I SAB/Łd 13/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Naczelnika Ł. Urzędu Celno – Skarbowego w Ł. w sprawie wniosku o wznowienie postępowań kontrolnych, na podstawie których wydano decyzje dotyczące określenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do sierpnia 2007 roku 1. stwierdza bezczynność Naczelnika Ł. Urzędu Celno – Skarbowego w Ł.; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązuje Naczelnika Ł. Urzędu Celno – Skarbowego w Ł. do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania z dnia 20 marca 2017 r. w ciągu 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 4. zasądza od Naczelnika Ł. Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. na rzecz skarżącego M. O. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE M. O. (dalej: skarżący) wniósł o Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. (dalej: organ). W ocenie skarżącego bezczynność dotyczy rozpoznania wniosku z dnia z dnia 20 marca 2017 r. o wznowienie w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.) postępowań kontrolnych prowadzonych w 2012 r. Na ich podstawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. (dalej: DUKS) wydał decyzje: z dnia [...] r. określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007r. oraz z dnia [...] r. określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2007 r. Skarżący podniósł, że wniosek o wznowienie skierował w dniu 20 marca 2017 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., który następnie pismem z dnia 30 marca 2017 r. został przekazany do organu. Ponieważ wniosek nie został rozpoznany, w dniu 12 lipca 2018 r. skarżący wystosował do organu ponaglenie wnosząc o niezwłoczne podjęcie czynności w związku z wniesionym pismem. Postanowieniem z dnia [...] r. ponaglenie zostało uznane za bezprzedmiotowe. W dalszej części skargi skarżący podniósł, że wniosek z dnia 20 marca 2017 r. stanowił odrębne pismo strony o wznowienie postępowań podatkowych i nie było kierowane do toczącego się już od dnia 3 lutego 2016 r. postępowania wznowionego, zakończonego decyzją z [...] r. Tym samym organ pozostaje w bezczynności, zatem skarga jest uzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że dotyczy ona zagadnienia podniesionego już w poprzednich skargach strony z dnia 26 października 2017 r., które organ uwzględnił w decyzjach z dnia [...] r. nr [...] i nr [...]. Wyrokiem z dnia 22 maja 2019 r. sygn. akt I SAB/Łd 19/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę oddalił. Wskazał, że decyzje z dnia [...] r. rozstrzygały żądanie skarżącego z wniosku z dnia 20 marca 2017 r., co wynika z treści tego pisma. W przypadku niezadowolenia z rozstrzygnięcia skarżący powinien zaskarżyć decyzje z dnia [...] r., ewentualnie wnieść skargi kasacyjne od wyroków WSA w Łodzi w sprawach o sygn. akt: I SA/Łd 1074/17 i III SA/Łd 1122/17. Zatem w dniu wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności w tym zakresie. Powyższy wyrok został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 1832/19, a sprawa przekazana Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyjaśniono, że Sąd I instancji pomimo, iż wniesiona skarga dotyczyła żądania wznowienia postępowania w podatku VAT oraz żądania wznowienia postępowania w podatku akcyzowym - ograniczył sentencję zaskarżonego wyroku wyłącznie do podatku VAT. Nadto w uzasadnieniu WSA nie zawarł wywodów świadczących o dostatecznym przeanalizowaniu stanu sprawy również w kontekście właściwych przepisów O.p. dotyczących wznowienia postępowania, a ustalony stan faktyczny nie mógł potwierdzać, że doszło do rozpatrzenia wniosku przez organ zgodnie z regułami przewidzianymi w art. 243 § 1-3 w związku z art. 241 § 1 O.p. Nadto Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli sprawy przez przyjęcie, że wniosek skarżącego z dnia 20 marca 2017 r. o wznowienie na podstawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. został rozpatrzony i załatwiony drugoinstancyjną decyzją organu z dnia [...] r. wydaną na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (z dnia 6 lipca 2016 r.), który skarżący złożył w tym wznowionym już uprzednio postępowaniu. Tymczasem pismo z dnia 20 marca 2017 r., nie było pismem procesowym do sprawy już wznowionej, lecz złożonym w trybie art. 241 § 1 O.p. kolejnym wnioskiem o wznowienie - tym razem na podstawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. - postępowania zakończonego decyzją DUKS z dnia [...] r., która dotyczyła podatku VAT. W piśmie z dnia 10 listopada 2020 r. (data wpływu do WSA w Łodzi – 17 listopada 2020 r.) skarżący wniósł o orzeczenie, że organ dopuścił się bezczynności w wyniku rażącego naruszenia prawa i rozważenie przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice podlegającej rozpoznaniu przez sąd I instancji sprawy ulegają jednak zawężeniu w sytuacji, gdy sprawa zostanie przekazana temu sądowi do ponownego rozpoznania na skutek wydania wyroku kasacyjnego przez sąd odwoławczy. Jak wynika bowiem z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W powołanym wyżej wyroku I FSK 1832/19 NSA uznał za słuszne spostrzeżenie skarżącego, że Sąd I instancji - mimo iż wniesiona pismem z dnia 18 października 2018 r. skarga na bezczynność Naczelnika UC-S dotyczyła żądania wznowienia postępowania w podatku VAT oraz żądania wznowienia postępowania w podatku akcyzowym - ograniczył sentencję zaskarżonego wyroku wyłącznie do podatku VAT. Stąd też NSA w sentencji swojego wyroku wskazał, że wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 maja 2019 r. o sygn. akt I SAB/Łd 19/18, zapadł "w sprawie ze skargi M. O. na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do sierpnia 2007 r." NSA podkreślił, że był to jedyny przedmiot, o którym dotychczas orzeczono w ramach sprawy o sygn. akt: I SAB/Łd 19/18 oraz I FSK 1832/19 i do niego odnoszą się dalsze oceny. W dalszej części wywodów NSA wskazał, że skarga kasacyjna okazała się zasadna w zakresie zarzutu dotyczącego wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku (art. 141 § 4 P.p.s.a.) oraz kolejnych z nim się wiążących. Otóż, Sąd I instancji w sporządzonym uzasadnieniu: po pierwsze, nie zawarł wywodów świadczących o dostatecznym przeanalizowaniu stanu sprawy - szeregu istotnych jej elementów - objętej skargą na bezczynność w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania z dnia 20 marca 2017 r. (w sprawie podatku VAT); po drugie, poprzestał na twierdzeniach Naczelnika UC-S zaczerpniętych z odpowiedzi na skargę bez ich weryfikacji w kontekście właściwych przepisów O.p. dotyczących wznowienia postępowania; po trzecie, uznał brak bezczynności, mimo, że tak ustalony stan faktyczny w sposób stosunkowo oczywisty nie mógł potwierdzać, że doszło do rozpatrzenia rzeczonego wniosku przez Naczelnika UC-S zgodnie z regułami przewidzianymi w art. 243 § 1-3 w związku z art. 241 § 1 O.p., na które Sąd nie zwrócił uwagi; po czwarte, przedstawił motywy wyrokowania, które pozwalały sformułować zarzut dokonania wadliwej kontroli sprawy leżącej w kognicji sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.), a mianowicie obejmującej bezczynność Naczelnika UC-S w stosunku do wymienionego wcześniej wniosku o wznowienie, przez przyjęcie, że ów wniosek jeszcze przed wniesieniem skargi został rozpatrzony i załatwiony decyzją tego organu z dnia [...] r. (wydaną w sprawie odnoszącej się do podatku VAT także wznowionej na wniosek Strony, ale w ramach przesłanki z art. 240 § 1 pkt 11 O.p.), z jednoczesnym nieuprawnionym pominięciem wspomnianych już przepisów art. 243 § 1-3 O.p., co pozwoliło Sądowi finalnie dojść do wadliwego przekonania o zasadności oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Słusznie w argumentacji skargi kasacyjnej wywodzono, że istota uchybienia popełnionego przez Sąd I instancji sprowadzała się do wadliwego przyjęcia przy wyrokowaniu, że wniosek Strony z dnia 20 marca 2017 r. o wznowienie na podstawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. [między innymi postępowania zakończonego wydaniem przez Dyrektora UKS decyzji z dnia [...] r. w podatku VAT, który wpłynął w trakcie toczącego się już w drugiej instancji postępowania dotyczącego tej samej decyzji z dnia [...] r., ale prowadzonego w trybie wznowienia (postanowieniem z dnia [...] r.) z wcześniejszego - bo z dnia 12 stycznia 2016 r. - wniosku Strony opartego na przesłance z art. 240 § 1 pkt 11 O.p.] został rozpatrzony i załatwiony drugoinstancyjną decyzją Naczelnika UC-S z dnia [...] r. wydaną na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (z dnia 6 lipca 2016 r.), który Strona złożyła w tym wznowionym już uprzednio postępowaniu. Zdaniem NSA, rację miał skarżący podnosząc dalej w skardze kasacyjnej, że pismo z dnia 20 marca 2017 r., nr [...], wbrew stanowisku Naczelnika UC-S i Sądu I instancji, nie było pismem procesowym do sprawy już wznowionej, lecz złożonym w trybie art. 241 § 1 O.p. kolejnym wnioskiem o wznowienie - tym razem na podstawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. - postępowania zakończonego decyzją Dyrektora UKS z dnia [...] r., która dotyczyła podatku VAT. Dyrektor IAS przesłał rzeczone pismo według właściwości Naczelnikowi UC-S, ale ten w związku z zawartym w nim wnioskiem o wznowienie nie dokonał żadnych czynności, w tym wymaganych art. 243 O.p. Z kolei pismem procesowym, adresowanym do będącego w toku odwoławczym (z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) postępowania wznowionego w dniu 3 lutego 2016 r. w ramach przesłanki z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. i w którym w dniu [...]r. organ pierwszej instancji wydał decyzję (utrzymaną później w mocy decyzją Naczelnika UC-S z dnia [...]r.), było inne pismo Strony też z dnia 20 marca 2017 r., ale o nr [...]. W takim stanie rzeczy lakoniczne zapisy zawarte w decyzji z dnia [...]r. (dotyczącej podatku VAT), sugerujące rozpoznanie także wniosku o wznowienie z dnia 20 marca 2017 r. i to bez jakiejkolwiek analizy merytorycznej dowodów świadczących o zaistnieniu przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie mogły potwierdzać braku bezczynności organu, czego nie dostrzegł Sąd I instancji. W ocenie NSA, trafnie także Skarżący podnosił, że Sąd I instancji ograniczył się do przyjęcia twierdzeń Naczelnika UC-S zawartych w odpowiedzi na skargę. Sprowadzały się one do mylnego uznania, że dowody w oparciu o które żądano wznowienia zostały rozpoznane w innym (wznowionym znacznie wcześniej w trybie art. 240 § 1 pkt 11 O.p.) postępowaniu, gdy tymczasem także w decyzji w nim wydanej próżno szukać jakiejkolwiek oceny wspomnianych dokumentów urzędowych na podstawie których został złożony wniosek powołujący się na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Nawet więc abstrahując od konieczności wydania co do tego wniosku aktu przewidzianego w art. 243 O.p., nieuprawnione było założenie o jego załatwieniu decyzją z dnia [...]r. Zasadne okazało się również zapatrywanie Skarżącego odnośnie do braku należytego ustalenia przez Sąd I instancji stanu faktycznego ważkiego dla oceny bezczynności, na skutek bazowania na stanowisku Naczelnika UC-S oraz pominięciu twierdzeń i wniosków Strony bez podania dostatecznego uzasadnienia dla takiego podejścia. Podjęte przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie nie miało usprawiedliwienia w decyzji tego organu z dnia [...] r. (wydanej w innym postępowaniu - wznowionym postanowieniem w dniu [...] r. w trybie art. 240 § 1 pkt 11 O.p.) Sąd zaakceptował zupełnie wadliwe zapatrywanie o statusie wniosku o wznowienie jako pisma procesowego do tegoż wznowionego już postępowania (choć taki charakter mogło ewentualnie mieć inne pismo Strony z tej samej daty złożone właśnie do toczącej się sprawy z zakresu podatku VAT też wskazujące na rzeczone dowody), a nie jako odrębnego wniosku o wznowienie z innej podstawy prawnej - art. 240 § 1 pkt 5 O.p., który winien być rozpatrzony i załatwiony w ramach przepisów art. 243 § 1-3 O.p. Temu wymogowi nie czyniła zadość decyzja z dnia [...] r., a przyjęcie stanowiska odmiennego stanowiło nieuprawnioną ocenę wyrażoną przez Sąd pierwszej instancji. NSA nakazał, by przy ponownym rozpoznawaniu skargi na bezczynność objętej granicami tej sprawy Sąd I instancji odstąpił od opisanych wyżej błędnych zapatrywań. Biorąc pod uwagę powyższe wskazania Sąd rozpatrujący sprawę ponownie stwierdza, że doszło do bezczynności Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, który powinien był rozpoznać wniosek skarżącego o wznowienie postępowania z dnia 20 marca 2017 r., a tego nie uczynił. Wniosek ten znajduje się w aktach sprawy (k. 176 akt adm.) i wynika z niego, że skarżący domagał się wznowienia 2 postępowań na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.: 1) postępowania zakończonego decyzją ostateczną DUKS w Ł. z dnia [...] r. w sprawie wymiaru skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i sierpień 2007 r; oraz 2) postępowania zakończonego decyzją ostateczną DUKS w Ł. z dnia [...] r. w sprawie wymiaru skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym za czerwiec, lipiec i sierpień 2007 r. Wniosek ten został przekazany Naczelnikowi Urzędu Celno-Skarbowego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pismem z dnia 30 marca 2017 r. (k. 175). Sąd w tej sprawie zajmuje się jedynie kwestią bezczynności organu w sprawie objętej pkt 1 ww. wniosku – skarga dotycząca bezczynności z pkt 2 została przekazana do III Wydziału WSA w Łodzi w celu nadania jej dalszego biegu. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Punkt 1 sentencji niniejszego wyroku jest wynikiem uznania, że doszło do bezczynności organu w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 20 marca 2017 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną DUKS w Ł. z dnia [...] r. w sprawie wymiaru skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i sierpień 2007 r. Wniosek ten nie był – i nie mógł być – uwzględniony ramach postępowania wznowionego na skutek wcześniejszego wniosku skarżącego – z dnia 12 stycznia 2016 r. o wznowienie tego samego postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p. (k. 1 akt adm.), bowiem to postępowanie zakończyło się decyzją DUKS w Ł. z dnia [...]r. (k. 54 akt adm.). Konsekwencją powyższego jest pkt 3 sentencji wyroku, w którym Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania z dnia 20 marca 2017 r. w ciągu 14 dni od uprawomocnienia się wyroku. Jednocześnie, co wynika z pkt 2 sentencji, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że "w sytuacji przekroczenia przez organ ustawowego terminu do załatwienia sprawy dla orzeczenia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa decyduje nie tylko przedmiot sprawy. Oceniając tę kwestię należy bowiem wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności związane z bezczynnością, również okres jej trwania. W orzecznictwie wskazuje się, że bezczynność o charakterze rażącym ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące tę bezczynność organu" (wyrok NSA z dnia 15 września 2020 r., II OSK 1015/20, CBOSA). Sąd wziął pod uwagę, że – jak już wyżej zaznaczono – wniosek o wznowienie postępowania nie mógł być wprawdzie uwzględniony ramach postępowania wznowionego na skutek wcześniejszego wniosku skarżącego – z dnia 12 stycznia 2016 r. o wznowienie tego samego postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p., to ostatnie zakończyło się bowiem decyzją z dnia [...] r., to jednak decyzja ta była nieostateczna, a skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatrywał ten sam organ, który wydał decyzję w I instancji (Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w Ł.), a postępowanie wywołane wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończył on już po złożeniu przez skarżącego drugiego wniosku o wznowienie postępowania – decyzją z dnia [...] r. – utrzymując w mocy własną decyzję z dnia [...] r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z [...] r. określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i sierpień 2007 r. (k. 307 akt adm.). Sąd zauważa, że wniosek o wznowienie postępowania (na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.) został złożony przez skarżącego w dniu 20 marca 2017 r., przekazany do Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego 28 marca 2017 r., a wpłynął do tego ostatniego organu 12 kwietnia 2017 r. – a więc w toku postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji wydanej przez ten sam organ po wznowieniu postępowania na innej podstawie (art. 240 § 1 pkt 11 O.p.). Organ mógł mieć wątpliwość, czy w sytuacji, gdy postępowanie wznowione jest w toku (na etapie postępowania odwoławczego), możliwe i dopuszczalne jest jedynie nawiązanie do nowej podstawy wznowienia – bez uruchamiania nowego postępowania w sprawie wznowienia postępowania (skoro postępowanie w tym trybie już się toczy). Zdaniem Sądu, można mieć co do tego wątpliwości - można mieć wątpliwości co do tego, czy każdy nowy wniosek z nową podstawą wznowienia wymaga uruchamiania tylu postępowań w sprawie wznowienia ile jest wniosków, czy też wystarcza zbadanie kilku podstaw w ramach jednego wznowionego postępowania (o ile nowy wniosek został złożony już po uruchomieniu go na innej podstawie). Takie wątpliwości dostatecznie uzasadniają twierdzenie, że o rażącym naruszeniu prawa w rozpoznanej sprawie nie mogło być mowy. W związku z tym Sąd uznał za niecelowe orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny, podobnie jak nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie mu od organu sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Co do tej kwestii Sąd zauważa, że orzeczenia w tym przedmiocie nie zapadają automatycznie, ale zależą od okoliczności konkretnej sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie, "środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa" (wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r., II GSK 127/20, CBOSA). Natomiast sam "Wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący powinien nawiązać do uszczerbku wywołanego bezczynnością lub przewlekłością postępowania" (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2020 r., I OSK 3271/19, CBOSA). W rozpoznanej sprawie skarżący nie podał żadnych okoliczności mających uzasadniać przyznanie mu sumy pieniężnej prócz tego, że jego zdaniem bezczynność wynikała z rażącego naruszenia prawa. Sąd z tym stanowiskiem się nie zgadza, o czym była już wyżej mowa. Z tego samego powodu Sąd nie znalazł podstaw do szczególnego dyscyplinowania, czy represjonowania organu w celu wykonania niniejszego wyroku – ani wnioski analizy akt sprawy, ani nic innego nie wskazuje na to, że może istnieć ryzyko niewykonania wyroku na skutek celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie objętej skargą na bezczynność. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i 4, art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687). lp