została odrzucona. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 30 kwietnia 2019 r. Z kolei w skardze o wznowienie postępowania skarżący akcentuje, że przedmiotem jego żądania kierowanego pod adresem tutejszego Sądu jest skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez pracowników Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach. Oznacza to, że skarżący w inny sposób ujmuje swoją pierwotną skargę wniesioną do tutejszego Sądu. W świetle tak przedstawionego stanu faktycznego rozważyć należy, czy wyczerpane zostały przesłanki wznowienia postępowania sądowego przewidziane treścią art. 273 § 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści przywołanego art. 273 § 2 wynika, że podstawą wznowienia postępowania sądowego jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie okoliczności podnoszone przez skarżącego, a mianowicie ujawnienie się postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] r. oraz jego pisma z [...] r., nie wyczerpują przesłanki wznowienia postępowania. Wynika to z tego, że przywołane dokumenty wydane zostały już po dacie prawomocności orzeczenia tutejszego Sądu z 4 marca 2019 r., a ponadto ich treść w żaden sposób nie jest związana z istotą skargi i to zarówno skargi w zakresie kwestionowania rozstrzygnięcia Wojewody Śląskiego, jak również nie odnosi się do kwestii związanych z przewlekłością prowadzonego postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występuje także przesłanka wznowienia postępowania sądowego przewidziana treścią art. 273 § 3 powyższej ustawy, ponieważ nie wykryto prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W świetle przedstawionych rozważań wyczerpana została przesłanka odrzucenia skargi przewidziana treścią art. 281 wskazywanej ustawy. Na marginesie powyższych rozważań przyjdzie zauważyć, że skarga na przewlekłość prowadzonego postępowania nie mogłaby zostać w sposób merytoryczny rozpoznana, ponieważ z pisma skarżącego z 23 listopada 20102 r. wynika, że przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu nie występował z ponagleniem do organu wyższego stopnia, a jest to bezwzględny warunek skuteczności skargi na przewlekłość działania organu administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd na mocy art. 281 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji. mr