III OZ 1121/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt: II SA/Wa 329/21 o odrzuceniu skargi J.R. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [..] listopada 2020 r., znak: [..],[..],[..] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. . UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt: II SA/Wa 329/21 odrzucił skargę J.R. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [..] listopada 2020 r. znak [..],[..],[..] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, że pismem z dnia 8 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi (poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, celem doręczenia uczestnikowi postępowania), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 11 marca 2021 r., jednak brak formalny skargi nie został uzupełniony, co spowodowało zastosowanie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Postanowienie powyższe stało się przedmiotem zażalenia J.R., który podniósł, że wezwanie do uzupełnia braków dotyczyło wyłącznie konieczności uiszczenia opłaty od skargi, którą to opłatę skarżący uiścił w wyznaczonym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący zaprzeczył otrzymaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie jej dwóch odpisów, wskazując jednocześnie, że otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego i wykonał je w terminie. Twierdzenia skarżącego należy uznać za prawdopodobne, a z tej przyczyny zażalenie należało uwzględnić. Jak wynika z akt sprawy, w wyniku zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do skarżącego wyekspediowano w dniu 8 marca 2021 r.: 1) odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, 2) pouczenie o treści art. 46, art. 47, 70 § 1 i 2, art. 210 § 1 p.p.s.a., 3) odpis odpowiedzi na skargę oraz 4) wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (k. 25-30 akt). Przesyłkę mającą zawierać wszystkie ww. pisma odebrał w dniu 11 marca 2021 r. pod wskazanym przez skarżącego adresem syn skarżącego, G.R.. Zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera adnotację sądową, że doręczona przesyłka zawierała: wezwanie do nadesłania odpisów skargi, odpis odpowiedzi na skargę, pouczenia, wezwanie do wpisu. Założyć można, z równym prawdopodobieństwem, zarówno sytuację, w której przesyłka odebrana w dniu 11 marca 2021 r. nie zawierała rzeczonego wezwania do nadesłania odpisów skargi, jak i że przesyłka wezwanie to zawierała. Jak wynika z akt sądowych sprawy w przesyłce z dnia 8 marca 2021 r. powinny znajdować się cztery pisma. Wszystkie pisma zostały sporządzone jako odrębnej dokumenty i skierowane do skarżącego w jednej kopercie. Zdaniem NSA, w sytuacji, gdy przesłano łącznie kilka pism, nie można wykluczyć, że jedno z wezwań omyłkowo nie zostało przez pracownika sekretariatu włożone do koperty adresowanej do strony skarżącej. Podczas pokwitowania odbioru przesyłek u listonosza nie ma wystarczającej ilości czasu na konfrontowanie treści poświadczenia z treścią pism znajdujących się wewnątrz koperty. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący otrzymał pismo przewodnie z wykazem pism, które miały być doręczone w przesyłce, którą odebrano w dniu 11 marca 2021 r. Tym samym, jedynie z treści potwierdzenia zwrotnego wynika, że w przesyłce (w kopercie) były wszystkie wskazane dokumenty (por. postanowienia NSA: z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt: II GZ 28/21; z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt: II GZ 323/18; z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt: II GZ 68/19, z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt: II GZ 378/21). Skoro nie jest możliwe w sposób pewny zweryfikowanie tego, jaka była zawartość przesyłki sądowej skierowanej do strony, to należy za wiarygodne przyjąć wyjaśnienia, że wśród doręczonych pism nie było jednego z wezwań dotyczących braków formalnych skargi. Wobec braku dowodów na to, co w istocie zawierała przesyłka z Sądu, przyjąć należy wersję korzystniejszą dla strony skarżącej i uznać, że nie doręczono wezwania do nadesłania odpisów skargi (por. postanowienia NSA: z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt: II FZ 13/21, z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt: II OZ 1366/16). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że zaakceptowanie w takiej sytuacji odrzucenia skargi stanowiłoby nieuzasadnione ograniczenie gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu (por. postanowienia NSA: z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt: II FZ 13/21, z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt: II OZ 506/09, z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt: II OSK 544/09, z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt: II OZ 1150/09, z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt: I OSK 2161/12). Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach wskazuje bowiem, że jeżeli istnieją wątpliwości co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienia NSA: z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt: I OSK 1448/11, z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt: II OSK 1188/13, z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt: I OSK 1388/15, z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt: II OZ 664/16, z dnia 25 października 2016 r., sygn.. akt: I OZ 1015/16). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. .