II AKa 355/17

<p>Sygn. akt II AKa 355/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 13 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska (spr.)</p> <p>Sędziowie: SSA Krzysztof Noskowicz</p> <p>SSA Andrzej Czarnota</p> <p>Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Pankowska</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">M. K.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r.</p> <p>sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. Ł.</span>, s. <span class="anon-block">T.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. S.</span>, s. <span class="anon-block">S.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art. 159 k.k.</a>; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku</p> <p>z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt <strong> <!-- -->IV K 65/16</strong> </p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">W. B.</span> – Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">G.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych brutto tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu <span class="anon-block">P. S.</span> w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>III.  zasądza na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłat za postępowanie odwoławcze od oskarżonych:</p> <p>- <span class="anon-block">A. Ł.</span> – kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych,</p> <p>- <span class="anon-block">P. S.</span> – kwotę 300 (trzysta) złotych,</p> <p>oraz obciąża ich wydatkami tego postępowania w częściach związanych z ich w nim udziałem.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał sprawę:</p> <p>1. <span class="anon-block">A. Ł.</span> oskarżonego o to, że:</p> <p>I. w nocy z 4 na 5 listopada 2015r. w miejscowości <span class="anon-block">R.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, uderzając pięściami, kopiąc, spowodował u <span class="anon-block">K. K. (1)</span> obrażenia ciała w postaci stłuczenia twarzy, kończyn górnych, uda prawego, co naruszyło u niego czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na czas poniżej 7 dni, a okoliczności zdarzenia i sposób działania naraziły pokrzywdzonego na obrażenia określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art.157 § 1 kk</a>, tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art.158 § l kk</a>,</p> <p>II. w nocy z 4 na 5 listopada 2015r. w miejscowości <span class="anon-block">R.</span>, groził <span class="anon-block">K. K. (1)</span> uszkodzeniem ciała oraz pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę ich spełnienia, tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art.190 § 1 kk</a>,</p> <p>III. w dniu 5 listopada 2015r. w miejscowości <span class="anon-block">R.</span>, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">P.</span> – mł. asp. <span class="anon-block">M. F.</span>, naruszył jego nietykalność cielesną w ten sposób, że uderzył go ręką w klatkę piersiową, tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222;art. 222 § 1)">art.222 § 1 kk</a>,</p> <p>IV. w dniu 3 listopada 2015r. w miejscowości <span class="anon-block">P.</span>, przykładając <span class="anon-block">D. S.</span> brzytwę do szyi, grożąc tym samym jej użyciem, doprowadził go do stanu bezbronności, po czym zabrał na jego szkodę pieniądze w kwocie 40,-zł., tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art.280 § 2 kk</a>,</p> <p>2. <span class="anon-block">P. S.</span> oskarżonego o to, że:</p> <p>V. w nocy z 4 na 5 listopada 2015r. w miejscowości <span class="anon-block">R.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, uderzając pięściami, kopiąc oraz uderzając niebezpiecznymi narzędziami w postaci noży, spowodował u <span class="anon-block">K. K. (1)</span> obrażenia ciała w postaci stłuczenia twarzy, kończyn górnych, uda prawego, co naruszyło u niego czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na czas poniżej 7 dni, a okoliczności zdarzenia i sposób działania naraziły pokrzywdzonego na obrażenia określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art.157 § 1 kk</a>, tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art.159 kk</a>,</p> <p>VI. w nocy z 4 na 5 listopada 2015r. w miejscowości <span class="anon-block">R.</span>, trzymając w ręku noże, groził <span class="anon-block">K. K. (1)</span> uszkodzeniem ciała oraz pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę ich spełnienia, tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art.190 § 1 kk</a>.</p> <p>Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017r. w sprawie sygn. akt IV K 65/16:</p> <p>I. oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> uznał za winnego popełnienia zarzuconych mu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158 § 1 pkt. 1;art. 158 § 1 pkt. 2)">punktach I. i II.</a> przestępstw, z tym ustaleniem, że stanowią jeden czyn, który zakwalifikował z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art.158 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art.190 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art.11 § 2 kk</a> i za to przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art.11 § 3 kk</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art.158 § 1 kk</a> skazał go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>II. oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222 § 1 pkt. 3)">punkcie III.</a> przestępstwa, które zakwalifikował z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222;art. 222 § 1)">art.222 § 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 222;art. 222 § 1)">art.222 § 1 kk</a> skazał go na karę roku pozbawienia wolności;</p> <p>III. oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280 § 2 pkt. 4)">punkcie IV.</a> przestępstwa, które zakwalifikował z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art.280 § 2 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art.280 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art.33 § 1, 2, 3 kk</a> skazał go na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 30,-zł. każda;</p> <p>IV. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1;art. 85 § 2)">art.85 § 1 i 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art.86 § 1 kk</a> połączył orzeczone wobec oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> jednostkowe kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>V. oskarżonego <span class="anon-block">P. S.</span> uznał za winnego popełnienia zarzuconych mu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159 pkt. 5;art. 159 pkt. 6)">punktach V. i VI.</a> przestępstw, z tym ustaleniem, że stanowią jeden czyn, który zakwalifikował z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art.159 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art.190 § 1 kk</a> w zb.11 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 2)">§ 2 kk</a>. i za to przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art.11 § 3 kk</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 159)">art.159 kk</a> skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;</p> <p>VI. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> zaliczył na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:</p> <p>• oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> okres od dnia 5 listopada 2015r. do dnia 13 czerwca 2017r.,</p> <p>• oskarżonego <span class="anon-block">P. S.</span> w dniu 5 listopada 2015r.;</p> <p>VII. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 2)">art.44 § 2 kk</a> orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci rękojeści brzytwy oraz noża, znajdujących się na kartach 20 i 41E akt sprawy;</p> <p>VIII. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art.29 ust.1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze</a> zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. <span class="anon-block">W. B.</span>, tytułem nieuiszczonych kosztów obrony z urzędu, kwotę brutto 4.206,60 zł.;</p> <p>IX. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art.626 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art.627 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art.633 kpk</a> oraz na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 1;art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 4;art. 2 ust. 1 pkt. 5;art. 3;art. 3 ust. 1)">art.1, art.2 ust.1 pkt 4 i 5, art.3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym wymierzył opłaty wobec:</p> <p>• oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> w kwocie 1.000,-zł.,</p> <p>• oskarżonego <span class="anon-block">P. S.</span> w kwocie 300,-zł.</p> <p>Apelacje od wyroku wywiedli obrońcy oskarżonych.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">P. S.</span> zarzucił orzeczeniu:</p> <p>I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w pkt V wyroku, mający wpływ na jego treść polegający na bezpodstawnym uznaniu, na podstawie zeznania świadka <span class="anon-block">K. K. (2)</span>, że widziała i słyszała jak oskarżony <span class="anon-block">S.</span> trzyma nóż („przykładali nóż”) i grozi poszkodowanemu, podczas gdy świadek <span class="anon-block">K. K. (2)</span> przed Sądem, zeznała nie widziała opisanego zajścia, tylko chciała pomóc poszkodowanemu dlatego złożyła wcześniej zeznania w obciążającej oskarżonego <span class="anon-block">S.</span> treści,</p> <p>II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w pkt V wyroku, mający wpływ na jego treść polegający na nietrafnym i dowolnym uznaniu przez Sąd związku przyczynowo skutkowego, a mianowicie że obrażenia których doznał poszkodowany <span class="anon-block">K. K. (1)</span> powstały w związku przyczynowo skutkowym z działaniami lub zaniechaniami oskarżonego <span class="anon-block">P. S.</span>, podczas gdy to po pierwsze oskarżony <span class="anon-block">A. Ł.</span> zadał uderzenia pięścią, a po wtóre część obrażeń poszkodowany doznał uciekając z nożem w ręce i tracąc co rusz równowagę na odcinku około 300 metrów, jak widać na ujawnionym zapisie z monitoringu wizyjnego, który spójnie z zeznaniami pozostałych świadków o ilości wypitych butelek wódki wskazuje na stan upojenie alkoholowego poszkodowanego, powodujący brak utrzymania równowagi,</p> <p>III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w pkt V wyroku, mający wpływ na jego treść w postaci dowolnego uznania, że doszło do pobicia z użyciem noża, podczas gdy z nożem biegł tylko poszkodowany, a w czasie krytycznego zajścia w domu oskarżony nie używał żadnego niebezpiecznego przedmiotu w postaci noża, ani nie używał też psa jako „innego podobnego niebezpiecznego przedmiotu” a wskazać warto że pies ugryzł tylko w chwili szarpania poszkodowanego z oskarżonym <span class="anon-block">A. Ł.</span>, następnie został spuszczony ze smyczy w trakcie zajścia poza domem, jednak już nie ugryzł nikogo. Błąd w ustaleniach faktycznych doprowadził do błędnej kwalifikacji czynu przez Sąd I instancji jako pobicia z użyciem niebezpiecznego narzędzia,</p> <p>IV. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7)">art.4 i 7 kpk</a> poprzez nie dokonanie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji bezpodstawnego zakwestionowania wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">S.</span>, w części w której podał, iż w trakcie krytycznego momentu opisanego w V pkt wyroku uderzył poszkodowanego otwartą dłonią - „dał mu tylko z liścia” oraz bezpodstawnego odmówienia waloru wiarygodności zeznaniom świadka <span class="anon-block">K. K. (2)</span> złożonym przed Sądem, która wskazała że jej motywem przy składaniu pomówienia była chęć pomocy poszkodowanemu wtedy w rewanżu na oskarżonych - „bo on chciał się zemścić na oskarżonych”</p> <p>ewentualnie</p> <p>V. rażącej niewspółmierności kary orzeczonej w pkt V wyroku, podczas gdy pokrzywdzony przyjął przeprosiny od oskarżonego <span class="anon-block">S.</span>, razem przyjechali jednym samochodem na rozprawę, a poszkodowany nie żywi urazy do oskarżonego <span class="anon-block">S.</span> i zeznał przed Sądem „Nie chcę żeby <span class="anon-block">S.</span> był ukarany za to co mówił, pojednaliśmy się. Nie chcę aby był ścigany ani ukarany za te groźby. Jeżeli można chciałbym cofnąć ten wniosek o ściganie i ukaranie za te groźby. Poza obtarciami naskórka nie miałem żadnych obrażeń, goiło się to parę dni.” A obecnie oskarżony i poszkodowany poprawnie mieszkają koło siebie, a wymierzając surowość kary Sąd I instancji nie rozważył należycie dyrektywy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art.53 kk</a> wskazującej na rozważenie zachowania się oskarżonego po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości.</p> <p>Wniósł o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów obrony z urzędu w postępowaniu apelacyjnym nie pokrytych w całości ani w części wraz z podatkiem VAT.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> zaskarżył wyrok w części, tj. w zakresie pkt. I, III, IV części wstępnej zarzucając mu:</p> <p>1. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art.410 kpk</a> poprzez oparcie poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń w zakresie zarzuconych oskarżonemu w pkt. I, II, IV aktu oskarżenia czynów na dowolnie wybranej części materiału dowodowego, wybiórcze potraktowanie dowodów i oparcie wyroku nie na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, lecz na wybranych jego fragmentach, w sposób sprzeczny z obowiązkiem dochodzenia prawdy, w sposób niespełniający wymogu rozważenia wszystkich dowodów w ich całokształcie i we wzajemnym powiązaniu;</p> <p>2. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a> poprzez przewartościowanie dowodów przemawiających na niekorzyść oskarżonego tj. zeznań <span class="anon-block">D. S.</span>, <span class="anon-block">S. B.</span>, <span class="anon-block">A. D.</span>, <span class="anon-block">K. K. (1)</span>, <span class="anon-block">K. K. (2)</span>, <span class="anon-block">P. W.</span> (w zakresie tych zeznań które Sąd meriti uznał za wiarygodne, a które legły u podstaw przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za czyny opisane w pkt. I, II, IV aktu oskarżenia) przy jednoczesnej deprecjacji dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w tym wyjaśnień samego oskarżonego, wyjaśnień <span class="anon-block">P. S.</span> oraz <span class="anon-block">K. K. (2)</span> (złożonych przed Sądem, w których zaprzeczyła swoim uprzednim zeznaniom) <span class="anon-block">A. D.</span> (złożonych przed Sądem, w których zaprzeczył swoim uprzednim zeznaniom), <span class="anon-block">K. Ż.</span> które Sąd meriti uznał za niewiarygodne lub też całkowicie pominął w procesie orzekania, a które korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonego;</p> <p>3. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art.424 § 1 pkt 1 kpk</a> poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku wyrażające się w braku wskazania jakichkolwiek podstaw dla wybiórczego potraktowania (wręcz pominięcia) w procesie orzekania dowodów w postaci zeznań świadków <span class="anon-block">K. K. (1)</span> (w zakresie, w jakim cofnął on wniosek o ściganie oskarżonego za czyn opisany w pkt. II aktu oskarżenia), <span class="anon-block">K. K. (2)</span>, <span class="anon-block">A. D.</span> złożonych przed Sądem, które to zeznania zasadniczo odbiegały od treści depozycji złożonych w przez w/w świadków postępowaniu przygotowawczym, podczas gdy - po pierwsze - w myśl dyspozycji przywołanego przepisu na Sądzie Okręgowym spoczywał obowiązek wskazania i ocenienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie, po wtóre zaś rzeczona wadliwość uzasadnienia pozostaje tego rodzaju, iż sąd odwoławczy nie może w sposób merytoryczny i pełny ustosunkować się do zarzutów środka odwoławczego, a tym samym dokonać skutecznej kontroli odwoławczej;</p> <p>4. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1)">art.414 § 1 kpk</a> poprzez uznanie oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu w pkt. II aktu oskarżenia (czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190)">art.190 kk</a>) podczas gdy w toku rozprawy pokrzywdzony <span class="anon-block">K. K. (1)</span> (vide: k.98 verte) cofnął wniosek o ściganie w zakresie tegoż czynu, w związku z czym ujawniła się negatywna przesłanka procesowa określona dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 9)">art.17 § 1 pkt 9 kpk</a>;</p> <p>5. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 9;art. 9 § 1)">art.9 § 1 kpk</a> z zw.192 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2)">§ 2 kpk</a> poprzez brak przesłuchania świadków <span class="anon-block">K. K. (2)</span>, <span class="anon-block">A. D.</span> oraz <span class="anon-block">D. S.</span> przy udziale biegłego psychologa, podczas gdy w toku rozprawy ujawniły się wątpliwości (wobec <span class="anon-block">K. K. (2)</span> - z uwagi na przyznany przez nią w toku przesłuchania przed Sadem fakt długoletniego zażywania leków o charakterze psychotropowym; wobec <span class="anon-block">A. D.</span> - z uwagi na przyznany przez niego w toku przesłuchania przed Sądem fakt zażywania leków o charakterze psychotropowym; wobec <span class="anon-block">D. S.</span> - z uwagi na fakt, iż przyznał się on do okazjonalnego zażywania substancji narkotycznych i na co też wskazywał pośrednio świadek <span class="anon-block">A. D.</span>), co do stanu psychicznego świadków, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez nich spostrzeżeń;</p> <p>6. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a> poprzez przyjęcie za w całości wiarygodne depozycji <span class="anon-block">D. S.</span> (w zakresie w jakim Sąd Okręgowy przypisał oskarżonemu odpowiedzialność za czyn z pkt. IV aktu oskarżenia), podczas gdy zeznania tego świadka nie znajdowały oparcia w innych źródłach dowodowych, a wręcz pozostawały sprzeczne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">A. D.</span> w zakresie istotnych okoliczności przebiegu zdarzenia z dnia 3 listopada 2015r.;</p> <p>7. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a> poprzez uznanie za w całości za wiarygodne i „konsekwentne" zeznań złożonych w toku postępowania" przez <span class="anon-block">K. K. (2)</span>, podczas gdy zeznania w/w świadka złożone w toku postępowania przygotowawczego, a następnie w toku rozprawy przed Sądem pozostawały diametralnie różne i wzajemnie się wykluczały;</p> <p>8. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a> poprzez uznanie za w całości za wiarygodne i „co do zasady zbieżne z zeznaniami <span class="anon-block">S. B.</span> i, jak również z tym co w trakcie postępowania zeznał <span class="anon-block">D. S.</span>" zeznań <span class="anon-block">A. D.</span> podczas gdy zeznania w/w świadka złożone w toku postępowania przygotowawczego, a następnie w toku rozprawy przed Sądem pozostawały diametralnie różne i wzajemnie się wykluczały, co więcej wprost świadek <span class="anon-block">D. D.</span> zeznał (obok innych rozbieżności), iż to nie pokrzywdzony <span class="anon-block">D. S.</span> dzwonił do niego bezpośrednio po zdarzeniu z dnia 3 listopada 2015r. (na co wskazywał w swoich depozycjach zarówno <span class="anon-block">D. S.</span>, jak i <span class="anon-block">S. B.</span> i która to okoliczność stała się istotnym elementem ustalonego przez Sąd meriti stanu faktycznego);</p> <p>w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania zarzucił Sądowi Okręgowemu dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, które miały wpływ na jego treść, a polegających na ustaleniu, iż oskarżony ponosi odpowiedzialność w zakresie czynów opisanych w pkt. 1, II, IV aktu oskarżenia, podczas gdy w materiale dowodowym ujawnionym w toku postępowania brak jest ku temu wystarczających i jednoznacznych dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego w zakresie tychże czynów.</p> <p>Wniósł:</p> <p>- o uchylenie zaskarżonej części wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie czynów opisanych pkt. I, IV aktu oskarżenia,</p> <p>- o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie czynu opisanego w pkt II aktu oskarżenia i umorzenie postępowania,</p> <p>ewentualnie:</p> <p>- o zmianę zaskarżonej części wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów z pkt. I, IV aktu oskarżenia,</p> <p>- o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie czynu opisanego w pkt. II aktu oskarżenia i umorzenie postępowania.</p> <p>Oskarżyciel publiczny złożył odpowiedź na apelacje obrońców oskarżonych wnosząc o ich nieuwzględnienie i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</p> <p>Obie apelacje są bezzasadne i jako takie nie zasługują na uwzględnienie.</p> <p>Z uwagi na fakt, że tylko obrońca oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> złożył wniosek o uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego, tylko do zarzutów podniesionych w jego apelacji odniesie się Sąd Apelacyjny w niniejszym uzasadnieniu, zgodnie z treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 2)">art.457 § 2 kpk</a>.</p> <p>W pierwszej kolejności Sąd II instancji odniesie się do najdalej idącego zarzutu, tj. dotyczącego orzeczenia o zarzucie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190)">art.190 kk</a> mimo cofnięcia wniosku o ściganie przez pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. K. (1)</span>. Na wstępie wskazać należy, że podnosząc takie okoliczności skarżący winien sformułować zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 9)">art.439 § 9 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 10)">art.17 § 1 pkt 10 kpk</a>, nie zaś mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1)">art.414 § 1 kpk</a>. Błędnie zatem wskazano również na przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 9)">art.17 § 1 pkt 9 kpk</a>. Wskazana bowiem okoliczność, tj. cofnięcie wniosku o ściganie (gdyby była prawnie skuteczna) – stanowi brak wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 10)">art.17 § 1 pkt 10 kpk</a>), nie zaś brak skargi uprawnionego oskarżyciela (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 9)">art.17 § 1 pkt 9 kpk</a>). Uprawnionym oskarżycielem w przypadku przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190)">art.190 kk</a> jest bowiem prokurator, gdyż przestępstwo to jest ścigane z oskarżenia publicznego a prokurator wniósł w tym zakresie akt oskarżenia. Nie ma racji skarżący podnosząc, że cofnięcie wniosku o ściganie w realiach rozpoznawanej sprawy winno skutkować umorzeniem postępowania w zakresie zarzuconego oskarżonemu <span class="anon-block">A. Ł.</span> czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190)">art.190 kk</a>. Zgodnie bowiem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 12;art. 12 § 3)">art.12 § 3 kpk</a>, na etapie postępowania jurysdykcyjnego wniosek o ściganie może być cofnięty za zgodą sądu do rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej; przewód sądowy zaś rozpoczyna się od przedstawienia zarzutów oskarżenia przez oskarżyciela (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 385;art. 385 § 1)">art.385 § 1 kpk</a>). Cofnięcie zatem wniosku przez pokrzywdzonego w toku rozprawy (k.98v akt sprawy) nie wywołuje skutków prawnych o jakich mowa w zarzucie apelacji.</p> <p>Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść również zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 192;art. 192 § 2)">art.192 § 2 kpk</a>. Na wstępie wskazać należy, iż zbędnym było powołanie również w tym miejscu określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 9;art. 9 § 1)">art.9 § 1 kpk</a> zasady działania z urzędu, skoro sama treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 192;art. 192 § 2)">art.192 § 2 kpk</a> wskazuje na działanie sądu lub prokuratora z urzędu. Skoro Sąd I instancji nie zarządził przesłuchania wskazanych przez apelującego świadków: <span class="anon-block">K. K. (2)</span>, <span class="anon-block">A. D.</span> i <span class="anon-block">D. S.</span> w obecności biegłego psychologa to oznacza to, iż nie dostrzegł aby zachodziły przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 192;art. 192 § 2)">art.192 § 2 kpk</a>. Sąd Apelacyjny podziela to stanowisko. Podstawy do zastosowania tego przepisu nie może stanowić samo w sobie zażywanie przez świadków substancji psychoaktywnych, zwłaszcza (jak w przypadku świadka <span class="anon-block">D. S.</span> – okazjonalnie). Podstawy do zastosowania tego przepisu nie może stanowić również wskazywana przez skarżącego odmienność zeznań składanych przez świadków na kolejnych etapach postępowania karnego. Depozycje te podlegają bowiem swobodnej ocenie sądu orzekającego. Szczegółowo Sąd Apelacyjny odniesie się do tej kwestii w dalszej części niniejszego uzasadnienia.</p> <p>Rację ma skarżący zarzucając Sądowi I instancji nie w pełni zgodną z zasadami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art.410 kpk</a> ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie może to jednak skutkować uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, o co wnosił. Brak jest również podstaw do zmiany orzeczenia i uniewinnienia oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> od popełnienia przypisanych mu czynów.</p> <p>Przed przystąpieniem do szczegółowego rozważania zarzutów apelacji dotyczących oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków podkreślenia wymaga, że po 1 lipca 2015r. zasadniczym zmianom uległy przepisy dotyczące postępowania odwoławczego, zmieniające charakter tego postępowania z dominującej dotychczas funkcji kontrolnej w kierunku funkcji kontrolno-merytorycznej, zwiększona została zatem apelacyjność postępowania odwoławczego. W szczególności zmianom uległy przepisy dotyczące postępowania dowodowego przeprowadzanego przed sądem odwoławczym oraz podstaw uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obecnie podstawą wydania przez sąd odwoławczy orzeczenia o charakterze kasatoryjnym nie może być konieczność ponownej oceny materiału dowodowego przez Sąd I instancji (chyba, że zachodzą warunki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454)">art.454 kpk</a>). Z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2;art. 437 § 2 zd. 2)">art.437 § 2 zd. 2 kpk</a> wynika obowiązek reformatoryjnego orzekania przez sąd odwoławczy, co w połączeniu z uprawnieniami do szerokiego przeprowadzania postępowania dowodowego powoduje, że ciężar merytorycznego rozpoznania sprawy spada na sąd drugiej instancji. W działalności sądu odwoławczego obecnie akcent jest położony na merytoryczny, a nie wyłącznie kontrolny charakter postępowania odwoławczego. Funkcją tego sądu nie jest powtórzenie całego postępowania dowodowego, ale ponowienie lub uzupełnienie materiału dowodowego w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla prawidłowego przeprowadzenia kontroli odwoławczej w celu dokonania ustaleń faktycznych zgodnych z prawdą (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art.2 § 2 kpk</a>). Jednak nadal sąd odwoławczy ma szerokie uprawnienia do czynienia odmiennych ustaleń faktycznych i dokonywania własnej oceny dowodów bez konieczności uzupełnienia lub ponowienia postępowania dowodowego. W postępowaniu odwoławczym dominuje pośredniość zapoznania się z dowodami charakterystyczna dla kontrolnego (rewizyjnego) modelu postępowania odwoławczego. Poza wypadkami wskazanymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1)">art.439 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454)">art.454 kpk</a> jedyną zatem podstawą przekazania sprawy do ponownego rozpoznania jest potrzeba przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości. Sąd Apelacyjny takiej potrzeby nie stwierdza, a i sam skarżący nie wskazuje na nią w wywiedzionym środku odwoławczym. Nie zaistniały również w przedmiotowej sprawie podstawy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1)">art.439 § 1 kpk</a>, jak również – wobec wydania wyroku skazującego – zastosowania nie ma przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454)">art.454 kpk</a>. Wskazać również w tym miejscu należy, że obecnie podstawą uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania nie może być okoliczność, że uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art.424 kpk</a> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 455 a)">art.455a kpk</a>). Reasumując zatem – stwierdzone uchybienia w ocenie materiału dowodowego jakich dopuścił się Sąd Okręgowy w przedmiotowej sprawie, o których będzie mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia nie uniemożliwiają – wbrew stanowisku skarżącego – kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Na wstępie wskazać należy, że o wiarygodności dowodu nie świadczy sam w sobie etap postępowania, na jakim dowód ten jest przeprowadzany. I tak w szczególności zeznania świadków składane przed sądem nie są „automatycznie” bardzie wiarygodne od składanych na etapie postępowania przygotowawczego. Wszystkie dowody podlegają swobodnej ocenie sądu, w powiązaniu również z pozostałym materiałem dowodowym i na jej podstawie dokonywana jest ocena ich wiarygodności.</p> <p>Rację ma skarżący twierdząc, że Sąd Okręgowy oceniając zeznania świadka <span class="anon-block">K. K. (2)</span> nie dostrzegł zdaje się, iż na etapie postępowania jurysdykcyjnego świadek zmieniła swoje depozycje odnośnie przebiegu zdarzenia opisanego w pkt. I zaskarżonego wyroku. Nie sposób zatem uznać, jak uczynił to ten sąd, że zeznania świadka były konsekwentne w toku postępowania (str.19 uzasadnienia wyroku). Oceniając zeznania świadka złożone zostały na etapie postępowania jurysdykcyjnego uznać je należy za niewiarygodne, a zatem trafnie Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom <span class="anon-block">K. K. (2)</span> złożonym w postępowaniu przygotowawczym. Podkreślenia wymaga, że świadek jako pierwsza poinformowała organy ścigania o zdarzeniach opisanych w pkt. I zaskarżonego orzeczenia a jej zeznania złożone kilkanaście godzin po zdarzeniu. Szczegółowość relacji i jej zbieżność z zeznaniami pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> składanych w toku postępowania przygotowawczego również w dzień po zdarzeniu (k.22-23 protokołów przesłuchania świadka) czynią je wiarygodnymi a polegające na prostym im zaprzeczeniu zeznania składane przed sądem jawią się jako niewiarygodne. Na wstępie wskazać należy, że świadek w tych zeznaniach zaprzecza nawet okolicznościom, którym nie zaprzeczał oskarżony <span class="anon-block">A. Ł.</span>, tj. awanturze i szarpaninie z pokrzywdzonym w czasie zdarzenia (k.119 akt śledztwa). Teza świadka o rzekomej zemście, jaką miał się kierować pokrzywdzony a za jego namową świadek, nie znalazła żadnego potwierdzenia. Stanowisko, że świadek zeznała to, o co prosił ją <span class="anon-block">K. K. (1)</span> pozostaje również w sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania. Skoro – jak twierdzi świadek (k.304v akt sprawy) policja przyszła rano, świadek wcześniej spała a pokrzywdzony znajdował się pod wpływem alkoholu to kiedy miał on jej przedstawić swoją wersję wydarzeń i to sposób tak szczegółowy jak świadek to przedstawiła w swych pierwszych zeznaniach. Zwłaszcza, że jak zeznała - na komisariacie była już o 8 rano (k.305 akt sprawy). Wskazać również należy na zeznania świadka <span class="anon-block">P. W.</span>, który konsekwentnie podawał, że widział oskarżonych krzyczących na pokrzywdzonego na miejscu zdarzenia (k.29 protokołów przesłuchania świadków, k.306 akt sprawy). Okoliczność, że nie widział ran na ciele <span class="anon-block">K. K. (1)</span> sama w sobie nie deprecjonuje szczegółowych i zbieżnych ze sobą zeznań wskazanych wyżej świadków. Nadto wskazać należy na konsekwentne zeznania świadka <span class="anon-block">P. D.</span>, który widział pokrzywdzonego bezpośrednio po zdarzeniu. <span class="anon-block">K. K. (1)</span> mówił, że go pobito i świadek widział na nim ślady pobicia (k.32v protokołów przesłuchania świadków, k.97v-98 akt sprawy). Podkreślenia wymaga, że również na rozprawie, w toku której przyjął przeprosiny oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> a więc nie był do niego wrogo nastawiony, pokrzywdzony nadal podtrzymywał zwoje zeznania odnośnie pobicia go przez oskarżonych (k.98 akt sprawy). Wskazać również należy na wnioski opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, które wskazują, że stwierdzone u pokrzywdzonego otarcia naskórka na twarzy mogły powstać w wyniku urazu zadane pięścią (a więc nie na skutek upadku – co sugerowała świadek <span class="anon-block">K. K. (2)</span> zeznając przed sądem), a obrażenia na przedramionach oraz udzie mogły powstać na skutek urazu zadanego nożem.</p> <p>Reasumując zatem tę część rozważań – mimo iż Sąd Okręgowy w uzasadnieniu swego orzeczenia nie wskazał na treść zeznań świadka <span class="anon-block">K. K. (2)</span> złożonych w toku postępowania jurysdykcyjnego, trafnie swe ustalenia poczynił w oparciu o uznane za wiarygodne zeznania tego świadka złożone w postępowaniu przygotowawczym. Zeznania te bowiem znalazły potwierdzenie w innych – wskazanych wyżej dowodach. Sprzeczne zaś z nimi zeznania złożone w toku postępowania jurysdykcyjnego są gołosłowne i częściowo sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania.</p> <p>Podobnie na walor wiarygodności nie zasługują złożone przed sądem zeznania świadka <span class="anon-block">A. D.</span>. Świadek zaprzeczył swoim zeznaniom złożonym w toku postępowania przygotowawczego twierdząc, że nie złożył zeznań wskazanej tam treści. Podobnie jak w wypadku zeznań świadka <span class="anon-block">K. K. (2)</span>, Sąd Okręgowy nie ocenił tych zeznań, mimo że przeprowadził ten dowód; uczyni to zatem Sąd Apelacyjny. Zeznania świadka <span class="anon-block">A. D.</span> złożone w postępowaniu przygotowawczym znalazły potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonego, który podał, że po zdarzeniu przypisanym oskarżonemu <span class="anon-block">A. Ł.</span> w pkt III zaskarżonego orzeczenia zadzwonił do świadka i opisał je. Nie znajduje żadnego uzasadnienia twierdzenie, że ktoś sfałszował protokół przesłuchania świadka <span class="anon-block">A. D.</span>. Wskazać nadto należy, że zeznania tego świadka nie mają zasadniczego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> w omawianym zakresie. Zachowanie oskarżonego bowiem znalazło potwierdzenie nie tylko w konsekwentnych zeznaniach pokrzywdzonego <span class="anon-block">D. S.</span> ale również w zeznaniach świadka <span class="anon-block">S. B.</span>, który podawał, iż pokrzywdzony opisał mu inkryminowane zdarzenie, tj. fakt, że oskarżony grożąc mu brzytwą odebrał mu połowę wygranej (k.69 protokołów przesłuchania świadków). Wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> i współoskarżonego <span class="anon-block">P. S.</span> zostały poddane swobodnej ocenie przez Sąd I instancji (str.15-17 uzasadnienia wyroku). Skarżący poza stwierdzeniem w pkt. 2 zarzutów apelacji, że doszło do deprecjacji tych wyjaśnień nie rozwinął w jakikolwiek sposób tych zarzutów, co zwalnia Sąd II instancji do szerszego odniesienia się do tego zarzutu. Dokonana bowiem przez Sąd I instancji ocena tych dowodów zyskała jego pełna aprobatę. Wskazać jedynie należy w tym miejscu, że w polskim procesie karnym oskarżony nie ma obowiązku mówienia prawdy i dostarczania dowodów swej winy a linię obrony może kształtować dowolnie. Jego wyjaśnienia, podobnie jak każdy inny dowód podlegają swobodnej ocenie sądu.</p> <p>Aprobaty Sądu Apelacyjnego nie zyskał również zarzut dowolnej oceny zeznań świadka <span class="anon-block">K. Ż.</span>. Sąd Okręgowy bowiem dokonał oceny tego dowodu (str.18 uzasadnienia wyroku) a okoliczność, że ocena skarżącego jest odmienna nie może sama w sobie skutkować uznaniem, że ocena sądu jest błędna. Również i w tym wypadku skarżący nie przedstawił szerszych argumentów na poparcie tego zarzutu wskazując jedynie na zbieżność tych zeznań z (uznanymi przez sąd za niewiarygodne w tym zakresie) wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span>.</p> <p>Wobec powyższego za chybiony uznać należy zarzut mających wpływ na treść orzeczenia błędów w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie winy oskarżonego <span class="anon-block">A. Ł.</span> w zakresie przypisanych mu czynów.</p> <p>Z uwagi na powyższe oraz nie stwierdzając zaistnienia przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art.439 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art.440 kpk</a>, Sąd Apelacyjny zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.</p> <p>O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny orzekł na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art.626 § 1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art.627 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art.634 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 1;art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 5;art. 3;art. 3 ust. 1;art. 6)">art.1, art.2 ust.1 pkt 5, art.3 ust.1, art.6 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> obciążając nimi oskarżonego w części związanej z jego w nim udziałem. Nie znalazł bowiem podstaw do zwolnienia go od obowiązku ich ponoszenia.</p> </div>