I SA/Wr 1132/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi Y. E. na Wojewodę D. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 maja 2021 r. w sprawie o sygn. akt I SAB/Wr 300/21 postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 listopada 2021 r., stronę skarżącą wezwano do złożenia dowodu wniesienia pisemnego wezwania organu do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 maja 2021 r. w sprawie o sygn. akt I SAB/Wr 300/21 w terminie 7 dni od doręczenia ww. wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 4 stycznia 2022 r. (vide k. 10 akt sądowych). Pismem z dnia 5 stycznia 2022 r. strona wskazała, że wezwała Wojewodę Dolnośląskiego do wykonania ww. wyroku pismem z dnia 19 sierpnia 2021 r. (doręczonym organowi w dniu 30 sierpnia 2021 r.). Do odpowiedzi na wezwanie Sądu strona załączyła kopie ww. wezwania do wykonania wyroku oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru (vide: k. 12-13 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu, pismem z dnia 16 września 2021 r. (data wpływu do organu: 21 września 2021 r.) przekazał prawomocny wyrok z dnia 26 maja 2021 r. w sprawie o sygn. akt I SAB/Wr 300/21 wraz z aktami sprawy. Zatem strona wezwała organ do wykonania ww. wyroku przed jego doręczeniem Wojewodzie Dolnośląskiemu wraz z aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Sąd administracyjny przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązany jest z urzędu badać, czy wniesienie skargi jest dopuszczalne. Negatywny wynik takiej kontroli skutkuje brakiem możliwości rozstrzygnięcia sporu i wydania w sprawie wyroku. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z przywołanego przepisu wynika, że warunkiem formalnym złożenia skargi na niewykonanie wyroku, a więc warunkiem umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie przez sąd, jest m.in. uprzednie (przed jej złożeniem), pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wskazać trzeba, że termin na złożenie przedmiotowego wezwania nie jest dowolny. Wymagane jest, aby przed jego złożeniem doszło do uprawomocnienia się wyroku (i tym samym uzyskania przez wyrok przymiotu wykonalności). Następnie, prawomocny już wyrok, jest przesyłany organowi wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy i dopiero od daty otrzymania przez organ tych dokumentów termin do jego wykonania (załatwienia sprawy) zaczyna swój bieg. Wynika to wprost z treści art. 286 § 1 i § 2 p.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarżąca wezwała organ do wykonania prawomocnego wyroku pismem z dnia 19 sierpnia 2021 r. (doręczonym organowi w dniu 30 sierpnia 2021 r.) tj. zanim Sąd doręczył go Wojewodzie Dolnośląskiemu wraz z aktami sprawy (tj. 21 września 2021 r.). Uprzednie pisemne wezwanie od którego uzależnione jest skuteczne wniesienie skargi oznacza, iż musi ono nastąpić zanim zostanie wniesiona skarga do sądu administracyjnego, ale nie wcześniej niż po otrzymaniu przez organ akt sprawy z odpisem prawomocnego orzeczenia (vide m.in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Go 481/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji należało uznać, że skarga nie spełnia warunków jej dopuszczalności, a zatem podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.