III AUa 799/17

<p>Sygn. akt III AUa 799/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p>Dnia 20 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="153"/> <col width="402"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Daria Stanek (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Iwona Krzeczowska-Lasoń</p> <p>SSA Małgorzata Gerszewska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekr.sądowy Agnieszka Makowska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. w Gdańsku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">J. A.</span> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>o wysokość świadczenia</p> <p>na skutek apelacji <span class="anon-block">J. A.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt VII U 848/17</p> <p>oddala apelację.</p> <p>SSA Iwona Krzeczowska-Lasoń SSA Daria Stanek SSA Małgorzata Gerszewska</p> <p>Sygn. akt III AUa 799/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 01 marca 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> dokonał waloryzacji emerytury przysługującej ubezpieczonej <span class="anon-block">J. A.</span> od dnia <br/>01 marca 2016 r.</p> <p>Ubezpieczona wniosła odwołanie od powyższej decyzji wskazując, iż jest ona niezgodna z zasadami współżycia społecznego, sprawiedliwością społeczną i prawem <br/>o ubezpieczeniach tj. rentach i emeryturach wydanym z naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 32;art. 67)">art. 32 i 67 Konstytucji RP</a>.</p> <p>Pozwany w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie twierdząc, <br/>że waloryzacja emerytury została przeprowadzona zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 88)">art. 88 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>. Waloryzacja polegała na przemnożeniu emerytury w wysokości przysługującej na koniec lutego 2016 r. <br/>przez 100,24 %</p> <p>Sąd Okręgowy w Gdańsku VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem <br/>z dnia 1 lutego 2017 r. oddalił odwołanie ubezpieczonej, sygn. akt VII U 848/17.</p> <p>Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny.</p> <p>Skarżąca jest uprawniona do emerytury od dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego. Na dzień 29 lutego 2016 r. emerytura ta wynosiła 1.209,07 zł brutto.</p> <p>Zaskarżoną decyzją pozwany dokonał z urzędu waloryzacji emerytury, mnożąc dotychczasową jej wysokość przez 100,24%. Kwota emerytury po waloryzacji wyniosła 1.209,07 zł</p> <p>Świadczenie zostało zmniejszone z powodu należności egzekwowanych na mocy tytułu wykonawczego o 302,99 zł. Od emerytury pobrano zaliczkę na podatek dochodowy odprowadzany do urzędu skarbowego w kwocie 78,00 zł oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 109,08 zł.</p> <p>Na skutek powyższego świadczenie do wypłaty wyniosło 721,90 zł.</p> <p>Przechodząc do rozważań prawnych Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 88;art. 88 ust. 1;art. 88 ust. 2;art. 88 ust. 3)">art. 88 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. z 2016 r., poz. 887 ze zmianami; dalej: ustawa emerytalna) emerytury <br/>i renty podlegają corocznie waloryzacji od dnia 1 marca. Waloryzacja polega na pomnożeniu kwoty świadczenia i podstawy jego wymiaru przez wskaźnik waloryzacji. Waloryzacji podlega kwota świadczenia i podstawa jego wymiaru w wysokości przysługującej ostatniego dnia lutego roku kalendarzowego, w którym przeprowadza się waloryzację.</p> <p>Jak wskazuje art. 89 ust. 1 - 3 i 6 tej samej ustawy wskaźnik waloryzacji to średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych w poprzednim roku kalendarzowym zwiększony o co najmniej 20% realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim roku kalendarzowym. Wskaźnikiem cen towarów i usług konsumpcyjnych jest średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych <br/>dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów albo średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, jeżeli jest on wyższy od wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów.</p> <p>Zwiększenie o co najmniej 20% realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia jest przedmiotem corocznych negocjacji, w ramach Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych, przeprowadzanych w czerwcu, w roku poprzedzającym waloryzację. Wskaźnik waloryzacji ogłasza minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego <br/>w drodze komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", biorąc pod uwagę wskazane wyżej wskaźniki i wysokość zwiększenia.</p> <p>Z przywołanych przepisów wynika, że wskaźnik waloryzacji ustalany jest w ściśle określony sposób. Wskaźnik waloryzacji w roku 2016 ogłoszono w komunikacie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2016 r. w sprawie wskaźnika waloryzacji emerytur i rent w 2016 r. (M.P. poz. 149) i wyniósł on 100,24%. Pomnożenie świadczenia przysługującego skarżącej do dnia 29 lutego 2016 r. przez 100,24% daje kwotę 1.211,97 zł brutto, a więc kwotę określoną w zaskarżonej decyzji.</p> <p>Sąd Okręgowy wskazał także, iż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie stosuje się <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> (zasad współżycia społecznego), na który powołuje się wnioskodawczyni w odwołaniach. Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie wielokrotnie wyjaśniał, że do złagodzenia rygorów prawa ubezpieczeń społecznych nie stosuje się <br/>ani <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>, ani <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 8)">art. 8 k.p.</a>, umożliwiających uwzględnienie przy wyrokowaniu zasad współżycia społecznego. Przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 ()">ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> mają charakter przepisów prawa publicznego. Rygoryzm prawa publicznego nie może być łagodzony konstrukcją nadużycia prawa podmiotowego przewidzianą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> lub w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 8)">art. 8 k.p.</a> Zarzut nadużycia prawa podmiotowego, albo czynienia ze swego prawa podmiotowego użytku niezgodnego z zasadami współżycia społecznego lub społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych musiałby być odniesiony do czynności organu rentowego, który - wydając decyzję - nie korzysta ze swoich praw podmiotowych regulowanych prawem prywatnym - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksem cywilnym</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">Kodeksem pracy</a>, lecz realizuje ustawowe kompetencje organu władzy publicznej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> nie ma zastosowania, zaś materialnoprawną podstawą świadczeń emerytalno-rentowych mogą być tylko przepisy prawa, a nie zasady współżycia społecznego ( por. orzeczenia Sądu Najwyższego: wyrok z 19 czerwca 1986 r., II URN 96/86, Służba (...) 1987 nr 3; wyrok z 29 października 1997 r., II UKN 311/97, OSNAPiUS 1998 <br/>Nr 15, poz. 465; wyrok z 26 maja 1999 r., II UKN 669/98, OSNAPiUS 2000 Nr 15, poz. 597 - notka; wyrok z 12 stycznia 2000 r., II UKN 293/99, OSNAPiUS 2001 Nr 9, poz. 321 - notka, postanowienie z 26 maja 1999 r., II UKN 670/98, niepublikowane).</p> <p>Sąd I instancji nie podzielił także stanowiska ubezpieczonej co niezgodności przepisów stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 32;art. 67)">art. 32 i 67 Konstytucji RP</a>.</p> <p>Tym samym Sąd stwierdził, że w świetle treści art. 88-89 ustawy emerytalnej organ rentowy w sposób prawidłowy dokonał waloryzacji emerytury wnioskodawczyni, a co za tym idzie, odwołanie należało uznać za bezzasadne. Musiało to skutkować przyjęciem, <br/>że omawiana decyzja odpowiada prawu, stąd odwołanie od niej podlegało oddaleniu, o czym na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477 ^{<!-- -->14} §1 k.p.c.</a> orzeczono w sentencji.</p> <p>Apelację od wyroku wywiodła ubezpieczona, zaskarżając go w całości i wnosząc <br/>o jego uchylenie i zwrot z odsetkami należnej jej waloryzacji emerytury od marca 2016 r. W uzasadnieniu apelacji wnioskodawczyni powołała się na zasady waloryzacji ustalone ustawą z dnia 23 października 2014 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie była wysokość świadczenia emerytalnego ubezpieczonej <span class="anon-block">J. A.</span> uzależniona od oceny prawidłowości waloryzacji tego świadczenia dokonanej przez organ rentowy od dnia 1 marca 2016 r.</p> <p>We wskazanym powyżej zakresie Sąd Okręgowy przeprowadził stosowne postępowanie dowodowe, a w swych ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów wynikające z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a>, nie popełnił też uchybień w zakresie zarówno ustalonych faktów, jak też ich kwalifikacji prawnej, które mogłyby uzasadnić ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. W konsekwencji, Sąd odwoławczy oceniając jako prawidłowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez Sąd pierwszej instancji uznał je za własne, co oznacza, iż zbędnym jest ich szczegółowe powtarzanie w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego (por. wyrok Sądu Najwyższego <br/>z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. I PKN 339/98, OSNAPiUS z 1999 r., z. 24, poz. 776).</p> <p>Sąd I instancji trafnie uznał, iż pozwany organ w sposób prawidłowy zastosował <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 88;art. 88 ust. 1;art. 88 ust. 2;art. 88 ust. 3;art. 89;art. 89 ust. 1;art. 89 ust. 2;art. 89 ust. 3;art. 89 ust. 6)">art. 88 ust. 1 - 3 oraz art. 89 ust. 1 - 3 i 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach <br/>i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. z 2016 r., poz. 887 ze zm.). Poprawnie ustalony został także – w oparciu o komunikat Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2016 r. w sprawie wskaźnika waloryzacji emerytur i rent <br/>w 2016 r. (M.P. poz. 149) - wskaźnik waloryzacji w roku 2016, który wynosił 100,24 %. Pomnożenie zaś świadczenia przysługującego skarżącej do dnia 29 lutego 2016 r. w kwocie 1.209,07 zł przez wskaźnik waloryzacji w wysokości 100,24% daje kwotę 1.211,97 zł, a więc kwotę określoną w zaskarżonej decyzji.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu ubezpieczonej, zgodnie z którym ustawą z dnia <br/>23 października 2014 r. ustalono, iż kwota waloryzacji świadczenia nie może być niższa <br/>niż 36 zł, Sąd Apelacyjny zwraca uwagę, że ustawa, na którą powołuje się wnioskodawczyni miała charakter czasowy. Przedmiotowa ustawa z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1682) obowiązywała mianowicie od 1 marca 2015 r. <br/>do 31 grudnia 2015 r. Przepis art. 6 tejże ustawy istotnie przewidywał najniższą kwotę waloryzacji wynoszącą 36 zł. Podkreślić jednak trzeba, że kwota ta miała zastosowanie wyłącznie do waloryzacji przeprowadzanej od dnia 1 marca 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 ustawy waloryzacja od dnia 1 marca polega na podwyższeniu kwoty świadczenia, <br/>w wysokości przysługującej w dniu 28 lutego 2015 r., wskaźnikiem waloryzacji, ustalonym zgodnie z art. 89 ustawy, o której mowa w art. 1, nie mniej niż o kwotę 36 zł. Wskazany mechanizm waloryzacji miał zatem charakter jednorazowy. Ubezpieczona niezasadnie zarzuca, że powinien mieć on zastosowanie do waloryzacji świadczeń emerytalno – rentowych w kolejnych latach.</p> <p>W uzasadnieniu projektu ustawy wskazano, że proponuje się w 2015 r. jednorazową modyfikację zasad waloryzacji. Obowiązująca metoda ustalania wskaźnika waloryzacji emerytur i rent, polegająca na tym, że świadczenia są podwyższane w taki sposób, aby nie traciły swej siły nabywczej w relacji do kosztów utrzymania w poprzednim roku kalendarzowym oraz wzrastały powyżej wskaźnika inflacji o minimum 20% realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim roku kalendarzowym, byłaby uzupełniona <br/>o dodatkowy mechanizm. W 2015 r. poziom najniższych świadczeń byłby dodatkowo chroniony dzięki wprowadzeniu minimalnej kwoty podwyżki w wysokości 36 zł (art. 6 <br/>ust. 1). Prognozowany wskaźnik waloryzacji na 2015 r. wynosi 101,08%. Proponowana gwarantowana kwota podwyżki wynosi 36 zł. Oznaczałoby to, że świadczenia emerytalno-rentowe zostałyby podwyższone w wyniku waloryzacji przeprowadzonej w marcu 2015 r. <br/>o 1,08%, nie mniej jednak niż o 36 zł. Waloryzacji będzie podlegać również podstawa wymiaru świadczenia z FUS. Waloryzacja tej podstawy polegać będzie na pomnożeniu <br/>przez wskaźnik waloryzacji, odpowiadający wyrażonej w procentach kwotowej podwyżce emerytury lub renty (art. 6 ust. 2). Podstawa wymiaru jest jednym z czynników decydujących o wysokości świadczeń obliczanych w myśl dotychczasowych zasad. Stąd też konieczne jest zachowanie właściwych relacji między podstawą wymiaru a wysokością świadczenia. Oznacza to więc konieczność jej podwyższenia w ramach waloryzacji o taki sam procent, <br/>o jaki wzrosło świadczenie. Zachowanie realnej wysokości podstawy jest konieczne z uwagi na to, że decyduje ona o wysokości świadczenia przeliczanego po waloryzacji, np. wskutek zgłoszenia wniosku o doliczenie okresów składkowych lub nieskładkowych, czy też <br/>przy ustalaniu innego świadczenia, którego podstawę wymiaru stanowi zwaloryzowana podstawa wymiaru świadczenia wcześniejszego.</p> <p>W omawianym uzasadnieniu projektu ustawy zwrócono uwagę, że rozwiązanie <br/>to wychodzi naprzeciw postulatom emerytów i rencistów, a przede wszystkim realizuje zasady wynikające z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Zastosowanie w 2015 r. zmodyfikowanych zasad waloryzacji procentowej, z gwarantowaną minimalną podwyżką, zapewni nie tylko ochronę realnej wartości wszystkich wypłacanych świadczeń emerytalno-rentowych, lecz - wobec przewidywanych dość niskich wskaźników waloryzacji <br/>w przyszłości - wyjdzie naprzeciw oczekiwaniom wyższych podwyżek przez większość emerytów i rencistów. Stąd też propozycja zwiększenia przewidzianych na waloryzację środków chociaż w części spełni rolę dodatkowej pomocy osobom o niskich emeryturach <br/>i rentach.</p> <p>Jeśli chodzi o podnoszone przez ubezpieczoną zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 67)">art. 67 Konstytucji RP</a>, również można odwołać się do uzasadnienia projektu ustawy z dnia 23 października <br/>2014 r., w którym podkreślone zostało, iż – jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego – waloryzowanie świadczeń emerytalno-rentowych stanowi jeden <br/>z elementów konstytucyjnego prawa do zabezpieczenia społecznego, wyrażonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 67;art. 67 ust. 1)">art. 67 ust. 1 Konstytucji RP</a>, co oznacza konieczność istnienia mechanizmu utrzymywania świadczeń emerytalno-rentowych na odpowiednim poziomie ich wartości realnej. Określenie zakresu i formy zabezpieczenia społecznego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucja RP</a> powierza ustawodawcy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 67;art. 67 ust. 1;art. 67 ust. 1 zd. 2)">art. 67 ust. 1 zdanie 2 Konstytucji RP</a>), stąd też ma on znaczną swobodę w kształtowaniu mechanizmu waloryzacji. Do ustawodawcy należy zatem wybór rozwiązań, które uważa <br/>za optymalne z punktu widzenia potrzeb obywateli oraz wymogów ekonomicznego rozwoju kraju. W dziedzinie kształtowania praw socjalnych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucja RP</a> pozostawia przy tym ustawodawcy szeroki margines działania, a sposób wykorzystania tego marginesu nie może pozostawać bez związku z aktualnymi możliwościami finansowymi państwa. Swoboda ustawodawcy nie jest jednak nieograniczona. Określając zakres prawa do zabezpieczenia społecznego, ustawa nie może naruszyć istoty danego prawa, która określa jego tożsamość.</p> <p>Sądowi I instancji nie można również zarzucić naruszenia zasad współżycia społecznego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>). Zauważyć należy, iż zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, <br/>w prawie ubezpieczeń społecznych nie stosuje się klauzul generalnych zasad współżycia społecznego. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r. <br/>(I UK 294/07, Lex nr 465971), przepisy prawa ubezpieczeń społecznych, mają charakter przepisów prawa publicznego. Rygoryzm prawa publicznego nie może być łagodzony konstrukcją nadużycia prawa podmiotowego przewidzianą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> lub w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 8)">art. 8 k.p.</a> Zarzut ten (nadużycia prawa podmiotowego, albo czynienia ze swego prawa podmiotowego użytku niezgodnego z zasadami współżycia społecznego lub społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa) w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych musiałby być odniesiony do czynności organu rentowego, który - wydając decyzję - nie korzysta ze swoich praw podmiotowych (regulowanych prawem prywatnym - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksem cywilnym</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">Kodeksem pracy</a>), lecz realizuje ustawowe kompetencje organu władzy publicznej. Materialnoprawną podstawą świadczeń emerytalno-rentowych mogą być zatem tylko przepisy prawa, a nie zasady współżycia społecznego.</p> <p>Reasumując, nie sposób nie przyznać racji skarżącej, iż kwotę waloryzacji jej świadczenia rentowego w roku 2016 wynoszącą 2,90 zł trudno uznać za godziwą. <br/>Nie zmienia to jednak faktu, iż sądy rozpoznające niniejszą sprawę obowiązane są stosować prawo w kształcie przyjętym przez ustawodawcę. Nie jest natomiast rzeczą sądu stanowienie prawa. Wobec zatem stwierdzenia, że zarówno organ rentowy, jak i Sąd I instancji prawidłowo zastosowały przepisy regulujące kwestię waloryzacji przysługującego ubezpieczonej świadczenia emerytalnego, apelacja wnioskodawczyni podlegała oddaleniu, <br/>o czym Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, jak w sentencji wyroku.</p> <p>SSA Iwona Krzeczowska – Lasoń SSA Daria Stanek SSA Małgorzata Gerszewska</p> </div>