II FSK 1482/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędziowie NSA Włodzimierz Kubiak, Jan Grzęda (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Kr 236/04 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 31 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (SKO) z dnia 4 grudnia 2003 roku przedmiocie podatku od środków transportowych. Z uzasadnienia wyroku wynikało m. in., że decyzją z 8 września 2003 r. Burmistrz K. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za cały 2002 rok i jedną ratę podatku za 2003 r. U podstaw rozstrzygnięcia legło ustalenie, iż skarżący nie złożył deklaracji podatkowej, pomimo, że ciążył na nim obowiązek podatkowy w związku z posiadaniem samochodu ciężarowego marki "Lublin". Skarżący nie zgodził się z tą decyzją i w złożonym odwołaniu zakwestionował stanowisko organu podatkowego, podnosząc, że opodatkowaniu podlegają jedynie pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej większej niż 3500 kg, a dopuszczalna masa całkowita jego pojazdu wynosi właśnie 3500 kg. Po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania J. K. SKO podzieliło stanowisko Burmistrza stwierdzając prawidłowość określenia zobowiązania podatkowego, wskazując, iż z art. 8 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 i 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9 poz. 84 ze zm. - dalej cyt jako "u.p.o.l.") wynikało, że podatnikami podatku od środków transportowych są m. in. osoby fizyczne będące właścicielami samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony, a nieprzekraczającej 12 ton. W konsekwencji tych zapisów obowiązek podatkowy obciążał również skarżącego. Skarżący nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego i zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny motywując oddalenie skargi, uznał za trafną wykładnię art. 8 ust. 1 u.p.o.l. sformułowaną przez organy obydwu instancji. Stwierdził, że użyte w tym przepisie sformułowanie "od 3,5 tony" oznacza, iż opodatkowaniem podatkiem od środków transportowych podlegają również samochody, które posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą 3,5 t. W skardze kasacyjnej od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, art. 8 i art. 9 u.p.o.l. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że pomimo, iż stanowiący własność skarżącego samochód "Lublin" formalnie posiada dopuszczalną masę całkowitą 3,5 tony, faktycznie nigdy nie waży tyle, ponieważ w prowadzonej przez J. K. działalności gospodarczej nie jest wykorzystywany w stopniu powodującym takie obciążenie. Nadto stwierdzono, iż określenie skarżącemu zobowiązania podatkowego nastąpiło z naruszeniem zasady równości, ponieważ przedsiębiorstwa komunalne w K. użytkujące również samochody marki "Lublin" są zwolnione z podatku od środków transportowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została oparta na pierwszej z wymienionych podstaw kasacyjnych. Autor skargi kasacyjnej błędnie uznał jednak, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał nieprawidłowej wykładni art. 8 pkt 1 u.p.o.l. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano już, że treść tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym w latach 2002 i 2003) nie nastręcza wątpliwości interpretacyjnych (zob. np. wyr. z 20 lipca 2004 r. FSK 154/04 ONSAiWSA z 2004 r. nr 2 poz. 35). Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie wywiódł z zapisu art. 8 pkt 1 u.p.o.l., że na jego podstawie opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej od 3,5 tony (lecz niższej niż 12 ton). Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, należy wskazać, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawierają definicji pojęcia "dopuszczalnej masy całkowitej". Uzasadnione jest zatem odwołanie się do definicji zawartych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.). Dopuszczalna masa całkowita zgodnie z tą ustawą to suma masy własnej (masy pojazdu z jego normalnym wyposażeniem, paliwem, olejami, smarami i cieczami w ilościach minimalnych, bez kierującego) i dopuszczalnej ładowności (największa masa ładunku i osób jaką może przewozić pojazd po drodze) - (art. 2 pkt 54 w związku z pkt 53 i 56). Wobec braku odmiennych definicji tych pojęć w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych należy w drodze wykładni systemowej przyjąć, iż podane w ustawie Prawo o ruchu drogowym definicje mają zastosowanie również dla określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od środków transportowych (zob. wyr. NSA z 14 listopada 2003 r. III SA 2670/02 LEX nr 162446). W konsekwencji należy uznać, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu, o której mowa w art. 8 u.p.o.l. to suma masy własnej oraz dopuszczalnej ładowności pojazdu i jest ona wartością niezmienną, niezależnie od faktycznego obciążenia pojazdu przez użytkownika. Zatem fakt, że w skarżący w prowadzonej działalności gospodarczej nie przewozi swym samochodem ładunków powodujących, że masa całkowita pojazdu przekracza 3,5 tony nie powoduje, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu jest niższa. Samochód "Lublin" stanowiący własność skarżącego podlegał zatem w 2002 i 2003 roku opodatkowaniem podatkiem od środków transportowych (zgodnie z art. 8 pkt 1 i art. 9 ust. 1 u.p.o.l.). Stąd też zarzut skargi kasacyjnej w zakresie w jakim dotyczył on naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych był oczywiście chybiony. Brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji RP. Uzasadnienie podstawy kasacyjnej w tym zakresie ogranicza się jedynie do zdawkowego wywodu, iż określenie spornego zobowiązania podatkowego narusza wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadę równości, ponieważ inne podmioty korzystają w gminie K. ze zwolnienia od tego podatku, mimo, iż posiadają samochody o tej samej dopuszczalnej masie całkowitej, jaką ma samochód skarżącego. Argument taki jest na tyle ogólny i gołosłowny, że uniemożliwia rzeczowe odniesienie się do niego. Nadto wydaje się oparty jedynie na przypuszczeniach skarżącego. Tym samym nie mógł w najmniejszym stopniu wpłynąć na ocenę zaskarżonego orzeczenia. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, ponieważ była ona pozbawiona uzasadnionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.).