I OZ 882/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SAB/Kr 24/06 o odrzuceniu zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt II SAB/Kr 24/06 o odrzuceniu zażalenia P. B. na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. B. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2006 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na bezczynność Prokuratora Okręgowego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że zażalenie skarżącego nie było podpisane przez stronę, gdyż kserokopia podpisu nie mieści się w pojęciu "podpisu strony", o którym mowa w art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm.), a skarżący pomimo wezwania zażalenia nie podpisał. Pismem z dnia 12 marca 2007 r. skarżący złożył zażalenie najwyższe postanowienie podnosząc, że narusza ono w sposób oczywisty zdrowy rozsądek. Zarządzeniem z dnia 13 marca 2007 r. a następnie zarządzeniem z dnia 18 maja 2007 r. wezwano skarżącego do złożenia zwięzłego uzasadnienia zażalenia oraz złożenia jednego - dodatkowego egz. odpisu uzupełnionego zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem. Pismem z dnia 11 czerwca 2007 r. skarżący podniósł m.in., iż zażalenie posiada zwięzłe uzasadnienie i nie jest w kompetencji sądu jego ocena merytoryczna. Postanowienie to narusza zdrowy rozsądek, ponieważ własnoręcznie podpisane pismo nie wymaga uzupełnienia polegającego na jego ponownym podpisaniu. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie wskazując, że pismo skarżącego nie zawiera zwięzłego uzasadnienia, a ponadto skarżący nie dopełnił obowiązku przedłożenia dodatkowego egzemplarza odpisu uzupełnionego zażalenia potwierdzonego za zgodność z oryginałem, przez co sprawie nie można nadać dalszego biegu. W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że zażalenie odrzucone postanowieniem było własnoręcznie podpisane, zatem postanowienie z dnia 14 lutego 2007 r. zostało wydane w wyniku złej wioli lub rażącego niedbalstwa Sądu oraz zarzucił, że Sąd błędnie odrzucił postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2007 r. jego zażalenie, które posiadało uzasadnienie i było wniesione wraz z odpisem. Dodatkowo skarżący podniósł, że zgodnie z wykładnią celowościową art. 47 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odpisy załącza się w przypadku, kiedy sąd ma obowiązek przesłania odpisu stronie, co nie dotyczy pism kierowanych w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należy uznać za całkowicie usprawiedliwione, nie zachodziły bowiem podstawy do wzywania skarżącego do uzupełnienia zażalenia z dnia 12 marca 2007 r. ani w zakresie przedstawienia zwięzłego uzasadnienia ani w zakresie nadesłania kolejnego odpisu zażalenia. Zażalenie nie jest sformalizowanym pismem, które powinno odpowiadać szczególnym warunkom. Wniesione zaś przez skarżącego zażalenie zawiera niezbędne elementy pisma w postępowaniu sądowym oraz zawiera wskazanie zaskarżonego postanowienia, wniosek o jego uchylenie oraz uzasadnienie, w którym skarżący wyraźnie nie zgadza się z podjętym przez Sąd rozstrzygnięciem, zarzucając, że zostało wydane wbrew zdrowemu rozsądkowi. Nie można więc stwierdzić, że nie odpowiadało ono wymaganiom określonym w art. 194 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tak samo nie można zarzucić, że nie spełniało ogólnych warunków, jakie określa art. 46 § 1 powołanej ustawy. Jak wynika z akt sprawy, zażalenie to zostało złożone w 2 egzemplarzach (k. 84 akt). Postępowanie w niniejszej sprawie toczy się ze skargi P. B. na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, z niewiadomych zatem przyczyn Sąd wezwał skarżącego do nadesłania dodatkowego egzemplarza zażalenia. Ponadto jak słusznie zauważył skarżący zażalenie zostało złożone na postanowienie wydane w przedmiocie prawa pomocy, praktyka niedoręczania pism dotyczących postępowania wpadkowego w zakresie prawa pomocy wszystkim uczestnikom postępowania jest zaś powszechna i umotywowana. Obowiązek określony w art. 47 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obciąża składającego pismo, jeżeli w sprawie występują jeszcze inne strony. Wówczas można uznać, że brak odpisów dla pozostałych stron i uczestników powoduje, iż pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu. Natomiast w sprawach dotyczących przyznania prawa pomocy stroną jest jedynie osoba ubiegająca się o przyznanie tego prawa, gdyż tylko interesów prawnych wnioskodawcy dotyczy to postępowanie. Nie zachodzi zatem potrzeba żądania od strony złożenia dodatkowych odpisów dla innych stron, a ich brak nie stanowi przeszkody do nadania pismu dalszego biegu. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.