I C 928/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: I C 928/17 upr.</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 13 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Kwidzynie I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSR Halina Ostafińska-Kołacka</p> <p>Protokolant: stażysta Ewelina Gadomska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 01 grudnia 2017 r. w Kwidzynie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">R. Ł.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>powództwo oddala.</p> <p> <em> <!-- -->SSR Halina Ostafińska-Kołacka</em> </p> <p>I C. 928)17 Uzasadnienie</p> <p>Powód <span class="anon-block">(...)</span>Spółka z o.o. w <span class="anon-block">W.</span> wnosił o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">R. Ł.</span> kwoty 364,71 złotych, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu (14.06.2017 roku) do dnia zapłaty.</p> <p>W uzasadnieniu podał, że pozwany <span class="anon-block">R. Ł.</span> zawarł z <span class="anon-block">(...)</span>SA umowę 22 listopada 2011 roku o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Zgodnie z umową pozwany zobowiązany był do zwrotu dekodera w przypadku rozwiązania umowy. W przypadku niezwrócenia sprzętu w zakreślonym terminie <span class="anon-block">(...)</span>SA uprawniony był do naliczenia kary umownej w wysokości 340 złotych. Z uwagi na fakt, że umowa została rozwiązana a pozwany nie zwrócił w terminie sprzętu <span class="anon-block">(...)</span>obciążył pozwanego karą umowną wystawiając w dniu 16 maja 2016 roku notę obciążeniową z terminem płatności na 30 maja 2016 roku. Na kwotę dochodzoną pozwem składają się należność główna w kwocie 340 złotych i skapitalizowane odsetki ustawowe za okres od dnia 31.05.2016 roku do dnia 13 czerwca 2017 roku w wysokości 24,71 złotych.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">R. Ł.</span> wnosił o oddalenie powództwa zarzucając, iż powód nie udowodnił w jaki sposób wyliczył dochodzoną kwotę. Podał również, że toczyła się już przeciwko niemu sprawa o dekoder, którą wygrał i powód nie powinien występować z pozwem o to samo roszczenie. Wnosił zatem o odrzucenie pozwu. Pozwany podnosił również zarzut przedawnienia.</p> <p>W dniu 14 lipca 2016 roku powód zawarł z <span class="anon-block">(...)</span>SA umowę przelewu wierzytelności.</p> <p>Sąd ustalił i zważył co następuje:</p> <p>W dniu 22 listopada 2011 roku pozwany <span class="anon-block">R. Ł.</span> zawarł z <span class="anon-block">(...)</span>SA umowę abonencką nr <span class="anon-block">(...)</span>. W ramach umowy pozwanemu został udostępniony dekoder podstawowy.</p> <p>W związku z rozwiązaniem umowy <span class="anon-block">(...)</span>SA wystawił w stosunku do pozwanego notę obciążeniową z dnia 16.05.2016 roku na kwotę 340 złotych, tytułem kary umownej za brak zwrotu dekodera, z terminem płatności do 30 maja 2016 roku.</p> <p>W Sądzie Rejonowym w Kwidzynie toczyła się sprawa z powództwa <span class="anon-block">(...)</span>z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> przeciwko pozwanemu <span class="anon-block">R. Ł.</span> o zapłatę kwoty 699,37 złotych z ustawowymi odsetkami od 24.09.2015 roku do dnia zapłaty sygn. akt: I C. 119)16 upr. W sprawie tej roszczenia powoda, jako nabywcy wierzytelności od <span class="anon-block">(...)</span>SA, wynikały również z umowy abonenckiej z 22 listopada 2011roku <span class="anon-block">(...)</span>ale dotyczyły opłat abonamentowych. W tej sprawie prawomocnym wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2016 roku I.C.119)16 upr. Sąd oddalił powództwo.</p> <p>(odpis umowy abonenckiej z 22.11.2011 roku k.42-46, nota obciążeniowa k.47, odpis umowy przelewu wierzytelności k.38-41, akta sprawy tut. Sądu I C.119)16 upr.).</p> <p>Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie ww. dokumentów, których prawdziwości strony nie kwestionowały oraz na podstawie akt sprawy tut. Sądu I.C. 119)16 upr.</p> <p>Powyższy stan faktyczny jest poza sporem.</p> <p>Sąd uznał, że powództwo jest bezpodstawne.</p> <p>Słuszny jest bowiem zarzut przedawnienia podnoszony przez pozwanego.</p> <p>Wprawdzie powód nie przedstawił pisma o rozwiązaniu umowy abonenckiej z dnia 22 listopada 2011 roku ale w pozwie w sprawie I C.119)16 upr. powód powoływał się na to, że umowa została rozwiązana w dniu 18 listopada 2013 roku a umową z dnia 26.09.2014 roku<span class="anon-block">(...)</span>SA przelał wierzytelność z tytułu zaległości w opłatach abonenckich na rzecz powoda tj. <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>Jak wynika z akt sprawy I C.119)16 upr. roszczenie w tej sprawie nie obejmowało wartości dekodera ani kary umownej za brak zwrotu dekodera.</p> <p>Nie nastąpiło zatem przerwanie biegu przedawnienia.</p> <p>Skoro umowa abonencka z dnia 22.11.2011 roku została rozwiązana w dniu 18 listopada 2013 roku a z rozwiązaniem umowy łączył się obowiązek zwrotu dekodera natomiast powód wystąpił z roszczeniem z tytułu kary umownej za brak zwrotu dekodera dopiero 14 czerwca 2017 roku, to oczywistym jest, że roszczenie jest przedawnione.</p> <p>Roszczenie w niniejszej sprawie związane jest z prowadzeniem działalności gospodarczej i ulega przedawnieniu w ciągu trzech lat od daty wymagalności.</p> <p>Słuszny jest również zarzut pozwanego, iż powód nie wykazał sposobu wyliczenia kary umownej. Powód bowiem załączył do noty obciążeniowej opiewającej na karę umowną z tytułu braku sprzętu w wysokości 340 złotych cennik sprzętu (k.48), z którego wynika, że cena dekodera HD 5000 wynosi 340 złotych. Nie wiadomo zatem czy roszczenie powoda dotyczy zwrotu sprzętu czy kary umownej za brak sprzętu.</p> <p>Jeżeli chodzi o zarzut pozwanego co do odrzucenia pozwu prawomocnie osądzonej sprawy to jest on bezzasadny.</p> <p>Jak wyżej zaznaczył Sąd przeciwko pozwanemu toczyła się sprawa której przedmiotem było roszczenie wynikające z umowy z dnia 22.11.2011 roku ale z powództwa <span class="anon-block">(...)</span>z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> i nie obejmowało ono należności dotyczących zwrotu dekodera.</p> <p>Nie zachodzi zatem tożsamość stron ani roszczeń wymagana przez przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 2)">art. 199 par.1 pkt.2 kpc</a>.</p> <p>W związku z powyższym Sąd na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 kc.</a> orzekł jak wyżej.</p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach Sąd oparł na zasadzie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art.98 par.1 kpc</a>.</p> <p>Powód jako strona przegrywająca sprawę nie ma podstaw do domaga nia się zwrotu kosztów postępowania sądowego od pozwanego.</p> </div>