VIII U 1637/16

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt</strong> VIII U 1637/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 12 grudnia 2017 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="165"/> <col width="422"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSO Jolanta Łanowy - Klimek</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Małgorzata Skirło</strong> </p> </td> </tr> </table> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu</strong> 12 grudnia 2017 r. w Gliwicach</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy</strong> <span class="anon-block">S. S. (1)</span> (<span class="anon-block">S.</span>)</p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko </strong> Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">Z.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->o</strong> wysokość emerytury</p> <p> <strong> <!-- -->na skutek odwołania </strong> <span class="anon-block">S. S. (1)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->od decyzji</strong> Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">Z.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia </strong> 30 sierpnia 2016 r. <strong> <!-- --> nr </strong> <span class="anon-block"> (...)</span> </p> <p>1.  zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznaje odwołującemu <span class="anon-block">S. S. (1)</span> prawo do ponownego przeliczenia podstawy wymiaru emerytury przy zastosowaniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 110 a)">art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>;</p> <p>2.  zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">Z.</span> na rzecz odwołującego kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>(-) SSO Jolanta Łanowy – Klimek</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VIII U 1637/16 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 30 sierpnia 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">Z.</span> odmówił ubezpieczonemu <span class="anon-block">S. S. (1)</span> ponownego przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 110 a)">art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>. W uzasadnieniu decyzji ZUS wskazał, że ubezpieczony nie spełnia warunków tego przepisu, gdyż nowo wyliczony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru na podstawie 20 lat kalendarzowych, w których ubezpieczony podlegał ubezpieczeniu był niższy niż 250%.</p> <p>W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik ubezpieczonego wniósł o jej zmianę i przeliczenie świadczenia w myśl art. 110a, a nadto o zasądzenie od organu rentowego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, iż ubezpieczony ma wątpliwości co do prawidłowości obliczeń dokonanych przez organ rentowy, który pominął w swoich wyliczeniach okres pracy ubezpieczonego sprzed 1980r. w <span class="anon-block"> KWK (...)</span> oraz okres pracy po uzyskaniu świadczenia, tj. l994 – 1996, w <span class="anon-block"> (...) S.C.</span> w <span class="anon-block">G.</span>.</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. <span class="anon-block"> (...) Oddział</span> w <span class="anon-block">Z.</span> wskazał, że ubezpieczony nie przedłożył zaświadczenia o zarobkach i zatrudnieniu Rp-7 za lata 1967 – 1980.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Ubezpieczony <span class="anon-block">S. S. (3)</span> <span class="anon-block">urodził się w dniu (...)</span> </p> <p>Ubezpieczony od <span class="anon-block">(...)</span>jest uprawniony do emerytury górniczej. Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury organ rentowy przyjął wynagrodzenie z 4 lat kalendarzowych, tj. 1984 – 1987. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 409,61% i zgodnie z przepisami został ograniczony do 250%.</p> <p>Ubezpieczony po nabyciu prawa do emerytury kontynuował zatrudnienie.</p> <p>W dniu 2 czerwca 2016r. ubezpieczony wniósł o przeliczenie emerytury na podstawie art. 110a ustawy emerytalno – rentowej. Do wniosku załączył zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu na druku Rp-7 za lata 1980 – 1989 i 1990 – 1991 wystawione przez <span class="anon-block"> KWK (...)</span> oraz za lata 1991 – 1994 wystawione przez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> za okres pracy w <span class="anon-block"> KWK (...)</span>.</p> <p>Zaskarżoną decyzją z dnia 30 sierpnia 2016r. <span class="anon-block"> (...) Oddział</span> w <span class="anon-block">Z.</span> odmówił ubezpieczonemu ponownego przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 110 a)">art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> wskazując, że nowo wyliczony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru na podstawie 20 lat kalendarzowych, w których ubezpieczony podlegał ubezpieczeniu, był niższy niż 250%.</p> <p>Obliczony przez <span class="anon-block"> (...) Oddział</span> w <span class="anon-block">Z.</span> z 20 najkorzystniejszych lat z całego okresu zatrudnienia, tj. lat: 1980 – 1996, 2008 – 2010, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia wyniósł 244,69%. Za lata 1994 – 1996 i 2008 – 2010 organ rentowy przyjął wynagrodzenie uzyskiwane przez ubezpieczonego za pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy wykonywaną po przyznaniu emerytury. Nie uwzględniono zarobków sprzed 1980r., ponieważ ubezpieczony nie przedłożył zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu Rp-7 za lata 1967 – 1980.</p> <p>Sąd ustalił, iż w okresie od 26 sierpnia 1967r. do 17 czerwca 1991r. ubezpieczony był zatrudniony w <span class="anon-block"> KWK (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>. Początkowo pracował jako cieśla pod ziemią, a następnie – w okresie od 19 października 1970r. do 31 lipca 1974r. – jako nadgórnik oddziału wentylacyjnego pod ziemią. W okresie od 1 sierpnia 1974r. do 31 października 1985r. ubezpieczony zajmował stanowisko sztygara zmianowego oddziału wentylacyjnego pod ziemią, od 1 listopada 1985r. do 30 września 1990r. sztygara oddziałowego oddziału wentylacyjnego pod ziemią, a od 1 października 1990r. do 17 czerwca 1991r. ponownie sztygara zmianowego oddziału wentylacyjnego pod ziemią.</p> <p>Ustalono, że nie zachowała się dokumentacja płacowa sprzed roku 1980.</p> <p>Sąd ustalił, że w okresie od 30 lipca 1991r. do 13 marca 1994r. ubezpieczony zatrudniony był w <span class="anon-block"> KWK (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> jako sztygar zmianowy oddziału wydobywczego pod ziemią.</p> <p>W okresie od 6 czerwca 1994r. do 31 maja 1996r. ubezpieczony zatrudniony był w <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) S.C.</span> w <span class="anon-block">G.</span> na stanowisku sztygara zmianowego.</p> <p>W oparciu o przedłożone w toku procesu przez <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> Oddział <span class="anon-block"> KWK (...)</span> akta osobowe ubezpieczonego z okresu zatrudnienia w <span class="anon-block"> KWK (...)</span>, w szczególności angaży i legitymacji ubezpieczeniowej, Sąd polecił organowi rentowemu ponowne, hipotetyczne wyliczenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru na podstawie ww. dokumentów.</p> <p>Obliczony przez <span class="anon-block"> (...) Oddział</span> w <span class="anon-block">Z.</span> z 20 najkorzystniejszych lat z całego okresu zatrudnienia, zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 110 a)">art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>, tj. lat 1971 – 1972, 1974 – 1976, 1980 – 1988, 1990 – 1993, 1995 i 2014, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia wyniósł 250,18%.</p> <p>W toku postępowania Sąd zwrócił się do biegłego z zakresu wyliczenia rent i emerytur celem odtworzenia wysokości zarobków ubezpieczonego wraz ze wszystkimi dodatkami za okres zatrudnienia w <span class="anon-block"> KWK (...)</span> na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych i ustalenia wysokości wskaźnika podstawy wymiaru emerytury w wariancie najbardziej korzystnym dla ubezpieczonego w rozumieniu art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z FUS.</p> <p>Na podstawie opinii biegłego sądowego z zakresu emerytur i rent <span class="anon-block">K. S.</span> z dnia 14 sierpnia 2017r. (k.36-42) Sąd ustalił, że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych wybranych z całego okresu zatrudnienia, przy uwzględnieniu zarobków z <span class="anon-block"> KWK (...)</span>, tj. z lat: 1969 – 1971, 1974 – 1976, 1980 – 1993, wynosi 275,46% i jest wyższy niż 250%.</p> <p>Biegły dokonał odtworzenia wynagrodzenia ubezpieczonego za okres od sierpnia 1967r. do grudnia 1979r. w oparciu o akta osobowe i akta emerytalne ubezpieczonego. Biegły wziął pod uwagę stanowiska zajmowane przez ubezpieczonego w poszczególnych okresach zatrudnienia, przysługującą ubezpieczonemu stawkę zaszeregowania w poszczególnych okresach oraz przysługujący dodatek funkcyjny. Biegły doliczył wartość deputatu węglowego oraz dodatkowe wynagrodzenie przysługującego na podstawie Karty Górnika. Biegły pominął ustalenia w zakresie premii i innych dodatków, gdyż odtworzenie tych składników wynagrodzenia na podstawie dostępnej dokumentacji jest niemożliwe.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o akta organu rentowego, akta osobowe ubezpieczonego z <span class="anon-block"> KWK (...)</span> i z <span class="anon-block"> KWK (...)</span>, opinię biegłego ds. emerytur i rent <span class="anon-block">K. S.</span> z dnia 14 sierpnia 2017r. (k.36-42).</p> <p>Zebrany materiał dowodowy Sąd uznał za kompletny i wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych. W zakresie dokonanych obliczeń wynagrodzenia Sąd oparł się na opinii biegłego, gdyż biegły w sposób czytelny i precyzyjny dokonał odtworzenia wynagrodzenia, wskazując przy tym dokładnie na jakiej podstawie i w oparciu o jakie założenia dokonał poszczególnych wyliczeń. Biegły wyjaśnił, iż przy wyliczeniu wynagrodzenia przyjął te elementy, których odtworzenie jest możliwe, nie uwzględnił natomiast premii i innych dodatków, których odtworzenie obecnie nie jest możliwe.</p> <p>Strony nie kwestionowały opinii biegłego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie.</span> </p> <p>W niniejszej sprawie bezsporne jest, że ubezpieczony od 1993r. jest uprawniony do emerytury górniczej obliczonej w oparciu o wynagrodzenie z 4 lat kalendarzowych, tj. 1984 – 1987, gdzie wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 409,61% i zgodnie z przepisami został ograniczony do 250%.</p> <p>Przedmiotem sporu jest wysokość emerytury ubezpieczonego. Ubezpieczony złożył bowiem w dniu 2 czerwca 2016r. wniosek o przeliczenie emerytury na podstawie art. 110a. ustawy o emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i zaskarżoną decyzją z dnia 30 sierpnia 2016r. ZUS odmówił mu przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na tej podstawie.</p> <p>Sąd wskazuje, iż ustawą z dnia 5 marca 2015r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015r. poz. 552) wprowadzono z dniem 1 maja 2015r. zmiany w przepisach ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dodając m.in. art. 110a.</p> <p>Zgodnie z treścią art. 110a ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2017r., poz.1383) wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15, z uwzględnieniem art. 110 ust. 3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5, jest wyższy niż 250%.</p> <p>Zgodnie z ust. 2 ustalenie wysokości emerytury zgodnie z ust. 1 może nastąpić tylko raz.</p> <p>Art. 110a znajduje zastosowanie do przeliczenia emerytur przyznanych na starych zasadach tj. obliczonych w myśl art. 53 ustawy emerytalno – rentowej, gdzie bezpośredni wpływ na wysokość świadczenia ma kwota bazowa oraz wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia.</p> <p>Bezspornie ubezpieczony pobiera emeryturę obliczoną na starych zasadach. Nadto po uzyskaniu prawa do emerytury kontynuował zatrudnienie i wskazał podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne przypadającą w części po przyznaniu świadczenia, gdzie wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5, jest wyższy niż 250%. Ostatecznie bowiem, obliczony przez biegłego w toku postępowania sądowego – w tym na podstawie dokumentacji osobowej ubezpieczonego – wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych wybranych z całego okresu zatrudnienia i przypadających w części po przyznaniu emerytury, tj. z lat: 1969 – 1971, 1974 – 1976, 1980 – 1993, wyniósł 275,46%.</p> <p>Sąd dał wiarę opinii biegłego, która jest precyzyjna, szczegółowo umotywowana, zaś biegły do odtworzenia wynagrodzenia ubezpieczonego z okresu zatrudnienia w <span class="anon-block"> KWK (...)</span> z lat 1967 – 1979 przyjął wyłącznie składniki wynagrodzenia nie budzące wątpliwości, wynikające z akt osobowych oraz akt emerytalnych ubezpieczonego.</p> <p>Art. 110a ustawy, znajdzie zatem zastosowanie do ubezpieczonego, który spełnił wymagane w nim przesłanki.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd – na mocy <span class="anon-block"> (...)</span> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 2)">§ 2 k.p.c.</a> – zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do ponownego przeliczenia wysokości emerytury przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 110 a)">art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>.</p> <p>O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800 ze zm.).</p> <p>(-) SSO Jolanta Łanowy – Klimek</p> </div>