I OSK 3298/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2686/14 o odrzuceniu skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2686/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 28 listopada 2014 r. M. K. został wezwany do uiszczenia wpisu od złożonej skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo zostało dwukrotnie awizowane, a skarżący nie podjął przesyłki. Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2015 r. pismo uznano za skutecznie doręczone z dniem 16 grudnia 2014 r. Zatem zakreślony 7 dniowy termin do uiszczenia wpisu bezskutecznie upłynął w dniu 23 grudnia 2014 r. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł M. K., domagając się: 1) uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) dopuszczenia dowodu z dokumentu – umowy o pracę na okoliczność braku faktycznej możliwości odebrania wezwania do uiszczenia wpisu sądowego; 3) zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych; 4) zasądzenia zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów – a zwłaszcza poprzez brak czuwania nad tym by nieznający przepisów prawa skarżący nie poniósł z tego powodu szkody oraz brak zapewnienia mu należytego udziału w postępowaniu i realnej możliwości obrony swoich praw poprzez brak pouczenia skarżącego, że zaniechanie odbioru korespondencji w przeciągu dwóch tygodni może go pozbawić realnego udziału w sprawie; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 6 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu oraz brak jasnego pouczenia o obowiązku odbierania korespondencji wysyłanej z Sądu oraz przyjmowania przez Sąd fikcji doręczenia przy dwukrotnej awizacji oraz o możliwych konsekwencjach braku odbioru na czas korespondencji z Sądu – w tym o ryzyku odrzucenia skargi w przypadku nieopłacenia jej; b) art. 246 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu oraz brak pouczenia skarżącego, że już na etapie składania skargi do WSA może skorzystać z prawa pomocy w sytuacji, gdy sama skarga została napisana nieporadnie i miała braki formalne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie wpis od skargi nie został uiszczony w wyznaczonym terminie, a zatem właściwie Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie ww. przepisu. Odnosząc się do argumentów wskazanych w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 73 § 1 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie w skardze z dnia 12 listopada 2014 r. M. K. wskazał adres do korespondencji: ul. [...], a o zmianie tego adresu, stosownie do wymogów art. 70 § 1 P.p.s.a., skarżący nie informował Sądu. Strona składająca skargę, pouczona o trybie i formie zaskarżenia aktu administracyjnego do sądu, winna spodziewać się odpowiedzi od tego adresata, niezależnie od tego, czy znane są jej reguły procesowe i ich wymogi formalne. Skoro w sposób planowany opuszcza czasowo miejsce zamieszkania, które pozostaje niezmienione, jej staraniom należy pozostawić dbałość o uniknięcie negatywnych skutków nieobecności. Staranność ta nie ma charakteru rygorystycznego, gdyż wystarczające jest choćby powiadomienie adresata lub doręczyciela lub też wskazanie adresu dla doręczeń. Dlatego, na tle przedmiotowego stanu faktycznego, należy opowiedzieć się za poglądem, że doręczenie pisma sądowego stanowiącego wezwanie strony do uiszczenia wpisu od skargi w sposób zastępczy, określony w art. 73 P.p.s.a. było skuteczne. Ponieważ treść tego wezwania była sformułowana właściwie i zawierało ono pouczenie o skutkach niedokonania czynności w terminie odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie było prawidłowe. Ponadto podkreślić należy, że kwestia przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi została rozstrzygnięta w postępowaniu wpadkowym. Postanowieniem z dnia 12 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił bowiem przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, a postanowieniem z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt I OZ 1200/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. W orzeczeniach tych zostały ocenione argumenty strony odnoszące się do braku winy w uchybieniu terminu. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a.