II OSK 1400/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kamiński del. (spr.) Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 1003/04 w sprawie ze skargi B. R. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 1003/04, w sprawie ze skargi B. R. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego – oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.), wydał nakaz rozbiórki wybudowanego samowolnie garażu o wymiarach zewnętrznych 4,60 m x 3,45 m. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. R. wyjaśniając, że obiekt budowany był w latach 1994 – 2000, natomiast na przełomie maja i czerwca 2000 r. nad istniejącym obiektem (służącym jako boks do składowania opału) wykonano zadaszenie i wówczas zmienił on swoje przeznaczenie. Odwołująca się żądała sprecyzowania wydanego nakazu przez określenie, które elementy konstrukcji obiektu mają zostać rozebrane, a także pouczenia jej o sposobie zalegalizowania obiektu powstałego przed wykonaniem zadaszenia. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wskazał, że materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy pozwala na stwierdzenie, iż obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki jest to garaż wybudowany samowolnie w 2000 r., co uzasadnia wydanie nakazu rozbiórki w trybie art. 48 Prawa budowlanego. W stosunku do zawartego w odwołaniu wniosku w sprawie legalizacji przedmiotowego obiektu organ wyjaśnił, że nie dopatrzył się takiej możliwości wobec braku spełnienia przesłanek wymienionych w art. 48 ust. 2 cytowanej ustawy, gdyż teren, na którym usytuowana jest działka inwestora, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a odwołująca się nie posiada decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości objętej inwestycją. Skargę na powyższą decyzję wniosła B. R., zwracając się o jej uchylenie. W ocenie skarżącej, obiekt wybudowany w 1994 r. (boks na opał) nie wymagał pozwolenia na budowę i możliwa jest jego legalizacja. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, oddalając skargę wyrokiem z dnia 8 lutego 2006 r. uznał, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podniósł, że zasadą ogólną, wynikającą z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.), jest obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę na realizację wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych i wykonanie wszelkich robót budowlanych, chyba że przepisy art. 29 i 30 cytowanej ustawy stanowią inaczej. Sąd wskazał, iż ustawodawca nie zwalnia w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę budynków garażowych, dlatego też budowa tych obiektów jest możliwa jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, w ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że nie zachodzą przesłanki do legalizacji spornego obiektu, określone w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., złożyła B. R., wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to: a) art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.) przez przyjęcie, że budowa obiektu będącego przedmiotem postępowania wymaga pozwolenia na budowę, b) przepisu § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) przez przyjęcie, że obiekt będący przedmiotem postępowania jest garażem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że realizacja obiektu będącego przedmiotem postępowania nie wymagała, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż ze względu na swój charakter mieści się on w kategoriach wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego. Skarżąca zauważyła, iż z ustaleń organów nadzoru budowlanego wynika, że obiekt ten jest faktycznie wiatą o powierzchni 15,87 m², spełniając kryteria do zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej, przyjęcie, że przedmiotowy obiekt stanowi garaż, jest sprzeczne z treścią § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazującym funkcje i parametry obiektu, który może być zakwalifikowany jako garaż. Zgodnie z w/w przepisem, dla takiego określenia obiektu jest wymagane m. in. łączne spełnienie dwóch przesłanek w postaci przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych – w spornym obiekcie taka obsługa nie może być wykonywana, zatem nie spełnia on funkcji garażu. Skarżąca zarzuciła również, że przedmiotowy obiekt w najwyższym punkcie posiada wymiar 160 cm., cytowany zaś przepis wymaga dla garażu wysokości co najmniej 2,2 m., zatem obiekt ten nie spełnia również kryteriów parametrowych garaży. Rozpatrując skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie, stwierdzić należy, iż nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę, związany jest granicami skargi, czyli wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia. W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a ponadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 175 ( 1 p.p.s.a. wymaga, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego (radcowskiego), a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nieodpowiadająca ustawowym wymaganiom podlega oddaleniu, a w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych - odrzuceniu. W myśl powyższych przepisów wskazać przede wszystkim należy, że skarga kasacyjna, mimo że sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika nie spełnia warunku opisanego w art. 176 p.p.s.a., w szczególności nie zawiera właściwego uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była sprawa nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wykonanego w kilku etapach w warunkach samowoli, użytkowanego ostatecznie jako garaż samochodowy. W sprawie miał zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, ten też przepis był przedmiotem ocen dokonywanych przez Sąd Wojewódzki. Zarzut skargi dotyczy natomiast naruszenia art. 29 ust. 1 zw. z § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Wskazać trzeba, że powołany przez pełnomocnika art. 29 ust. 1 składa się z kilkunastu jednostek redakcyjnych (punktów), które – w zależności od daty obowiązywania ustawy - przybierały różną treść. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano wprawdzie pkt 2 dotyczący m.in. wiat o powierzchni do 35 m, lecz przepis ten w powołanym brzmieniu obowiązuje dopiero od dnia 21 września 2005 r. (zmiana wynika z Dz. U. z 2005 r., Nr 169, poz. 1419). Tymczasem decyzja, którą oceniał Sąd Wojewódzki pochodzi z dnia [...], a zatem przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w takim brzmieniu, w którym został powołany w skardze w ogóle nie ma w sprawie zastosowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.