III SO/Lu 5/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, , , po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J.H. w przedmiocie : wznowienia postępowania sądowego w zakresie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 757/05 – w zakresie wniosku o przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE W dniu 10 lipca 2006 r. J.H. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wznowienie postępowania sądowego w zakresie postanowienia Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 757/05. Wnioskodawca jednocześnie domagał się przyznania mu prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy został przekazany zgodnie z właściwością Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Jak wynika z akt sprawy zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (sygn. akt II OSK 757/05) - sprawa wznowienia postępowania została już zakończona odmownie prawomocnym postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) negatywną przesłanką przyznania prawa pomocy jest oczywista bezzasadność skargi. Jeżeli zatem Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w sposób prawomocny niezasadność wniosku o wznowienie postępowania, to również w zakresie orzekania o prawie pomocy należy przyjąć tę ocenę, o tyle oczywistą, że stwierdzoną w sposób wykluczający przyjęcie odmiennego stanowiska. Uznanie zaś oczywistej bezzasadności skargi czy wniosku wszczynającego postępowanie, w ramach którego złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy, uniemożliwia przyznanie tego prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.