I FSK 1532/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dagmara Dominik – Ogińska, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Po 181/13 w sprawie ze skargi K. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 16 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. S. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 180/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K.S. (zwanego w dalszej części uzasadnienia "podatnikiem" lub "skarżącym") na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 16 listopada 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji W dniu 16 sierpnia 2012 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej nieodpłatnego przekazania budynku mieszkalnego wraz z gruntem na cele osobiste. W opisie zdarzenia przyszłego wskazał, że zakupił nieruchomość gruntową z zamiarem wybudowania na niej budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 826,33 m2. W momencie rozpoczęcia inwestycji budynek mieszkalny miał zostać sprzedany na rynku pierwotnym. W przypadku natomiast braku możliwości zbycia inwestycji, wnioskodawca zamierzał przeznaczyć wybudowany budynek na wynajem firmie zewnętrznej. Zainteresowany w trakcie realizacji inwestycji odlicza podatek naliczony z faktur VAT dokumentujących dokonywane zakupy. W zakresie podatku dochodowego wnioskodawca rozlicza się na podstawie książki przychodów i rozchodów metodą kasową (uproszczoną). Z uwagi na fakt, że zainteresowany zamierza budynek wynająć firmie zewnętrznej i tym samym może stanowić on środek trwały, wnioskodawca nie rozpoznaje kosztów uzyskania przychodów. Nie zamierza bowiem ponosić kosztów odsetek w przypadku ujęcia inwestycji w ewidencji środków trwałych. Zaznaczył jednocześnie, że w przypadku braku powodzenia przy sprzedaży lub wynajmie nieruchomości wnioskodawca przeznaczy większą część nieruchomości na cele osobiste. Natomiast w pozostałej części nieruchomości wnioskodawca będzie miał siedzibę działalności gospodarczej, co oznacza, że ta część będzie miała nadal związek ze sprzedażą opodatkowaną. W związku z powyższym zadano pytanie: czy nieodpłatne przekazanie budynku na cele osobiste podlegało pod ustawę o podatku od towarów i usług, a jeżeli tak to jak należy ustalić podstawę opodatkowania, jaką stawką podatku od towarów i usług opodatkować nieodpłatne przekazanie budynku na cele osobiste oraz kiedy powstaje obowiązek podatkowy? Zdaniem wnioskodawcy, nieodpłatne przekazanie budynku na cele osobiste będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podstawą opodatkowania będzie koszt wytworzenia rozumiany jako cena gruntu oraz towarów i usług, zakupionych do wytworzenia budynku, które były opodatkowane podatkiem od towarów i usług, pomniejszony o podatek od towarów i usług. Wnioskodawca uważa, iż nieodpłatne przekazanie budynku mieszkalnego będzie opodatkowane: - stawką 8% od udziału 300/826,33 w całkowitym koszcie wytworzenia pomniejszonym o 8% podatku VAT, - stawką 23% od udziału 526,33/826,33 w całkowitym koszcie wytworzenia pomniejszonym o 23% podatku VAT. Wydanie towaru nastąpi zaś, w opinii zainteresowanego, w momencie przekazania przez podatnika budynku mieszkalnego na cele osobiste (podjęcia decyzji w tym zakresie, czy też przystąpienia do rzeczywistego użytkowania), w przypadku ewentualnego odstąpienia od sprzedaży czy dzierżawy budynku. W wydanej w dniu 16 listopada 2012 r. interpretacji indywidualnej Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że nieodpłatne przekazanie części budynku na cele osobiste zainteresowanego nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organ wyjaśnił, że w interpretacji z dnia 16 listopada 2012 r. nr ILPP1/443-769/12 wydanej wobec podatnika – wskazano, że w sytuacji, gdy zainteresowany wybudowaną część budynku przeznaczy na swoje cele osobiste, zobowiązany będzie dokonać korekty podatku naliczonego związanego z tą częścią inwestycji, zgodnie z art. 91 ust. 8 u.p.t.u., z uwzględnieniem zasad wskazanych w art. 91 ust. 7d u.p.t.u. W związku z tym, że w niniejszej sytuacji stwierdzono, że nieodpłatne przekazanie części budynku na cele osobiste wnioskodawcy nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, organ wyjaśnił, że pytanie zainteresowanego w części dotyczącej podstawy opodatkowania, stawki podatku oraz momentu powstania obowiązku podatkowego - stało się bezprzedmiotowe. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia 1 lutego 2013 r. złożył skargę. Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie: - art. 14b § 2 i § 3 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), poprzez rozpoznanie wniosku o interpretację pomijając stan faktyczny w sprawie, a mianowicie, że podatnikowi w momencie nieodpłatnego przekazania budynku wraz z gruntem (nieruchomości) przysługiwało prawo do odliczenia w związku z wytworzeniem nieruchomości, co z kolei miało znaczenie dla oceny czy dostawa towarów podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, - art. 14c § 1 i § 2 U.p.t.u., poprzez nierozpoznanie wniosku o interpretację w części dotyczącej podstawy opodatkowania, stawki podatkowej oraz momentu powstania obowiązku podatkowego, - art. 14c § 2, art. 14a § 1 i 14h w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu interpretacji do przywoływanego przez skarżącego stanowiska judykatury i piśmiennictwa, podczas gdy stanowią one element uzasadnienia stanowiska podatnika, do którego organ powinien był się odnieść. - art. 86 ust. 1 U.p.t.u., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia w momencie nieodpłatnego przekazania nieruchomości, gdy tymczasem przysługiwało mu prawo do odliczenia w momencie zakupu z uwagi na zamiar sprzedaży nieruchomości, a skoro tak to również na moment nieodpłatnego przekazania takie prawo mu przysługiwało, - art. 7 ust. 2 U.p.t.u., poprzez niezastosowanie i uznanie, iż nieodpłatne przekazanie nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podczas gdy warunkiem opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów jest fakt przysługiwania podatnikowi, w całości lub w części, prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów, który to warunek został spełniony przez podatnika, - rażące naruszenie art. 91 ust. 7d w zw. z art. 91 ust. 8 U.p.t.u., poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że podatnik powinien skorygować podatek naliczony ponieważ nie przysługiwało mu prawo do odliczenia, gdy tymczasem przysługiwało mu prawo do odliczenia w momencie zakupu, a skoro tak to nieodpłatne przekazanie powinno być opodatkowane, co z kolei oznacza, że w sprawie nie powinien mieć zastosowania art. 91 ust. 7d w zw. z art. 91 ust. 8 U.p.t.u. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Rozważania Sądu I instancji: W ocenie Sądu I instancji Spór jaki zaistniał w sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia czy nieodpłatne przekazanie budynku na cele osobiste będzie podlegało pod ustawę o podatku od towarów i usług, a jeżeli tak to jak należy ustalić podstawę opodatkowania, jaką stawką podatku od towarów i usług opodatkować nieodpłatne przekazanie budynku na cele osobiste oraz kiedy powstaje obowiązek podatkowy w tym zakresie? Zdaniem Sądu I instancji organ prawidłowo stwierdził w zaskarżonej interpretacji, że nieodpłatne przekazanie części budynku na cele osobiste zainteresowanego nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji skoro w rozpatrywanym przypadku organ stwierdził, że nieodpłatne przekazanie części budynku na cele osobiste skarżącego nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to pytanie strony w części dotyczącej podstawy opodatkowania, stawki podatku oraz momentu powstania obowiązku podatkowego stało się bezprzedmiotowe. Odpowiadając na pierwsze pytanie w interpretacji z dnia 16 listopada 2012 r., w którym strona zapytała: "Czy wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług w trakcie budowy w przypadku przekazania budynku wraz z gruntem na cele osobiste ?" organ stwierdził, że prawo to skarżącemu nie przysługiwało. Takie rozstrzygnięcie jest prawidłowe, ponieważ nie odnosi się ono do stanu zakreślonego we wniosku, w którym strona wskazała na przysługujące jej prawo do odliczenia z uwagi na przeznaczenie budowanego budynku mieszkalnego na sprzedaż lub wynajem, lecz do powołanego wyżej pytania, z którego wynika, że skarżący zamierzał przekazać budowany budynek mieszkalny na potrzeby osobiste, co wskazuje na związanie prowadzonej inwestycji z prywatnym majątkiem, który to związek nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego, o czym stanowi art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Zdaniem Sądu I instancji w sytuacji, gdy skarżący wybudowaną część budynku przeznaczył na swoje cele osobiste, a wcześniej korzystał z prawa do odliczenia podatku naliczonego, zobowiązany będzie dokonać korekty podatku naliczonego związanego z tą częścią inwestycji, zgodnie z art. 91 ust. 8 u.p.t.u. z uwzględnieniem zasad wskazanych w art. 91 ust. 7d u.p.t.u. W ty stanie Sąd I instancji uznał, że prawidłowe jest stanowisko organu, który stwierdził, że skarżącemu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy budowie tej części nieruchomości, którą zamierza przekazać na cele osobiste. W związku z powyższym nieodpłatne przekazanie części budynku na cele osobiste Skarżącego nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wobec tego Sąd uznał, że zawarte we wniosku o interpretację indywidualną pytanie w części dotyczącej podstawy opodatkowania, stawki podatku oraz momentu powstania obowiązku podatkowego stało się bezprzedmiotowe. Skarga kasacyjna Pełnomocnik strony skarżącej zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziane w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), naruszenie: – art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego niezgodnego z przedstawionym we wniosku o interpretację i uznanie, że w stanie faktycznym skarżący wskazał, że budynek nie zostanie przed przekazaniem na cele osobiste oddany do użytkowania, gdy tymczasem we wniosku wskazano, że "w momencie rozpoczęcia inwestycji budynek mieszkalny miał zostać sprzedany na rynku pierwotnym. W przypadku natomiast braku możliwości zbycia inwestycji" wnioskodawca zamierzał wybudowany budynek wynająć firmie zewnętrznej, a w przypadku braku powodzenia przekazanie na cele osobiste, z czego wynika, że budynek zostanie już wybudowany i ukończony oraz oferowany klientom; – art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez nie uchylenie interpretacji organu, który nie rozpoznał wniosku o interpretację w części dotyczącej podstawy opodatkowania, stawki podatkowej oraz momentu postania obowiązku podatkowego; – art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 14b § 2 i 3 oraz z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, albowiem nie uchylił interpretacji, w której organ rozpoznając wniosek o interpretację pominął stan faktyczny w sprawie, a mianowicie, że podatnikowi w momencie nieodpłatnego przekazania nieruchomości przysługiwało prawo do odliczenia w związku z wytworzeniem nieruchomości, co z kolei miało znaczenie dla oceny czy dostawa towarów podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług; – art. 86 ust. 1 U.p.t.u. poprzez błędną wykładnią i uznanie, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia w momencie nieodpłatnego przekazania nieruchomości, gdy tymczasem przysługiwało mu prawo do odliczenia w momencie zakupu z uwagi na zamiar wynajęcia (wydzierżawienia) lub sprzedaży nieruchomości, a skoro tak to również na moment nieodpłatnego przekazania takie prawo mu przysługiwało, co spowodowało, że nieodpłatne przekazanie podlegało opodatkowaniu; – art. 7 ust. 2 U.p.t.u. poprzez nie zastosowanie i uznanie, iż nieodpłatne przekazanie nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podczas gdy warunkiem opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów jest fakt przysługiwania podatnikowi, w całości lub w części, prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów, który to warunek został spełniony przez podatnika, – art. 91 ust. 7d w zw. z art. 91 ust. 8 U.p.t.u., poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że podatnik powinien skorygować podatek naliczony ponieważ nie przysługiwało mu prawo do odliczenia, gdy tymczasem przysługiwało mu prawo do odliczenia w momencie zakupu, a skoro tak to nieodpłatne przekazanie powinno być opodatkowane, co z kolei oznacza, że w sprawie nie powinien mieć zastosowania art. 91 ust. 7d w zw. z art. 91 ust. 8 U.p.t.u. – art. 91 ust. 7d oraz art. 91 ust. 8 U.p.t.u. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że termin "oddanie do użytkowania" związany jest wyłącznie z ujęciem środka trwałego w ewidencji środków trwałych oraz uznanie, że przepis art. 91 ust. 8 może być stosowany w zw. z art. 91 ust. 7d U.p.t.u. i mieć zastosowanie do towarów handlowych i innych rzeczy nie będących środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego. W sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako pozbawiona podstaw podlega oddaleniu. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego. W pierwszej kolejności podnieść należy, że skarga kasacyjna zawiera zarzuty dotyczące orzeczeń wydanych przez organ podatkowy i Sąd I instancji w kwestii rozstrzygniętej wyrokiem w sprawie I SA/Po 180/13, który stał się prawomocny wobec orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2014 r. sygn. akt I FSK 1531/13. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w sposób opisany w zarzutach i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wyjaśnić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego na podstawie powołanego przepisu zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, opubl. CBOSA), jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (wyroki NSA z dnia: 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1002/11, opubl. CBOSA). Taka sytuacja w sprawie nie zaistniała albowiem Sąd I instancji sporządził uzasadnienie wyroku, zgodnie z wymogami określonymi w art. 141 § 4 P.p.s.a. przyjmując stan faktyczny sprawy taki jaki został przedstawiony przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna okazała się niezasadna w świetle zarzutów naruszenia art. 14b § 1-3 i art. 14c § 1-2 Ordynacji podatkowej. Z treści art. 14b § 1-3, art. 14c § 1-2 O.p. wynika, że specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe. Niezależnie od powyższego przypomnieć należy, że u podstaw wprowadzenia z dniem 1 lipca 2007 r. instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych legło założenie, że mają one pełnić dwojakiego rodzaju funkcje, a mianowicie informacyjną oraz gwarancyjną. Założenie to zostało zrealizowane w zakresie funkcji informacyjnej w przywołanych powyżej przepisach. Natomiast funkcję gwarancyjną interpretacji indywidualnych zapewniono wprowadzając przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji (zob. art. 14k § 1 i § 3, art. 14m oraz art. 14n O.p.). Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle stanu faktycznego opisanego we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez niego mogłaby bowiem zostać zrealizowana wyłącznie funkcja informacyjna, i to w znacznym uproszczeniu, a nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej. Przenosząc te uwagi o charakterze ogólnym na grunt rozpoznanej sprawy wskazać należy, że zarówno interpretacja indywidualna jak również zaskarżony wyrok zostały wydane w związku i w efekcie konkluzji zawartych w sprawie dotyczącej pierwszego pytania skierowanego do ministra Finansów, w którym skarżący zapytał: "Czy wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług w trakcie budowy w przypadku przekazania budynku wraz z gruntem na cele osobiste ?" a organ stwierdził, że prawo to skarżącemu nie przysługiwało. Takie rozstrzygnięcie jest prawidłowe, ponieważ nie odnosi się ono do stanu zakreślonego we wniosku, w którym strona wskazała na przysługujące jej prawo do odliczenia z uwagi na przeznaczenie budowanego budynku mieszkalnego na sprzedaż lub wynajem, lecz do powołanego wyżej pytania, z którego wynika, że Skarżący zamierzał przekazać budowany budynek mieszkalny na potrzeby osobiste, co wskazuje na związanie prowadzonej inwestycji z prywatnym majątkiem, który to związek nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego, o czym stanowi art. 86 ust. 1 u.p.t.u. W przywołanej sprawie (sygn. akt I FSK 1531/13) stwierdzono, że do zaniechania inwestycyjnego nie doszło w wyniku niezależnych od podatnika okoliczności. Z postawionego w przedstawionej interpretacji pytania wynika, że Skarżący w trakcie budowy zamierzał przekazać budowany budynek mieszkalny na cele osobiste, a zatem wycofać budynek z prowadzonej działalności gospodarczej i przeznaczyć ją do majątku prywatnego, która to zmiana była uzależniona od jego woli. Zaniechania nie dokonano z uwagi na okoliczności, które były poza wolą podatnika. W tym stanie rzeczy, w świetle art. 91 ust. 7 i 8 U.p.t.u., uznać należy za Sądem I instancji, że Skarżący zobowiązany był do korekty podatku naliczonego od części lub całości inwestycji co do której nastąpiła zmiana przeznaczenia. W związku z powyższym nieodpłatne przekazanie części budynku na cele osobiste nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji prawidłowe było orzeczenie że zawarte we wniosku o interpretację indywidualną pytanie dotyczące podstawy opodatkowania, stawki podatku oraz momentu powstania obowiązku podatkowego stało się bezprzedmiotowe. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.