I C 555/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: I C 555/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 11 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Kwidzynie I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSR Halina Ostafińska-Kołacka</p> <p>Protokolant: stażysta Ewelina Gadomska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. w Kwidzynie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> S.A. <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">A. J.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>powództwo oddala.</p> <p> <em> <!-- -->SSR Halina Ostafińska-Kołacka</em> </p> <p>I C. 555)17 Uzasadnienie</p> <p>Powód <span class="anon-block">(...)</span>S.A. w <span class="anon-block">W.</span> wnosił o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">A. J.</span> kwoty 4414,81 złotych, z umownymi odsetkami naliczanymi według zmiennej stopy procentowej obowiązującej w <span class="anon-block">(...)</span>SA stanowiącej każdorazowo czterokrotność wysokości stopy kredytu lombardowego NBP od kwoty 2708,84 złote, poczynając od dnia 23.06.2016 roku do dnia zapłaty.</p> <p>W uzasadnieniu podał, że na podstawie ksiąg <span class="anon-block">(...)</span>SA stwierdzone zostało, że na dzień 22.06.2016 roku figuruje wymagalne zadłużenie ozwanego z tytułu umowy „złote konto”. Pozwany nie podjął próby dobrowolnej spłaty zadłużenia ani nie wystąpił z wnioskiem o zawarcie ugody.</p> <p>Kurator, działający w imieniu nieznanego z miejsca pobytu pozwanego <span class="anon-block">A. J.</span>, wnosił o oddalenie powództwa zarzucając, że powód nie udowodnił zasady i wysokości roszczenia, ponieważ nie przedłożył umowy bankowej zawartej z pozwanym, nie przedłożył dowodu otrzymania pożyczki przez pozwanego oraz nie udokumentował i nie wykazał sposobu wyliczenia należności. Zdaniem pozwanego niezrozumiałym jest dlaczego odsetki umowne naliczone są od 2.07.2012 roku do dnia 22.06.2016 roku a jeżeli pozwany wcześniej dokonywał wpłat to powód powinien przedstawić sposób naliczenia odsetek. Pozwany podnosił również zarzut przedawnienia.</p> <p>Sąd ustalił i zważył co następuje:</p> <p>W dniu 22 czerwca 2016 roku powód wystawił wyciąg z ksiąg bankowych nr <span class="anon-block">(...)</span>, na podstawie którego stwierdził, że na dzień 22 czerwca 2016 roku wobec pozwanego <span class="anon-block">A. J.</span> figuruje wymagalne zadłużenie z tytułu umowy „złote konto” z dnia 1 kwietnia 2004 roku. Na zadłużenie w kwocie 4414, 81 złotych składały się:</p> <p>- należność główna 2798,84 złote,</p> <p>-odsetki za okres od 2.07.2012 roku do 22.06.2016 roku w wysokości 1667,97 złotych,</p> <p>-należność z tytułu poniesionych kosztów 38 złotych.</p> <p>(wyciąg z ksiąg bankowych k.4).</p> <p>Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie wyżej wymienionego dokumentu.</p> <p>W ocenie Sądu jednak powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Słuszne są bowiem zarzuty podnoszone przez pozwanego.</p> <p>W sytuacji kiedy pozwany zakwestionował zasadę i wysokość roszczenia to zadaniem powoda , zgodnie z zasadą rozłożenia ciężaru dowodowego z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, było udowodnienie zasady roszczenia a więc przedłożenie odpisu umowy bankowej jako żródła zobowiązania.</p> <p>Jedynym dowodem w sprawie był dokument prywatny wystawiony przez powoda w postaci wyciągu z ksiąg bankowych z dnia 22.06.2016 roku, który nie może być oceniany jako podstawa roszczenia i żródło zobowiązania pozwanego.</p> <p>Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 245)">art. 245 kc.</a> „Dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie”.</p> <p>Obowiązkiem powoda w procesie cywilnym było udokumentowanie i wykazanie sposobu wyliczenia należności - w oparciu o umowę bankową, regulamin lub inne dokumenty do których odwołuje się umowa bankowa, z uwzględnieniem rodzaju odsetek (karnych, umownych lub ustawowych) i ich naliczenia, wpłat dokonanych przez pozwanego oraz poszczególnych okresów i kwot od których zostały naliczone odsetki.</p> <p>Powód mimo zobowiązania przez Sąd nie wywiązał się z tego zobowiązania. W piśmie z dnia 30 listopada 2017 roku powód powoływał się jedynie na ogólne wyliczenie dochodzonej kwoty w oparciu o wystawiony przez siebie wyciąg z ksiąg bankowych. Oczywistym jest, że nie jest to udowodnienie zasady ani wysokości roszczenia. Obowiązkiem powoda było przedstawienie również swojego toku rozumowania przy wyliczaniu należności z powołaniem się na odpowiednie postanowienia umowy bankowej i innych dokumentów do których ta umowa odsyła, aby umożliwić sądowi ocenę żądania. Wyciąg z ksiąg bankowych jako dokument prywatny wystawiony przez zainteresowany bank, może być co najwyżej oceniany w sprawie całościowo z innymi niezbędnymi dokumentami ponieważ samodzielnie nie stanowi żródła zobowiązania.</p> <p>W ocenie Sądu zasadny jest zarzut przedawnienia podnoszony przez pozwanego. Wprawdzie powód nie przedstawił umowy bankowej ale skoro w wystawionym przez siebie wyciągu z ksiąg banku określił datę rozpoczęcia naliczania odsetek jako 2.07. 2012 roku to można wnioskować, że co najmniej od tej daty pozwany zalegał z płatnościami.</p> <p>Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 kc.</a> „Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata”.</p> <p>Powód udzielając kredytów i pożyczek prowadzi działalność gospodarczą. Termin przedawnienia dla roszczeń z tego tytułu wynosi 3 lata od daty wymagalności. Pozew w niniejszej sprawie został złożony dopiero 11 lipca 2016 roku a więc po upływie terminu przedawnienia. Powód przy tym nie powoływał się na przerwanie biegu przedawnienia.</p> <p>W związku z powyższym Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – prawo bankowe</a> (Dz.U. z 2015 roku, poz.128, tekst jedn.) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc.</a> i na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 kc.</a> orzekł jak wyżej.</p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach Sąd oparł na zasadzie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 par.1 kpc</a>. w zw. z par.1 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej. Zgodnie z tym przepisem wysokość wynagrodzenia kuratora nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie.</p> <p>W niniejszej sprawie należy stosować obowiązujące w chwili wniesienia sprawy rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 pazdziernika 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, które w par.2 ust.3 przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 1500 złotych do 5000 złotych przewiduje wynagrodzenie minimalne w wysokości 1200 złotych</p> <p>Powód jako strona przegrywająca sprawę nie ma podstaw do domagania się od pozwanego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powinien zatem ponieść w całości koszty postępowania sądowego, w tym koszt wynagrodzenia kuratora w wysokości 1200 złotych.</p> </div>