V SA/Wa 1851/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2020 r. sprawy ze skargi ... Stowarzyszenia ... w Ł. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia ... sierpnia 2019 r. nr ... w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz ... Stowarzyszenia ... kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Łowickiego Stowarzyszenia "[...]" (dalej: Skarżąca lub Strona) jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes PFRON lub organ) z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], L.dz. [...] ustalająca stronie wysokość dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2019 r. w wysokości 0 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Strona przekazała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Fundusz lub PFRON) wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2019 r. w terminie przewidzianym w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 951). Fundusz, działając na podstawie art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (aktualnie t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 426 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji), pismem z dnia [...] maja 2019 r. poinformował Stronę, że wyliczona przez Stronę wysokość miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2019 r. jest różna od kwoty dofinansowania wyliczonej przez organ. Pismem z dnia [...] maja 2019 r. Strona wystąpiła z wnioskiem o ustalenie wysokości przysługującego dofinansowania za marzec 2019 r. W związku z powyższym pismem z [...] czerwca 2019 r. zawiadomiono Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2019 r. Jednocześnie wezwano Stronę do przedstawienia stanowiska, a także do przesłania: listy płac wraz z potwierdzeniami wypłaty wynagrodzeń za marzec 2019 r., dokumentu wskazującego na wysokość podatku należnego od wynagrodzeń za marzec 2019 r. wraz z potwierdzeniem zapłaty, deklaracji DRA i RCA wraz z potwierdzeniem opłacenia składek ZUS za marzec. W odpowiedzi na powyższe Strona przy piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. przesłała żądane dokumenty. Pismem z [...] czerwca 2019 r. Fundusz zwrócił się do ZUS o udzielenie informacji, kiedy Strona opłaciła obowiązkowe składki na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FP oraz FGŚP za okresy marzec-maj 2019. ZUS pismem z [...] lipca 2019 r. poinformował organ, że na koncie płatnika widnieją zaległości za w/w okresy. Przy piśmie z [...] lipca 2019 r. Strona przesłała do organu potwierdzenia opłacenia składek ZUS za marzec i kwiecień 2019 r. z [...] kwietnia 2019 r. oraz [...] maja 2019 r. wraz z wyciągami z rachunku bankowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że Strona wypłaciła wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym za marzec 2019. w kwietniu 2019 r, zatem wnioskowi Wn-D za marzec 2019 r. odpowiada w ZUS deklaracja za kwiecień 2019 r. Z pisma ZUS z [...] lipca 2019 r. wynika, że na koncie płatnika widnieje zaległość na FUS za kwiecień 2019 r. Organ zaznaczył, że kompetencje w zakresie rozliczania składek zgodnie z ustawą z dnia 13 października 1998 r, o systemie ubezpieczeń społecznych (aktualnie t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 266 ze zm.; dalej: u.s.u.s.) oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017r., poz. 1831; dalej: rozporządzenie wykonawcze) przysługują ZUS. Podkreślił przy tym, że zarówno w u.s.u.s., jak i rozporządzeniu wykonawczym brak jest norm prawnych do przyznania pierwszeństwa w rozliczaniu składek na ubezpieczenia dla osób niepełnosprawnych, a potem na pozostałych zatrudnionych. Strona od powyższej decyzji złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyjaśniając, że pismem z dnia [...] lipca 2019 r. przesłała do organu potwierdzenia opłacenia składek ZUS w pełnej wysokości za miesiące marzec, kwiecień 2019 r., a mimo to nie otrzymała należnego dofinansowania. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezesa PFRON. W odpowiedzi na skargę Prezes PFRON wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organ administracji publicznej naruszył przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy oraz przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy Sąd zauważa, że Unia Europejska w sposób szczególny wspiera osoby niepełnosprawne, co znajduje także odzwierciedlenie w preambule rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 17 czerwca 2014 r. nr 651/2014 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu ( Dz. Urz. UE z 2014 r. nr. 187 str.1, dalej: rozporządzenie 651/2014). Zgodnie bowiem z motywem 52 i 54 tego rozporządzenia wspieranie (...) pracowników niepełnosprawnych to niezwykle istotne cele polityki gospodarczej i społecznej Unii i jej państw członkowskich. Pewne kategorie pracowników (...) niepełnosprawnych wciąż mają trudności z wejściem na rynek pracy i pozostaniu na nim. W związku z tym organy publiczne mogą stosować środki mające na celu zachęcenie przedsiębiorstw do zwiększenia poziomów zatrudnienia tych kategorii pracowników, zwłaszcza osób młodych. Jako że koszty zatrudnienia stanowią część zwykłych kosztów operacyjnych każdego przedsiębiorstwa, pomoc na zatrudnienie (...) pracowników niepełnosprawnych powinna mieć pozytywny wpływ na poziomy zatrudnienia wspomnianych kategorii pracowników i nie powinna zaledwie umożliwiać przedsiębiorstwom ograniczenie kosztów, które musiałyby ponieść w przypadku nieotrzymania pomocy. Pomoc taka powinna być więc wyłączona z obowiązku zgłoszenia, jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że przyczyni się ona do wejścia lub ponownego wejścia tych kategorii pracowników na rynek pracy i pozostania na nim. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem do PFRON o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2019 r. na podstawie art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Rozpatrując ten wniosek Fundusz pismem z 15 maja 2019 r. poinformował Skarżącą, działając w oparciu o art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji, że wyliczona we wniosku kwota dofinasowania jest inna od wyliczonej przez Fundusz z uwagi na nie spełnienie przesłanek ustawowych do przyznania dofinansowania. Po przeprowadzeniu postępowania w związku z wnioskiem Skarżącej o wydanie decyzji o wysokości przysługującego dofinasowania Prezes PFRON zaskarżoną decyzją ustalił wysokość wnioskowanego dofinansowania za miesiąc marzec 2019 r. w kwocie 0 zł. Podstawą wydanego rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ, że na koncie Skarżącej jako płatnika składek widnieje zaległość na FUS za okres rozliczeniowy w ZUS kwiecień 2019 r. co odpowiada okresowi sprawozdawczemu PFRON marzec 2019 r. Jak bowiem ustalił organ Skarżąca wypłaciła wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym za marzec 2019 r. w kwietniu 2019 r. (wnioskowi Wn-D za marzec 2019 r. odpowiada w ZUS deklaracja za kwiecień 2019 r.). Zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, z zastrzeżeniem ust. 1a2. W myśl art. 26a ust. 1a2 ustawy o rehabilitacji kwota miesięcznych składek, o których mowa w art. 2 pkt 4a, opłaconych z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 1a1 pkt 3, nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc. Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. Zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 651/2014. Art. 2 pkt 3 rozporządzenia 651/2014 pracownika niepełnosprawnego definiuje jako każdą osobę, która: a) jest uznana za osobę niepełnosprawną na mocy prawa krajowego; lub b) ma długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub sensoryczną, co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać im pełne i skuteczne uczestnictwo w środowisku pracy na równych zasadach z innymi pracownikami. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji niepełnosprawność to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Natomiast osobą niepełnosprawną jest zgodnie z art. 1 ustawy o rehabilitacji jest osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem: 1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub 2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia. Art. 33 ust. 1 rozporządzenia 651/2014 stanowi, że pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych (art. 33 ust. 5). W myśl art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90% faktycznie i terminowo poniesionych miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zwanego dalej "pracodawcą wykonującym działalność gospodarczą", 75% tych kosztów. Tym samym art. 26a ust. 4 w zakresie intensywności pomocy dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest odzwierciedleniem 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014. Koszty płacy oznaczają, zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Należy zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń). W sprawie sporna jest kwestia związana z opłaceniem należności składkowych. Zgodnie z art. 47 ust. 1 u.s.u.s. płatnik składek przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2a i 2b, nie później niż: 1) do 10 dnia następnego miesiąca - dla osób fizycznych opłacających składkę wyłącznie za siebie; 2) do 5 dnia następnego miesiąca - dla jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych; 3) do 15 dnia następnego miesiąca - dla pozostałych płatników. Sąd w tym miejscu ponownie wskazuje, że przy wykładni przepisów krajowych należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Jest to szczególnie istotne przy odkodowaniu normy prawnej wskazanej w powołanym art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji. Zauważyć bowiem należy, że art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014 wskazuje, że za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Tym samym przepisy dotyczące dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jednoznacznie wiążą koszty płacy z zatrudnieniem konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie wszystkich pracowników, w tym pracowników pełnosprawnych. Nieterminowe pokrywanie przez pracodawców miesięcznych kosztów płacy, o którym mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji odnosi się zatem wyłącznie do kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego, a nie pracowników ogółem. Dlatego też w ocenie sądu Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy Strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów, a jeżeli tak to jak długi był okres tego uchybienia. Poza tym powinien ustalić jaki jest procentowy udział tych nieopłaconych składek w wysokości składek należnych za dany miesiąc, czego wymaga treść art. 26a ust. 1a2 ustawy o rehabilitacji. Organ takiego ustalenia w sprawie jednak nie dokonał i nie przedstawił w zaskarżonej decyzji, czym - w ocenie Sądu – naruszył art. 7, art. 77 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 poz. 256, dalej: k.p.a.). Przepisy powyższe obligują organy do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), jak również do wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.). Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie organ zwrócił się do ZUS o udzielenie informacji, kiedy Skarżąca jako płatnik opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FP oraz FGŚP za okresy marzec-maj 2019 r. Natomiast otrzymana odpowiedź z ZUS (pismo z [...] lipca 2019 r.) zawierała w odniesieniu do spornego okresu rozliczeniowego jedynie informację, że za kwiecień 2019 r. na koncie płatnika widnieją zaległości na FUS. Informacja z ZUS miała zatem charakter bardzo ogólny, wręcz lakoniczny, nie odnosiła się do indywidualnych kont ubezpieczonych, jak też nie wskazywała wielkości zaległości w płatnościach. Innymi słowy odpowiedź uzyskana z ZUS, choć przyjęta bezkrytycznie przez organ za podstawę poczynionych ustaleń faktycznych, nie wyjaśniała w zasadzie spornej w sprawie kwestii nieopłacenia przez Skarżącą do ZUS części składek należnych od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, tj. przesłanki wynikającej z art. 26a ust. 1a1 pkt 3) ustawy o rehabilitacji. Podkreślić należy przy tym, że uwadze organu uszedł w ogóle warunek, zastrzeżony w powyższym przepisie, dotyczący wysokości składek opłaconych z uchybieniem terminu. Przepis zawarty w art. 26a ust. 1a2 ustawy o rehabilitacji zastrzega bowiem, że kwota miesięcznych składek opłaconych z uchybieniem terminu nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc. Organ nie poczynił w tej kwestii żadnych ustaleń faktycznych, nie znana jest więc ani wysokość należnych składek za sporny okres ani kwota opłaconych składek po terminie, co uniemożliwia w konsekwencji ocenę procentowego udziału ,,przeterminowanych’’ składek w kwocie należnych za kwiecień 2019 r. W tej sytuacji niewystarczające jest powoływanie się przez organ na dowód przedstawiony przez ZUS (pismo z [...] lipca 2019 r.) jako dokument urzędowy. Jak każdy dowód podlega on ocenie przez gospodarza postępowania, w tym wypadku przez Prezesa PFRON i gdy treść dowodu w sposób niepełny i niejasny odzwierciedla stan faktyczny, albo też temu dowodowi przeczą inne dowody, także z dokumentów (np. przedstawione przez stronę postępowania), to organ winien dokonać ich oceny i ewentualnie wyjaśnić powody rozbieżności oraz je przedstawić w decyzji. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca konsekwentnie wskazuje, że opłaciła składki ZUS w pełnej wysokości za kwiecień 2019 r. na dowód czego przy piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. przedstawiła organowi potwierdzenia opłacenia składek ZUS wraz z wyciągami z rachunku bankowego. Wcześniej przy piśmie z [...] czerwca 2019 r. Skarżąca przedłożyła - na wyraźne wezwanie organu zawarte w piśmie z [...] czerwca 2019 r. - listy płac wraz z potwierdzeniami wypłaty wynagrodzeń za marzec 2019 r., dokument wskazującego na wysokość podatku należnego od wynagrodzeń za marzec 2019 r. wraz z potwierdzeniem zapłaty, deklaracji DRA i RCA wraz z potwierdzeniem opłacenia składek. Organ rozpoznając sprawę zupełnie pominął te dokumenty i oparł się jedynie na lakonicznej informacji ZUS zawartej w jednym piśmie z [...] lipca 2019 r. Powyższe wskazuje na naruszenie przez organ również art. 80 k.p.a., który wymaga uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego przy ocenie postepowania dowodowego oraz art. 107 § 3 k.p.a., który obliguje aby w uzasadnieniu faktycznym decyzji podano przyczyny, z powodu których odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej konkretnym dowodom. Sąd nie kwestionuje przy tym kompetencji zastrzeżonych w u.s.u.s dla ZUS w zakresie rozliczania składek, czy też stosowania przez ZUS szczegółowych zasad rozliczania składek wynikających z rozporządzenia wykonawczego, wskazuje jednak, że nie mogą one usprawiedliwiać istotnych braków postępowania w zakresie poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, mających podstawowe znaczenie dla kwestii ustalenia Skarżącej wysokości dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych na gruncie ustawy o rehabilitacji. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do tego pracownika niepełnosprawnego, a nie w sposób bardzo ogólny powoływać się na zaległości wskazane przez ZUS. W zaskarżonej decyzji tego zabrakło. Zabrakło konkretnych danych odnoszących się do niepełnosprawnych pracowników, którym wg organu Skarżąca (pracodawca) nie pokryła kosztów płacy (należności składkowych) we wskazanych w przepisach terminie. Innymi słowy organ winien uzyskać i przedstawić w decyzji dowód wskazujący, że koszty płacy za osoby niepełnosprawne zostały poniesione po wymaganym terminie. Dowodem takim powinna być informacja o niedopłacie za sporny miesiąc na indywidualnym koncie ZUS każdej z niepełnosprawnych osób. Organ także, zgodnie z obowiązującymi zasadami prowadzenia postępowania i uzasadniania decyzji, powinien odnieść się do wyjaśnień Strony skarżącej i przedstawianych przez nią dowodów, które w ocenie Skarżącej prowadzą do zupełnie odmiennych ustaleń. Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącej o wydanie decyzji o wysokości dofinansowania organ zobligowany będzie do uwzględnienia przedstawionego powyżej stanowiska Sądu. Reasumując w ocenie Sądu organ naruszył przepisy materialne, tj. art. 2 ust. 4a w zw. z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji), a także naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.