VI SA/Wa 737/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zajęcia pasa drogowego oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z [...] stycznia 2020r. nr [...] (dalej ,,zaskarżona decyzja") Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej ,,Organ", ,,SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [..] (dalej także ,,Organ I instancji") z [...] lipca 2019 r. nr [...] odmawiającą H. L (dalej ,,Skarżąca", ,,Strona") zmiany decyzji Prezydenta [...]nr [...] z [...] listopada 2018r. w części dotyczącej pkt. 8 tj. odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego o powierzchni 33,00 m2 w okresie od dnia 1 stycznia 2019r. do dnia 31grudnia 2019r. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżąca, pismem z 8 sierpnia 2018 r. skierowanym do Zarządu Dróg Miejskich w [...], wniosła o wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...] kiosku handlowego o powierzchni 33,00 m2 w terminie od 1 września 2019 r. do 31 grudnia 2019r. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2018r. Prezydent [...] zezwolił Stronie na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. ul. [...] o powierzchni 33,00 m2 na okres od dnia 2 września 2018r. do dnia 31 grudnia 2018r. oraz umieszczenie w nim kiosku handlowego (pkt 1 decyzji) oraz jednocześnie odmówił (pkt 8 decyzji) wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. ul. [...] o powierzchni 33,00 m2 na okres od dnia 1 stycznia 2019r. do dnia 31 grudnia 2019r. (dalej ,,decyzja z [...] listopada 2018r."). Zezwolenie w okresie od dnia 2 września 2018r. do dnia 31 grudnia 2018r. (pkt 1 decyzji z [...] listopada 2018r.) zostało udzielone Stronie jako czas niezbędny do usunięcia obiektu z pasa drogowego. Podstawą zaś odmowy udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na wnioskowany przez Stronę czas (pkt 8 decyzji z [...] listopada 2018r.) był brak spełnienia przesłanek zawartych w art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018, poz. 2068 ze zm., dalej ,,udp"), czyli wystąpienia "szczególnie uzasadnionego przypadku" pozwalającego na dalsze umieszczenie obiektu w pasie drogowym. Wnioskiem z 24 kwietnia 2019r. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2019r. poz. 2096 ze zm., dalej ,,Kpa") o zmianę decyzji z [...] listopada 2018r. w części dotyczącej pkt 8 tj. odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego o powierzchni 33,00 m2 w okresie od dnia 1 stycznia 2019r. do dnia 31 grudnia 2019r. ewentualnie o stwierdzenie nieważności tej decyzji w części tj. w zakresie jej pkt 8. Pismem z 7 maja 2019 r. nr [...] Prezydent [...] zwrócił się do Strony o sprecyzowanie wniosku tj. czy Skarżąca wnioskuje o zmianę decyzji czy o stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi, pismem z dnia 24 maja 2019r. Strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika sprecyzowała swój wniosek informując, iż wnioskuje o zmianę ww. decyzji w części dotyczącej pkt 8, poprzez przyznanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego o powierzchni 33,00 m2 w okresie od dnia 1 stycznia 2019r. do dnia 31 grudnia 2019r Decyzją I instancji wydaną na podstawie art. 155 Kpa Prezydent [...] odmówił zmiany decyzji z [...] listopada 2018r. we wnioskowanym przez Skarżącą zakresie. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Organ I instancji, odwołując się do brzmienia art. 155 Kpa stwierdził, że Strona co prawda wskazuje na swój słuszny interes, polegający na prowadzeniu kiosku handlowego, a przez to uzyskiwanie przychodu oraz interes społeczny polegający na prowadzeniu kiosku handlowego w przedmiotowej lokalizacji tym niemniej należy mieć wadze, że pas drogowy ze swojej istoty nie służy do prowadzenia działalności handlowej. Fakt prowadzenia działalności gospodarczej w obiekcie nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku na wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych w odniesieniu do wykładni art. 39 ust. 3 udp Organ I instancji wskazał, że względy handlowe nie mogą być przesłanką uzasadniającą umieszczenie w pasie drogowym obiektu handlowego. Obiekty handlowe winny być umieszczone poza pasem drogowym, w parterach budynków, lub w miejscach przeznaczonych pod zabudowę handlową lub handlowo-usługową. Prezydent [...] podkreślił, że interes obywatela winien być "słuszny" w rozumieniu obiektywnym. W niniejszej sprawie zaś interes społeczny w sprawie dotyczącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego polegający na uporządkowaniu przestrzeni publicznej miasta należy uznać za ważniejszy niż interes Strony polegający na umieszczeniu obiektu handlowego w pasie drogowym. Od decyzji I instancji Strona złożyła odwołanie w którym zarzuciła naruszenie: 1) art. 155 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki w postaci słusznego interesu strony lub interesu społecznego, podczas gdy Skarżąca wykazała zarówno słuszny interes strony, jak i interes społeczny, co miało wpływ na wynik sprawy; 2) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 8 Kpa poprzez naruszenie równości wobec prawa i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3) art. 39 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 39 ust. 3 udp poprzez błędne zastosowanie, w sytuacji kiedy Organ I instancji nie wykazał i nie ustalił, aby zajęcie pasa drogowego przez obiekt Skarżącej miało skutkować niszczeniem lub uszkodzeniem drogi i jej urządzeń albo zmniejszeniem jej trwałości oraz zagrożeniem bezpieczeństwa ruchu drogowego, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy zachodzą przesłanki do lokalizacji obiektu zgodnie z wnioskiem Strony postępowania. Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa Organ utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do zmiany decyzji na podstawie art. 155 Kpa, we wnioskowany przez Skarżącą sposób. Organ podkreślił, że zarzuty sformułowane przez Stronę zmierzają tak naprawdę do tego, aby poddać ostateczną decyzję Prezydenta [...] z [...] listopada 2018 r. merytorycznej kontroli, niejako w kolejnej instancji. Przy czym, od tej decyzji Strona w przepisanym prawem terminie nie wniosła odwołania. Taki zabieg jest zaś w ramach art. 155 Kpa niedopuszczalny. Zmiana decyzji w trybie art. 155 Kpa nie może nastąpić zaś z tego powodu, że Organ bezzasadnie odmówił wydania zezwolenia na okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 155 Kpa) nie może bowiem polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przez Prezydenta [...]przepisów udp przy wydawaniu ostatecznej decyzji z [...] listopada 2018 r. Stąd, w ocenie SKO, kwestia poprawności merytorycznej tej decyzji nie może stać się przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 Kpa. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, Organ wskazał, że celem postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 155 Kpa nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy. Przepis ten nie może więc być podstawą rozpoznania merytorycznego sprawy w jej całokształcie, niejako w kolejnej instancji, lub też podstawą do kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego SKO podniosło ponadto, że zarzuty wskazane w odwołaniu i okoliczności w nim przywołane, nie wykazują, iż słuszny interes strony lub interes społeczny przemawia za żądaną zmianą ostatecznej decyzji. A zatem, zmiana ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2018 r. także i z tego powodu była niedopuszczalna na podstawie art. 155 Kpa. W tym stanie rzeczy SKO uznało za zasadne utrzymanie decyzji I instancji w mocy. Na ww. decyzję Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w które zarzuciła Organowi naruszenie: a. art. 7 Kpa w związku z art. 77 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych sprawy biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes obywateli, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez nieuznanie istnienia w niniejszej sprawie słusznego interesu strony jak i interesu społecznego, podczas gdy z okoliczności faktycznych wynika, że słuszny interes po stronie Skarżącej istnieje, ale także istnieje interes społeczności lokalnej; b. art. 9 Kpa w związku z art. 11 Kpa poprzez ogólnikowe sformułowanie uzasadnienia decyzji, a w szczególności - brak wyczerpującego uzasadnienia i rozważenia, dlaczego Organ odmówił wiarygodności przytaczanych przez Skarżącą zarzutów i istnienia interesu strony jaki i interesu społecznego oraz uznanie, że celem pierwotnego wniosku Skarżącej było ponowne merytoryczne rozpoznanie decyzji; c. art. 8 Kpa poprzez niedopatrzenie się przez Organ naruszenia przez Organ I instancji równości wobec prawa i zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy; d. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji podczas gdy ze względu na to, że w odwołaniu od decyzji Organu I instancji zarzuty podniesione przez Skarżącą były zasadne, Organ nie uchylił zaskarżonej decyzji w całości; e. art. 107 § 3 Kpa poprzez niewskazanie faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz niezajęcie stanowiska przez Organ w oparciu o cały materiał postępowania; f. art. 155 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki w postaci słusznego interesu strony lub interesu społecznego oraz nierozpoznanie sprawy w sposób indywidualny oraz przyjęcie, że celem Skarżącej było ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją o zmianę której Skarżąca wnosiła. Z powołaniem na powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji. W uzasadnieniu wniesionej skargi Strona podniosła, że Organ pominął to, że w załączeniu do wniosku o zmianę decyzji Skarżąca przedstawiła listę poparcia dla pozostawienia kiosku handlowego w dotychczasowej lokalizacji z podpisami klientów i mieszkańców pobliskich osiedli (ponad 120 podpisów), jak i argumenty, dotyczące pozbawienia jej z dnia na dzień lokalizacji pod kiosk handlowy i uniemożliwienia jej z wyprzedzeniem znalezienia nowego lokalu pozwalającego na dalsze prowadzanie działalności gospodarczej. Strona nadto podkreśliła, że decyzja z [...] listopada 2018 r. nigdy nie została skutecznie doręczona Skarżącej, a Organ zastosował fikcję doręczenia. Organ niesłusznie przyjął, że wszelkie zarzuty i okoliczności Skarżąca powinna była przedstawić w odwołaniu na w/w decyzję. Strona nie zrobiła tego, bo nie miała takiej prawnej możliwości, z uwagi na to, że w dacie otrzymania duplikatu decyzji, termin na wniesienie odwołania już upłynął. Skarżąca podkreśliła, że złożyła dnia 25 kwietnia 2019 r. wniosek o zmianę decyzji z [...] listopada 2018 r. po tym jak odebrała w dniu 19 kwietnia 2019 r. decyzję Prezydenta [..] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. orzekającą w przedmiocie wymierzenia jej kary pieniężnej za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2019 r. Dopiero po otrzymaniu w/w decyzji, Skarżąca dowiedziała się o wydanej uprzednio decyzji z [...] listopada 2018 r. w przedmiocie wydania jej zezwolenia od dnia 2 września 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. oraz odmowy udzielenia zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. Wystąpiła wówczas o wydanie jej duplikatu, który został wydany [....] kwietnia 2019 r. Dopiero po otrzymaniu duplikatu zapoznała się z treścią decyzji i podjęła kroki prawne zmierzające do jej zmiany składając w dniu 25 kwietnia 2019 r. wniosek o zmianę w trybie art. 155 Kpa ww. decyzji w części dotyczącej punktu 8, w którym Organ odmówił wydania Skarżącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej przy ul. [...] w rejonie ulicy [...] w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. W ocenie Skarżącej Organ w uzasadnieniu decyzji nie zbadał w sposób należyty ani interesu społecznego, ani słusznego interesu strony. Skarżąca podkreśliła, że w złożonym przez siebie wniosku wykazała spełnienie przesłanek do zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 Kpa. Wykazała bowiem istnienie swojego słusznego interesu polegającego na umożliwieniu jej legalnego zajmowania pasa drogowego w okresie od 1 stycznia 2019 do 31 grudnia 2019 r. w celu znalezienia innej lokalizacji w najbliższej okolicy, do której przeniosłaby swoją działalność i interesu społecznego w postaci zaspokojenia potrzeb lokalnej społeczności polegających na możliwości dokonywania zakupów w najbliższej okolicy i nie pozbawienia jej (tej społeczności), z dnia na dzień lokalnego sklepu z artykułami spożywczymi. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ,,Ppsa"). Dokonywana, w świetle powyżej wymienionych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Organ przy wydaniu decyzji nie dopuścił się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c Ppsa obligowałyby Sąd do jej uchylenia. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w trybie art. 155 Kpa możliwa jest zmiana decyzji ostatecznej sprowadzająca się do weryfikacji merytorycznej zapadłego rozstrzygnięcia w sposób zastrzeżony dla kontroli instancyjnej. W ocenie Sądu odpowiedź na powyższe pytanie nie powinna budzić wątpliwości. Słusznie bowiem przyjął Organ w zaskarżonej decyzji, że przewidziany we wspomnianym przepisie prawa tryb wzruszenia decyzji ostatecznej nie jest tym, któremu należałoby przypisywać zdolność do merytorycznej, ponownej weryfikacji prawidłowości podjętego uprzednio rozstrzygnięcia, które uzyskało przymiot ostateczności. Do tego zaś sprowadza się wniosek Strony, która w ramach tego postępowania oczekiwała odmiennego niż przyjęte w decyzji z [...] listopada 2018 r. rozstrzygnięcia w zakresie jej uprawnienia do zajmowania pasa drogowego ul. [...]w rej. [...] tj. zamiast odmowy oczekiwała zezwolenia na zajmowanie pasa we wnioskowanym okresie. W przepisach Kpa przewidziane są różne tryby wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Dla wzruszenia takiej decyzji z uwagi na uchybienia tkwiące w jej treści lub też będące wynikiem wadliwości poprzedzającego ją postępowania konieczne staje się skorzystanie z trybów przewidzianych dla kwalifikowanych wad takiej decyzji tj. art. 156 lub art. 145 Kpa. W zakresie stosowania art. 155 Kpa wskazuje się natomiast słusznie w orzecznictwie sądów administracyjnych, że dotyczy on decyzji niewadliwych lub też dotkniętych niekwalifikowanymi wadami za których uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 listopada 1996 r., sygn. akt III SA 1110/95). Sąd zauważa, że stosownie do postanowienia art. 155 Kpa ,,decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.". Istotą zatem postępowania prowadzonego przez organ w trybie art. 155 Kpa jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Badanie jednak interesu społecznego i słusznego interesu strony, który miałby za tym przemawiać nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lutego 2020r., sygn. akt VI SA/Wa 2245/19). W takim przypadku dochodziłoby bowiem do wykraczającej poza regulację art. 155 Kpa kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia wydanej decyzji ostatecznej zastrzeżonej dla kontroli instancyjnej lub innych nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji administracyjnej związanych z kwalifikowanymi wadami takiej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2020r. sygn. akt II GSK 408/18; wyrok tego Sądu z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 982/18). Mając na uwadze powyższe stwierdzić też należy, że przepis art. 155 Kpa reguluje jeden z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych ale przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, a zmiana decyzji może nastąpić tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek w przepisie tym określonych (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 2020r., sygn. akt II OSK 1138/18). Przesłanki jednak zastosowania w niniejszej sprawie art. 155 Kpa i zmiany decyzji z [...] listopada 2018 r. we wnioskowany przez Stronę sposób nie zaistniały. Niezależnie od zasadności argumentacji, jaka w zakresie zastosowania art. 155 kpa została powołana w zaskarżonej decyzji a którą Sąd podziela, trzeba zauważyć, że decyzja z [...] listopada 2018 r. nie mogła ulec zmianie w trybie art. 155 kpa także z innych względów niż wskazane przez Organ. Decyzja to bowiem w swej istocie nie była decyzją ostateczną na mocy której Strona nabyła prawo a już na pewno nie miała takiego przymiotu w części, jaka była objęta wnioskiem Strony z 24 kwietnia 2019 r. tj. w zakresie pkt 8 – odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. [...] w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego o powierzchni 33,00 m 2 w okresie od 1 stycznia 2019r. do dnia 31 grudnia 2019r. Decyzja z [...] listopada 2018r. w istocie swej była bowiem niekorzystna dla Strony gdyż nie uwzględniała jej wniosku o zajęcie pasa drogowego a zatem nie przyznawała jej prawa, o które wnioskowała w postępowaniu administracyjnym zakończonym jej wydaniem. Decyzja z [...] listopada 2018 r. nie mogła zatem być postrzegana za decyzję podlegającą zmianie na podstawie art. 155 Kpa także z tego powodu, że nie była decyzją na podstawie której Skarżąca nabyła prawo. Nie zasługują też na uwzględnienie twierdzenia Skarżącej co do zasadności zmiany decyzji z [...] listopada 2018r. z uwagi na wadliwość doręczenia tej decyzji Stronie i brak możliwości złożenia odwołania (str. 4 i 5 skargi). W treści wniesionej skargi Skarżąca powołuje się na okoliczności związane z datą pozyskania przez nią wiedzy o wydaniu decyzji z [...] listopada 2018 r. co jak twierdzi nastąpiło po otrzymaniu przez nią w dniu [...] kwietnia 2019r. decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. mocą której została nałożona nią kara pieniężna za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2019r. Jak dalej utrzymuje Strona, pozyskała wtedy wiedzę o decyzji z [...] listopada 2018 r. i z tego powodu wystąpiła wówczas o wydanie duplikatu, który uzyskała 8 kwietnia 2019r. (jak wynika z akt sprawy nastąpiło to jednak 12 kwietnia 2019r.), a zatem - jak zauważa Sąd - przed datą doręczenia jej decyzji z [...] kwietnia 2019 r. na który to fakt powołuje się Strona dowodząc daty rzeczywistego pozyskania wiedzy o decyzji [...] listopada 2018r. Niezależnie jednak od powyższych twierdzeń Skarżącej, które w zakresie pozyskania przez Stronę faktycznej wiedzy o wydaniu decyzji z [...] listopada 2018 r. muszą budzić uzasadnione wątpliwości to o ile Strona, kwestionowała prawidłowość dokonanego jej doręczenia tej decyzji a nadto nie zgadzała się z jej treścią w części dotyczącej odmowy na zajęcie pasa drogowego powinna była z powołaniem się na te okoliczności złożyć odwołanie a wraz z nim wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia na warunkach art. 58 Kpa. Tego jednak nie uczyniła. Złożyła natomiast, korzystając z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, wniosek o zamianę decyzji w oparciu o art. 155 Kpa. Jak już jednak powyżej zostało to wyjaśnione postępowanie prowadzone na podstawie tego przepisu prawa nie służy do weryfikacji prawidłowości uprzednio wydanego rozstrzygnięcia ostatecznego. Okoliczności zatem powoływane na stronach 5 – 9 skargi w zakresie istnienia słusznego interesu czy też interesu społecznego, które miałyby przemawiać za zmianą merytoryczną decyzji z [...] listopada 2018 r. poprzez wydanie odmiennego rozstrzygnięcia niż zostało to przyjęte w pkt 8 tej decyzji, nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez Stronę skutku w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 Kpa. Okoliczności te mogły być natomiast przedmiotem analizy w zakresie zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku (art. 39 ust. 3 udp) rozważanego przy wydaniu decyzji w sprawie zajęcia pasa drogowego czy też odwołania od decyzji wydanej w tym przedmiocie (tutaj: decyzji z [...] listopada 2018r.) o ile Strona zdecydowałaby się je wnieść. W ocenie Sądu, Organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym zarzucanego w skardze naruszenia art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. Organ bowiem dokonał prawidłowej wykładni art. 155 Kpa i w świetle tego przepisu właściwie ocenił zasadność twierdzeń Skarżącej dotyczących interesu społecznego czy słusznego interesu strony jako powoływanych w celu wzruszenia niekorzystnego dla Skarżącej rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z [...] listopada 2018 r. Słusznie bowiem SKO oceniło, że ich znaczenie należałoby rozważać w ramach odwołania od tej decyzji a nie jej zmiany dopuszczalnej jedynie w ramach zakreślonych przepisem art. 155 Kpa. W konsekwencji nie mogą zostać uznane za zasadne także zarzuty naruszenia art. 9 Kpa w związku z art. 11 Kpa oraz art. 8 Kpa i art. 107 § 3 Kpa. Organ, wbrew twierdzeniom Skarżącej właściwie odczytał, jakie było żądanie Strony albowiem zostało ono wyraźnie sformułowane w treści jej wniosku z dnia 24 kwietnia 2019r. a następnie pisma pełnomocnika z dnia 24 maja 2019r. Wbrew twierdzeniom skargi zmierzało ono do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia zawartego w decyzji [...] listopada 2018r. w części tj. w zakresie pkt 8 dotyczącego odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w okresie od dnia 1 stycznia 2019r. do dnia 31 grudnia 2019r. a nie zmiany jej pkt 1 zezwalającego na zajęcie pasa drogowego w okresie od 2 września 2018 r. do 31 grudnia 2018r. w celu usunięcia kiosku z pasa drogowego. Twierdzenia zatem Skarżącej w tym zakresie, ujęte ten na str. 9 skargi, także nie mogą zostać uznane za zasadne. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia a uzasadnienie w sposób jasny przedstawia przesłanki jakimi kierował się Organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji i nie doszło w tym zakresie do naruszenia art. 107 § 3 Kpa. Wbrew zarzutom skargi Organ był uprawniony do zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i utrzymania w mocy decyzji I instancji albowiem zawarte w niej rozstrzygnięcie odpowiadało prawu. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone także z poszanowaniem zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej wyrażonej w art. 8 Kpa. W tym stanie rzeczy zasadnym było oddalenie skargi na podstawie art. 151 Ppsa.