X GC 2262/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt X GC 2262/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 21 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie X Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="524"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSR Joanna Stelmasik</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>Sekretarz sądowy Paula Nowosielecka</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. w Szczecinie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) -Finanse spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">K. Z.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  oddala powództwo;</p> <p>II.  zasądza od powódki <span class="anon-block"> (...) -Finanse spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block">K. Z.</span> kwotę 287,00 zł (dwieście osiemdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sygn. akt X GC 2262/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 1 czerwca 2017 roku powódka <span class="anon-block"> (...) -Finanse spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> wniosła pozew przeciwko pozwanemu <span class="anon-block">K. Z.</span> o zapłatę kwoty 1172,19 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwoty 891,75 zł od dnia 9 lipca 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i od kwoty 280,44 zł od dnia 11 sierpnia 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwoty 1172,19 zł od dnia 1 stycznia 2016 roku, a także kosztami postępowania. W uzasadnieniu podała, iż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej <span class="anon-block"> (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> sprzedawała pozwanemu towary, a pozwany nie zapłacił za nie ceny. Podała, iż nabyła od poprzedniego wierzyciela pozwanego roszczenie o zapłatę kwoty 1172,19 zł w drodze umowy cesji wierzytelności.</p> <p>W dniu 19 czerwca 2017 roku Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.</p> <p>W sprzeciwie od nakazu zapłaty, którym pozwany zaskarżył nakaz zapłaty w całości, wniósł on o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko zaprzeczył istnieniu roszczenia. Przyznał, iż zawarł z poprzednikiem prawnym powódki umowę sprzedaży towaru. Wskazał jednak, iż zapłacił dochodzoną pozwem należność poprzednikowi prawnemu powódki w terminie. Podniósł, iż <span class="anon-block">faktury o nr (...)</span> nie zostały mu doręczone. Podał, iż dopiero w dniu 9 grudnia 2016 roku zostały pozwanemu doręczone duplikaty faktur, po tym jak się o nie upomniał. Wyjaśnił, iż o zapłacie należności poinformował zarówno poprzednika prawnego jak i powódkę.</p> <p> <strong> <!-- -->Sad ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Pozwany zawarł z <span class="anon-block"> (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> umowę sprzedaży towaru, która została przez sprzedawcę wykonana.</p> <p>W związku z wykonaniem umowy <span class="anon-block"> (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> wystawiła pozwanemu faktury VAT o nr:</p> <p>- <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 24 czerwca 2015 roku za sprzedany pozwanemu w dniu 1 czerwca 2015 roku towar, opiewająca na kwotę 891,75 zł brutto z terminem zapłaty wyznaczonym na dzień 8 lipca 2015 roku,</p> <p>- <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 27 lipca 2015 roku za sprzedany pozwanemu w dniu 27 lipca 2015 roku towar, opiewający na kwotę 280,44 zł brutto z terminem zapłaty wyznaczonym na dzień 10 sierpnia 2015 roku.</p> <p>Faktury nie zostały pozwanemu doręczone.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Bezsporne, nadto dowód:</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->- faktury VAT z dokumentami WZ k. 24-27.</em> </p> <p>Z uwagi na to, iż <span class="anon-block">faktury VAT o nr (...)</span> po ich wydaniu nie zostały doręczone pozwanemu, zwrócił się on do pierwotnego wierzyciela o doręczenie duplikatów tych faktur.</p> <p>W dniu 4 stycznia 2016 roku, niezwłocznie po otrzymaniu faktur, pozwany zapłacił na rzecz <span class="anon-block"> (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> kwotę 1172,19 zł tytułem należności wynikających z <span class="anon-block">faktur VAT o nr (...)</span>. Pozwany poinformował spółkę o dokonanej zapłacie</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowody:</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->- duplikaty faktur k.48,49 </em> </p> <p> <em> <!-- -->- polecenie przelewu k. 50,</em> </p> <p> <em> <!-- -->- korespondencja mailowa k. 51,</em> </p> <p>W dniu 7 marca 2017 roku <span class="anon-block"> (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> (cedent) zawarła z <span class="anon-block"> (...) – Finanse spółką z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> (cesjonariusz) umowę o przeniesieniu wierzytelności, na podstawie której przelała na rzecz cesjonariusza wierzytelności z tytułu niezapłaconych przez dłużników cedenta należności za sprzedane przez cedenta dłużnikom towary i usługi objęte fakturami VAT, w tym wierzytelność cedenta wobec pozwanego stwierdzoną <span class="anon-block">fakturami o nr (...)</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowody:</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->- umowa przelewu wierzytelności k. 28-33.</em> </p> <p>Powódka zawiadomiła pozwanego o cesji wierzytelności i pismem z dnia 23 marca 2017 roku wezwała go do zapłaty kwoty 1172,19 zł stanowiącej sumę należności wynikającej z <span class="anon-block">faktur VAT o nr (...)</span>. Pozwany o dokonanej zapłacie za faktury poinformował w dniu 28 marca 2017 roku powódkę.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowody:</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->- wezwanie do zapłaty k. 34,</em> </p> <p> <em> <!-- -->- zawiadomienie o przelewie k. 35.</em> </p> <p> <em> <!-- -->- odpowiedź na zawiadomienie k. 52.</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sad zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo okazało się nieuzasadnione.</p> <p>Sąd zważył, że powódka wywodziła podstawę legitymacji do występowania w procesie z umowy cesji wierzytelności zawartej z pierwotnym wierzycielem pozwanej. Stosownie do przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509 k.c.</a> wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (§ 1). Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (§ 2). Wskazać należy, że celem i skutkiem przelewu pozostaje przejście wierzytelności na nabywcę i utrata jej przez cedenta. Przelew powoduje utratę statusu wierzyciela przez cedenta i jego wyłączenie ze stosunku zobowiązującego łączącego go dotychczas z dłużnikiem. Wierzycielem staje się cesjonariusz, który nabywa wierzytelność w takim zakresie i stanie, w jakim znajdowała się ona w chwili dokonania przelewu.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie powódka zawarła umowę cesji wierzytelności w dniu 7 marca 2017 roku z dotychczasowym wierzycielem pozwanej - <span class="anon-block"> (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span>. Na podstawie tej umowy powódka nabyła od dotychczasowego wierzyciela wierzytelność dochodzoną pozwem przysługującą dotychczasowemu wierzycielowi wobec pozwanej.</p> <p>Umowa ta została uznana przez Sąd za skuteczną, ponieważ nie budziła żadnych zastrzeżeń, a także nie była kwestionowana przez strony.</p> <p>W niniejszej sprawie powódka żądała zapłaty ceny za towar sprzedany pozwanemu przez poprzednika prawnego powódki.</p> <p>Podstawą roszczenia pozwu był zatem przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535)">art. 535 k.c.</a>, zgodnie z którym przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Z treści tego przepisu wprost wynikają podstawowe obowiązki stron umowy sprzedaży, w tym obowiązek kupującego, którym jest pozwany, polegający na zapłacie ceny.</p> <p>Bezsporne w sprawie były zawarcie umowy sprzedaży przez pozwanego z poprzednikiem prawnym powódki, wykonanie umowy przez pierwotnego wierzyciela pozwanego oraz wysokość ceny. Pozwany zaprzeczył roszczeniu podnosząc, iż uregulował należność w terminie, niezwłocznie po tym jak doręczone mu zostały faktury VAT stwierdzające te należności.</p> <p>Kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy okazało się ustalenie, oparte na dokumencie w postaci polecenia przelewu, iż pozwany uregulował całą należność dochodzoną pozwem jeszcze przed wniesieniem pozwu. Sąd ustalił również, iż pomimo dokonania zapłaty w dniu 4 stycznia 2016 roku, a więc po terminie określonym w <span class="anon-block">fakturach VAT o nr (...)</span>, pozwanemu nie można zarzucić opóźnienia w zapłacie. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż pozwanemu nie zostały doręczone sporne faktury, a więc nie mógł ich uregulować we wskazanym w nich terminie. Pozwanemu zostały doręczone tylko duplikaty tych faktur i nastąpiło to dopiero po tym, jak pozwany się o nie upomniał. Na tej podstawie Sąd przyjął, iż pozwany płacąc należność spełnił świadczenie w terminie.</p> <p>Wobec powyższego uznać należało żądanie pozwu za nieuzasadnione, a powództwo oddalić.</p> <p>Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji orzeczenia.</p> <p>Stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty przedstawione przez strony. Dokumenty te nie były kwestionowane i nie wzbudziły zastrzeżeń Sądu, dlatego uznać je należało za wiarygodne.</p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach procesu znajduje postawę prawną w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1;art. 108 § 1 zd. 1)">art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> Zgodnie z powołanym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Sąd zważył, iż pozwany wygrał sprawę w całości. Sąd nałożył obowiązek zwrotu kosztów postępowania na powódkę. Na poniesione przez pozwanego koszty w złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 270 zł ustalone na podstawie § 2 punkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności adwokackie i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, tj. zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 287 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> </div>