II SA/Łd 747/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Kutnie na uchwałę Rady Gminy Krzyżanów z dnia 28 września 2018 r. nr XXV/287/2018 w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Krzyżanów 1. stwierdza nieważność § 3, § 11 w części dotyczącej postanowienia "oraz instruowanie użytkowników nieruchomości o sposobie korzystania z pojemnika", § 18 ust. 1 oraz § 21 zaskarżonej uchwały; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie. dc UZASADNIENIE II SA/Łd 747/20 Uzasadnienie Prokurator Rejonowy w Kutnie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy Krzyżanów z 28 września 2018 r. (nr XXV/287/2018) w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Krzyżanów (dalej: Regulamin). Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił, że została podjęta z istotnym naruszeniem prawa poprzez wprowadzenie rozwiązań, które stanowią przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 1 i 2 oraz naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz.U. z 2019, poz. 2010 z późn. zm.) [dalej: ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach] w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z § 115 oraz 135 w zw. z § 143 oraz 118 i 137 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tj. Dz.U. z 2016 r., 283) [dalej: Zasady techniki prawodawczej], poprzez: I. przekroczenie upoważnienia ustawowego w § 3 Regulaminu przez nałożenie na właścicieli nieruchomości obowiązku uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego poprzez gromadzenie ich w miejscach niepowodujących zakłóceń w ruchu pieszym i pojazdów, a w przypadku braku możliwości takiego gromadzenia usunięcia z przedmiotowej nieruchomości; II. powtórzenie istniejących regulacji ustawowych ich modyfikację i przekroczenie upoważnienia ustawowego w § 4 ust. 1 Regulaminu przez ustanowienie obowiązku mycia pojazdów samochodowych na wydzielonych i utwardzonych częściach nieruchomości oraz wykorzystywania do tego środków ulegających biodegradacji i niezanieczyszczania środowiska oraz odprowadzania powstających ścieków do kanalizacji sanitarnej lub zbiornika bezodpływowego; III. powtórzenie istniejących regulacji ustawowych ich modyfikację i przekroczenie upoważnienia ustawowego w § 4 ust. 2 Regulaminu przez wskazanie, iż naprawy samochodów poza warsztatami naprawczymi mogą odbywać się wyłącznie pod warunkiem niezanieczyszczania środowiska; IV. przekroczenie upoważnienia ustawowego w § 11 Regulaminu przez zobowiązanie właścicieli nieruchomości do utrzymania pojemników do zbierania odpadów w należytym stanie poprzez zapewnienie ich odpowiedniej wielkości, aby nie dochodziło do przepełnienia, instruowanie użytkowników nieruchomości o sposobie korzystania z pojemnika oraz dokonywania bieżących przeglądów i napraw pojemników, a także zobowiązanie właściciela do mycia posiadanych przez niego pojemników nie rzadziej niż raz na 3 miesiące; V. przekroczenie upoważnienia ustawowego w § 14 ust. 1 Regulaminu przez nałożenie na właścicieli zbiorników bezodpływowych obowiązku opróżniania ich z częstotliwością i w sposób gwarantujący, że nie nastąpi wypływ ze zbiornika wynikający z jego przepełnienia, a także zanieczyszczenie powierzchni i wód podziemnych; VI. niewłaściwe wykonanie w § 18 ust. 2 uchwały obowiązku wskazania terminów przeprowadzenia deratyzacji. W związku z postawionymi zarzutami Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Krzyżanów z 28 września 2018 r. (nr XXV/287/2018) w części, tj. przepisów § 3, § 4, § 11, § 14 ust. 1 § 18 ust. 2 zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że Rada Gminy Krzyżanów w wydanym przez siebie akcie prawa miejscowego zamieściła regulacje, które w sposób oczywisty wykraczają poza treść upoważnienia ustawowego jaki został określony przez ustawodawcę w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W przedmiotowej sprawie - w ocenie skarżącego - z przekroczeniem upoważnienia ustawowego doszło do nałożenia na właścicieli nieruchomości w § 11 obowiązku utrzymania pojemników do zbierania odpadów w należytym stanie poprzez zapewnienie ich odpowiedniej wielkości, aby nie dochodziło do przepełnienia, instruowania użytkowników nieruchomości o sposobie korzystania z pojemnika oraz dokonywania bieżących przeglądów i napraw pojemników, a także zobowiązania właściciela do mycia posiadanych przez niego pojemników nie rzadziej niż raz na 3 miesiące. Prokurator zaznaczył także, iż w art. 4 ust 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach mowa jest o tym, iż regulamin uchwalony przez radę gminy ma określać warunki utrzymania tych pojemników w odpowiednim stanie technicznymi. Nie nadaje to jednakże radzie gminy jakichkolwiek kompetencji do ścisłego określania czasu w jakim ma być czyszczony, naprawiany pojemnik na śmieci. Co więcej w art. 5 ust 1 wskazanej ustawy, ustawodawca wskazał tylko, iż właściciel jest zobowiązany do utrzymania posiadanych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, bez uszczegóławiania tejże kwestii oraz nie zezwalając na to w jakikolwiek sposób gminie. Dodatkowo Prokurator wskazał, iż art. 4 ust 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie przewiduje możliwości zobowiązania właściciela nieruchomości do posiadania pojemnika odpowiedniej wielkości, aby nie dochodziło do jego przepełniania, czy też do konieczności instruowania innych osób użytkujących nieruchomość jak z niego korzystać. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w punkcie II i III skargi Prokurator podniósł, iż Rada Gminy dokonując wskazania w § 4 ust. 1 pkt 2, że mycie pojazdów samochodowych winno odbywać się na wydzielonych oraz utwardzonych częściach nieruchomości przy pomocy środków biodegradowalnych narusza wymóg precyzji tekstu aktu normatywnego, gdyż posługuje się nieokreślonymi prawnie pojęciami. Tym samym użyte sformułowania nie są precyzyjne, czytelne, a w konsekwencji umożliwiają stosowanie sprzecznego z prawem luzu decyzyjnego. Użyte w akcie prawa miejscowego przez lokalnego prawodawcę, wskazane powyżej sformułowania - zdaniem strony skarżącej - stoją w sprzeczności z § 6 Zasad techniki prawodawczej, który nakłada na ustawodawcę obowiązek posługiwania się pojęciami prawnie określonymi oraz precyzyjnymi. Chociaż przepisy tego rozporządzenia nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do oceny legalności zaskarżonego Regulaminu, jednakże wskazane w nich zasady w rzeczywistości uszczegóławiają konstytucyjne wymogi w zakresie poprawnej legislacji, określone w art. 7 i art. 94 Konstytucji. Zasady te stanowią element demokratycznego państwa prawnego i są związane z zasadą pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Ponadto Prokurator wskazał, iż kwestia ewentualnego odprowadzania ścieków jest regulowana przepisami rangi ustawowej, a mianowicie ustawą z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, która ustanawia w art. 9 zakaz wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych oraz ustawą z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, która określa zakazy wprowadzania ścieków do wód i do ziemi - art. 29 i art. 30. Regulację dotyczącą wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi zawiera również ustawa z 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska. Prokurator zarzucił, iż Rada Gminy w § 3 Regulaminu w sposób nieuprawniony rozszerzyła obowiązki właścicieli nieruchomości poprzez ich zobowiązanie do gromadzenia uprzątniętego błota, śniegu i lodu w bliżej nieokreślonym miejscu, w taki sposób aby nie powodowało to zakłócenia w ruchu pieszym i pojazdów, zaś w przypadku braku stosownej możliwości nałożono wymóg usunięcia wskazanych zanieczyszczeń. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b wskazanej ustawy zezwala radzie gminy na szczegółowe określenie zasad uprzątania błota, śniegu lodu i zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, nie zaś regulowania sposobu i miejsca ich gromadzenia. Obowiązek gromadzenia ww. zanieczyszczeń, jak i określenie sposobu ich gromadzenia przekracza pojęcie "uprzątnięcia", o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zdaniem Prokuratora Rada gminy powinna określić w jakich odstępach czasowych należy pozbywać się odpadów i nieczystości ciekłych. Określenie "z częstotliwością zapewniającą niedopuszczenie przepełnienia i wylewania się ścieków" nie wyczerpuje ustawowego obowiązku określenia częstotliwości pozbywania się nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości. Prawidłowe wykonanie upoważnienia ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wymaga bowiem precyzyjnego i jasnego określenia częstotliwości pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych, tak aby adresat uchwały nie miał żadnych wątpliwości co do tego, jaką regułę postępowania wyznacza dany przepis, a organ stosujący ten przepis wiedział, w jaki sposób go zinterpretować. Tylko w takiej sytuacji delegacja ustawowa jest spełniona. Ponadto – w ocenie Prokuratora - błędnie określono terminy deratyzacji w § 18 ust. 2 Regulaminu, ponieważ jako przewidywany czas wykonania wskazanej czynności podano, iż deratyzację należy przeprowadzić dwa razy do roku w terminie od 1 marca do 30 kwietnia i od 1 października do 30 listopada. Podczas gdy zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy, ustawodawca upoważnił radę gminy do wyznaczenia terminów deratyzacji i obszarów nią objętych. O ile przepis regulaminu wskazuje obszar na jakim ma zostać przeprowadzona deratyzacja, o tyle zamiast wymaganego terminu jej wykonania, wskazano okres stanowiący dwumiesięczny przedział czasowy, co stanowi o niewłaściwym wykonaniu obowiązku wskazania terminów przeprowadzenia deratyzacji. Postanowienia regulaminu winny być czytelne i jednoznaczne, uniemożliwiające stosowanie sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. A więc termin deratyzacji winien wynikać jasno z regulaminu, bo w przeciwnym wypadku nie wiadomo do czyjego uznania pozostawiono jego sprecyzowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i skierowanie sprawy do rozpatrzenia w trybie uproszczonym. Organ stanął na stanowisku, że zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów organ wyjaśnił, jak poniżej: W ramach kompetencji do szczegółowego określenia zasad uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń (art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) w § 3 Regulaminu wskazano, że uprzątnięcie w/w z części nieruchomości służących do użytku publicznego ma polegać na zgromadzeniu na nieruchomości w takim miejscu aby nie powodowało to zakłócenia w ruchu pieszym i pojazdów, a gdy na nieruchomości nie ma takiego miejsca usunąć z nieruchomości. To postanowienie regulaminu nie jest nałożeniem obowiązku gromadzenia i określeniem sposobu gromadzenia, co zarzuca skarżący w uzasadnieniu, ale wskazaniem zasady uprzątania zanieczyszczeń poprzez wskazania celu jaki ma być osiągnięty przez właściciela nieruchomości, a więc uprzątnięcia w taki sposób, który nie powoduje zakłócenia w ruchu pieszym i pojazdów, co nic jest przekroczeniem upoważnienia ustawowego. W uzasadnieniu skargi, w odniesieniu do zarzutów sformułowanych w punkcie II i III podniesiono, że § 4 ust. 1 pkt 2 Regulaminu narusza wymóg precyzji aktu normatywnego, gdyż posługuje się nieokreślonymi prawnie pojęciami. Skarga nie wskazuje jednak precyzyjnie, których pojęć ten zarzut dotyczy. Powołany w odniesieniu do tej regulacji przepis § 6 Zasad techniki prawodawczej zawiera dyrektywę redagowania przepisów ustawy tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Przywołany fragment Regulaminu spełnia te wymogi. Ponadto § 6 Zasad techniki prawodawczej nie został wskazany w sentencji skargi. Postanowienia § 4 Regulaminu w zakresie odprowadzania ścieków i nie powodowania zanieczyszczenia środowiska nie są powtórzeniem istniejących regulacji ustawowych tylko odwołaniem się do nich. Celem tej regulacji było zezwolenie na dokonywanie czynności mycia i naprawy pojazdów samochodowych na terenie nieruchomości nie służących do użytku publicznego i wskazanie, że muszą być w tym zakresie zachowane wymogi ochrony środowiska i przepisy regulujące odprowadzanie ścieków. Odnosząc się do punktu IV skargi, dotyczącego przekroczenia upoważnienia ustawowego w § 11 Regulaminu, organ wskazał, że przepis art. 5 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakłada na właścicieli obowiązek utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. W ocenie organu przepis art. 4 ust. 2 pkt 2 wskazanej ustawy daje radzie gminy zezwolenie na uszczegółowienie obowiązków właścicieli wynikających z art. 5 ust. 1 tej ustawy oprócz określenia jakie czynności mają podejmować właściciele w celu utrzymania odpowiedniego stanu technicznego i sanitarnego pojemników. W tym pojęciu mieści się z pewnością wyznaczenie częstotliwości mycia i napraw pojemników. Wypełnieniem tej delegacji jest postanowienie § 11 Regulaminu, który określa, że warunkiem utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym jest czyszczenie i mycie pojemników w miarę potrzeb, nie rzadziej niż raz na 3 miesiące, a warunkiem utrzymania pojemników w odpowiednim stanie technicznym jest naprawa i konserwacja, nie rzadziej niż raz w roku, jak również zapewnienie odpowiedniej wielkości, aby nie dochodziło do przepełnienia. Nie zachodzi w tym przypadku przekroczenie delegacji ustawowej. Następnie organ wyjaśnił, iż Prokurator stawiając zarzut przekroczenia upoważnienia ustawowego w § 14 pkt 1 Regulaminu (błędnie określony jako § 14 ust. 1). poprzez pominięcie ustawowego obowiązku określenia częstotliwości pozbywania się nieczystości ciekłych, nie dostrzegł, że § 14 pkt 1 Regulaminu in fine zawiera postanowienie "nie rzadziej niż raz na kwartał", co bezspornie jest wskazaniem częstotliwości opróżniania zbiorników bezodpływowych. Odnosząc się do (VI) zarzutu błędnego określenia terminu deratyzacji organ podniósł, że określenie terminu jakiejś czynności może nastąpić również poprzez określenie czasookresu jej realizacji. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN "termin" oznacza "czas przeznaczony na wykonanie jakiegoś zadania". Wobec tego terminy są wskazane prawidłowo. Ponadto określenie jednej konkretnej daty deratyzacji dla wszystkich nieruchomości zabudowanych na terenie całej gminy byłoby nieracjonalne i niemożliwe do realizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione zarzuty są zasadne. W pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy. W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle zaś art. 3 § 2 pkt 5 ustawy p.p.s.a. sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Stosownie do treści art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W razie niestwierdzenia powyższych okoliczności skarga podlega oddaleniu (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Zaskarżona uchwała Rady Gminy Krzyżanów z 28 września 2018 r. (Nr XXV/287/2018) w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Krzyżanów została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z 19 października 2018 r. pod poz. 5459. Skarga została złożona przez prokuratora, co oznacza, że nie musiała być poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia (art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a.), a ponieważ dotyczy ona aktu prawa miejscowego, jej wniesienie nie było też ograniczone żadnym terminem (art. 53 § 2a i § 3 ustawy p.p.s.a.). Akty prawa miejscowego, do których należy zaskarżona uchwała zawierająca wskazany regulamin utrzymania czystości i porządku, w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Ustanawianie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji organów samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W świetle art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że materia uregulowana wydanym aktem normatywnym powinna wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Uwzględniając hierarchiczność źródeł prawa akty tego typu mają charakter zależny od źródeł prawa wyższego rzędu, czego konsekwencją jest stanowisko, że nie mogą normować materii uregulowanych aktami wyższego rzędu, a nadto nie mogą wykraczać poza zakres delegacji ustawowej. Jednocześnie wyjaśnić należy, że zasady podejmowania uchwał lub aktów organu gminy wyznaczają przepisy ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.) [dalej: ustawa o samorządzie gminnym]. Przepis art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przyznaje gminie prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Oznacza to, że jeżeli podstawą aktu prawa miejscowego jest upoważnienie ustawowe, rada gminy nie może w żaden sposób wystąpić poza przedmiotowe granice upoważnienia zawartego w ustawie. Powyższa ustawa określa także konsekwencje wadliwości takich aktów. Przepis art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uznaje za nieważne uchwały sprzeczne z prawem. Jednocześnie w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności takiego aktu, ograniczając się do wskazania, iż wydano go z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym). Zestawienie powyższych regulacji pozwala uznać, że istnieją dwa rodzaje wad uchwały: nieistotne naruszenia prawa oraz sprzeczność z prawem, która obejmuje naruszenia prawa o charakterze istotnym. Istotne naruszenie prawa to niezgodność uchwały z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc Konstytucją RP, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego, która jest oczywista i bezpośrednia (vide: wyrok NSA z 29 listopada 2006 r., I OSK 1287/06) i prowadzi do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 grudnia 2003 r., P 9/02). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że do istotnych naruszeń prawa, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy należy naruszenie m.in.: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał; podstawy prawnej podejmowania uchwał; przepisów prawa ustrojowego; przepisów prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (zob. m.in. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97). Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz.U. z 2019, poz. 2010 z późn. zm.) [dalej: ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach]. Powyższy przepis stanowi, że rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem", który jest aktem prawa miejscowego. Regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące zagadnień enumeratywnie wymienionych w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Nie budzi wątpliwości, że regulamin nie może wykraczać poza materie przewidziane w art. 4 powoływanej ustawy. Przepis ten zawiera delegację ustawową dla wydania aktu prawa niższej rangi, ściśle określając zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Nie daje on prawa radzie gminy ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w przywołanym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Regulacja powyższa ma charakter wyczerpujący, co należy rozumieć w ten sposób, że uchwalając na jego podstawie regulamin, rada gminy powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w ustawie zagadnień. Wskazując zakres zagadnień, które mogą być objęte regulaminem, ustawodawca posłużył się sformułowaniem "regulamin określa", co prowadzi do wniosku, że treść regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. Tym samym wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie stanowienia prawa miejscowego. Stanowi to istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie nieważności aktu w całości bądź w części. Przechodząc do oceny zarzutów skargi wskazać trzeba, że zasadnie Prokurator zakwestionował Regulamin w § 3, który stanowi, iż błoto, śnieg, lód oraz inne zanieczyszczenia należy uprzątnąć z części nieruchomości służących do użytku publicznego poprzez gromadzenie w miejscach niepowodujących zakłóceń w ruchu pieszym i pojazdów, a w przypadku braku możliwości takiego gromadzenia usunąć z nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. W ocenie Sądu zacytowany przepis zezwala radzie gminy na szczegółowe określenie zasad uprzątania błota, śniegu lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, nie zaś regulowania sposobu i miejsca ich gromadzenia. W tej kwestii wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 października 2015 r., IV SA/Po 372/15, WSA w Łodzi z 29 października 2015 r., II SA/Łd 637/15, WSA w Kielcach z 27 lipca 2015 r., II SA/Ke 572/15). Obowiązek gromadzenia ww. zanieczyszczeń, jak i określenie sposobu ich gromadzenia przekracza pojęcie "uprzątnięcia", o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (por. wyroki WSA: w Gliwicach z 9 lipca 2014 r., II SA/Gl 258/14; w Poznaniu z 7 października 2015 r., IV SA/Po 446/15; w Białymstoku z 4 czerwca 2020 r., II SA/Bk 179/20). Chybiony okazał się zaś zarzut odnośnie do § 4 ust. 1 Regulaminu, wedle którego mycie pojazdów samochodowych poza myjniami może odbywać się wyłącznie na terenie nieruchomości nie służącej do użytku publicznego pod warunkiem: 1) niezanieczyszczania środowiska i odprowadzania powstających ścieków do kanalizacji sanitarnej lub zbiornika bezodpływowego, przy czym usuwanie powstałych ścieków winno odbywać zgodnie z przepisami dotyczącymi usuwania nieczystości płynnych; 2) dokonywania tych czynności na wydzielonych, utwardzonych częściach nieruchomości oraz przy użyciu środków ulegających biodegradacji. Ponadto nietrafnie Prokurator zarzucił powtórzenie istniejących regulacji ustawowych, ich modyfikację i przekroczenie upoważnienia ustawowego w § 4 ust. 2 Regulaminu przez wskazanie, iż naprawy samochodów poza warsztatami naprawczymi mogą odbywać się wyłącznie pod warunkiem niezanieczyszczania środowiska. Zaskarżone postanowienie Regulaminu brzmi: "Naprawa pojazdów samochodowych poza warsztatami naprawczymi może być przeprowadzana w obrębie nieruchomości, jeżeli nie spowodują zanieczyszczenia środowiska, a powstające odpady będą gromadzone w urządzeniach do tego przeznaczonych." W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zawiera upoważnienie odnoszące się wyłącznie do warunków zapewniających zgodne z ustawą odprowadzanie nieczystości powstałych w wyniku mycia i naprawy pojazdów (vide: wyrok WSA w Szczecinie z 30 kwietnia 2009 r., II SA/Sz 994/08). Jak z kolei stwierdził WSA w Bydgoszczy w wyroku z 18 grudnia 2018 r., II SA/Bd 877/18, organ gminy został upoważniony wyłącznie do wskazania wymogów dopuszczalności mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami, mających na celu zapewnienie ochrony środowiska i zdrowia ludzi przed zagrożeniem zanieczyszczeniem lub uciążliwościami stwarzanymi na skutek wykonywania tych czynności. Powtarzając za Naczelnym Sądem Administracyjnym wyjaśnić warto, że zakwestionowane postanowienie Regulaminu zawiera normę kierunkową wskazującą wymóg działania polegający na niezanieczyszczaniu środowiska, co jest zgodne z aksjologią omawianego upoważnienia ustawowego i całej ustawy, dla której wiodące jest pojęcie czystości i porządku. Wymóg odprowadzania powstających ścieków do kanalizacji sanitarnej lub zbiornika bezodpływowego i dokonywania tych czynności na wydzielonych, utwardzonych częściach nieruchomości oraz przy użyciu środków ulegających biodegradacji, stanowi dopuszczalny prawem wzór zachowania podmiotu, który zamierza myć pojazdy samochodowe poza myjniami. Rada gminy - działając w ramach prawa i w ramach omawianego upoważnienia ustawowego - wskazała adresatowi Regulaminu względnie sprecyzowany, przejrzysty, mieszczący się w prawie, jasny wzór zachowania podczas mycia pojazdów samochodowych poza myjniami. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, w ramach omawianej podstawy prawnej mieści się doprecyzowanie zachowania dotyczącego regulowanej prawem gospodarki ściekowej w sytuacji mycia pojazdów samochodowych poza myjniami, a wzór ten nie stanowi zarazem niedopuszczalnego prawem powtórzenia i czy też modyfikacji ustawy i przepisów (tak wyrok NSA z 26 czerwca 2017 r., II OSK 2980/15). Odwołać się tu można także do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 14 listopada 2017 r., II OSK 433/16 jasno stwierdził, że "W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że do przekroczenia ustawowej kompetencji wynikającej z omawianego przepisu najczęściej dochodzi w przypadku wyprowadzenia generalnego zakazu mycia pojazdów poza myjniami lub ograniczenia możliwości mycia do konkretnych części pojazdu (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2017 r., II OSK 2980/15, z 26 czerwca 2017 r., II OSK 2866/15 oraz z 26 czerwca 2017 r., II OSK 3039/15)." Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 21 listopada 2019 r., II SA/Ke 786/19. Prokurator postawił także zarzut przekroczenia upoważnienia ustawowego w § 11 Regulaminu przez zobowiązanie właścicieli nieruchomości do utrzymania pojemników do zbierania odpadów w należytym stanie poprzez zapewnienie ich odpowiedniej wielkości, aby nie dochodziło do przepełnienia, instruowanie użytkowników nieruchomości o sposobie korzystania z pojemnika oraz dokonywania bieżących przeglądów i napraw pojemników, a także zobowiązanie właściciela do mycia posiadanych przez niego pojemników nie rzadziej niż raz na 3 miesiące. Analizowane postanowienie Regulaminu brzmi: "§ 11.1 Właściciele nieruchomości utrzymują pojemniki do zbierania odpadów w należytym stanie sanitarnym i porządkowym poprzez zapewnienie odpowiedniej wielkości pojemników, aby nie dochodziło do ich przepełnienia oraz instruowanie użytkowników nieruchomości o sposobie korzystania z pojemnika. 2. Właściciele nieruchomości utrzymują pojemniki w należytym stanie technicznym poprzez dokonywanie bieżących przeglądów i konserwacji oraz wymiany w przypadku ich uszkodzenia lub zniszczenia uniemożliwiającego dalsze użytkowanie. 3. Pojemniki powinny być poddawane obligatoryjnemu czyszczeniu i myciu w miarę potrzeb, nie rzadziej niż jeden raz na 3 miesiące oraz naprawie lub konserwacji, nie rzadziej niż raz w roku. 4. Przepisy ust. 1 mają zastosowanie odpowiednio do koszy ulicznych, o których mowa w §10. Na mocy z art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie: - rodzaju i minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, w tym na terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i worków oraz utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach i liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków; - utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów. W ocenie Sądu zarzut ten jest zasadny tylko odnośnie do przekroczenia upoważnienia ustawowego przez zobowiązanie właścicieli nieruchomości do instruowania użytkowników nieruchomości o sposobie korzystania z pojemnika. W przepisie kompetencyjnym jest mowa wyłącznie o uprawnieniu rady do określenia warunków utrzymywania pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Rada Gminy Krzyżanów, realizując postanowienia art. 4 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie mogła nałożyć na właścicieli nieruchomości obowiązku instruowania użytkowników nieruchomości o sposobie korzystania z pojemnika przeznaczonego do zbierania odpadów a jego nałożenie stanowi przekroczenie delegacji ustawowej. Natomiast omawiany zarzut w pozostałym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Wszak wynikające z Regulaminu zobowiązanie właścicieli nieruchomości do utrzymania pojemników na odpady w stanie czystości i dobrym stanie technicznym, przewidując ich okresową dezynfekcję mieści w zakresie pojęciowym określonym w art. 4 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przepis wyraźnie wskazuje na określenie warunków utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków. Nie sposób zatem zarzucić radzie gminy, że przekroczyła upoważnienie ustawowe. Uszczegółowiła jedynie zakres obowiązków wynikający z ustawy co do sposobu zagwarantowania warunków sanitarnych, porządkowych i technicznych. W tym pojęciu mieści się wyznaczenie częstotliwość mycia i napraw pojemników. W Regulamin w § 6, 7, 8, 9 również określono szczegółowo wymogi co do minimalnych wielkości pojemników i worków na odpady, co również wypełnia omawiany przepis ustawy. Dodatkowo warto zwrócić uwagę, że w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach również zobowiązano właścicieli do utrzymania pojemników do zbierania odpadów komunalnych m.in. w odpowiednim stanie sanitarnym. Prokurator sformułował też zarzut przekroczenia upoważnienia ustawowego w § 14 ust. 1 Regulaminu przez nałożenie na właścicieli zbiorników bezodpływowych obowiązku opróżniania ich z częstotliwością i w sposób gwarantujący, że nie nastąpi wypływ ze zbiornika wynikający z jego przepełnienia, a także zanieczyszczenie powierzchni i wód podziemnych. Zakwestionowane postanowienie Regulaminu brzmi: "§ 14 pkt 1 Właściciele nieruchomości wyposażonych w zbiorniki bezodpływowe są zobowiązani opróżniać je z częstotliwością i w sposób gwarantujący, że nie nastąpi wypływ ze zbiornika bezodpływowego wynikający z jego przepełnienia, a także zanieczyszczenie powierzchni ziemi i wód podziemnych, jednak nie rzadziej niż raz na kwartał". Na mocy art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego. Sąd nie podzielił stanowiska Prokuratora. Owszem, prawidłowe wykonanie upoważnienia ustawowego wymaga jasnego określenia częstotliwości pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych, tak aby adresat uchwały nie miał żadnych wątpliwości co do treści normy. Zakwestionowane postanowienie Regulaminu wszak wskazuje minimalną częstotliwość tej czynności poprzez zwrot "jednak nie rzadziej niż raz na kwartał", który nie wymaga dodatkowej interpretacji. Tak sformułowane postanowienie – zdaniem Sądu – wypełnia prawidłowo normę kompetencyjną. Sąd nie uwzględnił także ostatniego zarzutu, który odnosi się do niewłaściwego wykonania w § 18 ust. 2 Regulaminu obowiązku wskazania terminów przeprowadzenia deratyzacji. Zakwestionowane postanowienie brzmi: "deratyzacje należy przeprowadzać dwa razy w roku w terminach od 1 marca do 30 kwietnia oraz od 1 października do 30 listopada, a także każdorazowo w przypadku wystąpienia populacji gryzoni." Przepis art. 4 ust. 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zawiera sformułowanie "wyznaczanie obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania". Nie określa zatem, że termin musi być określony z góry i kalendarzowo. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach upoważnia radę gminy do określenia terminów deratyzacji. Określenie terminu jakiejś czynności może nastąpić również poprzez określenie czasookresu jej realizacji. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN "termin" oznacza "czas przeznaczony na wykonanie jakiegoś zadania". Wobec tego terminy są wskazane prawidłowo. Ponadto określenie jednej konkretnej daty deratyzacji dla wszystkich nieruchomości zabudowanych na terenie całej gminy byłoby nieracjonalne i niemożliwe do realizacji. Stanowisko takie zajął WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 24 czerwca 2020 r., II SA/Go 114/20, w którym stwierdza: "Przepis art. 4 ust. 8 u.c.p.g., zawiera sformułowanie "wyznaczanie obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania". Nie mówi zatem, że termin musi być określony z góry i kalendarzowo. Pojęcie terminu w tym kontekście trudno bezpośrednio odnosić do instytucji terminu prawa cywilnego. Zrozumiałe jest i nie wymaga to rozbudowanej argumentacji, że wszystkie zagrożenia sanitarne związane z gryzoniami lub innymi szkodnikami, których dotyczy deratyzacja nie są możliwe do przewidzenia. Wymaganie ścisłego podawania terminów (daty) deratyzacji zakłada zatem możliwość przewidzenia zdarzeń przyszłych i niepewnych. Z tych względów stawienia takiego wymogu opierając się na argumentacji ściśle formalnie prowadzi do absurdalnych konsekwencji, czyli braku podstawy prawnej do przeprowadzenia deratyzacji w sytuacji wyjątkowej, a nie objętej planowanymi i ustalonymi z góry terminami deratyzacji. Rozwiązanie przyjęte w regulaminie zasługuje na akceptację, bowiem w sposób wyważony realizuje obowiązek ustawowy poprzez określenie planowych terminów deratyzacji, jednocześnie dopuszczając wyjątek w sytuacjach zagrożenia sanitarnego. Niemniej jednak - w kontekście wynikającej z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - Sąd dostrzegł zupełnie inny problem prawny, którego nie podniósł skarżący Prokurator. Otóż w § 18 ust. 1 Regulaminu określono, iż obowiązkowej deratyzacji podlegają nieruchomości zabudowane na całym obszarze Gminy Krzyżanów. Zauważyć zatem należy, że stosownie do treści art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Na podstawie powyższego przepisu ustawodawca umożliwił objęcie tylko części obszaru gminy obowiązkiem przeprowadzenia deratyzacji wraz z terminami tej deratyzacji. Gdyby celem ustawodawcy było objęcie całej gminy obowiązkową deratyzacją, to wówczas nie zobowiązywano by organu stanowiącego gminy do wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji, ale wprost zawarto by przepis, zgodnie z którym cały teren gminy podlega obowiązkowej deratyzacji (wyrok NSA z 28 listopada 2019 r., II OSK 2875/18). W związku z tym przepis regulaminu, który przewiduje obowiązkową deratyzację zabudowanych nieruchomości na całym obszarze gminy należy uznać za przekraczający ww. delegacje ustawową, gdyż w rzeczywistości uchwałodawca lokalny nie wyznaczył obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji, do czego był zobligowany. Sąd pragnie także odnieść się, mimo niepodniesienia w skardze stosownego zarzutu, do treści § 21 uchwały, zgodnie z którym to przepisem "Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2019 r.". W ocenie sądu takie sformułowanie kwestionowanego przepisu w połączeniu z faktem, że przedmiotowa uchwała opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z 19 października 2018 r. oznacza, że można mieć wątpliwości co do daty jej wejścia w życie. Czy akt prawa miejscowego, jakim jest przedmiotowa uchwała, wszedł w życie 2 listopada 2018 r. (termin 14 dni do ogłoszenia), czy 1 stycznia 2019 r. jak wynika z końcowej części kwestionowanego przepisu. Przypomnieć należy, że warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego, podobnie jak wszystkich aktów prawa powszechnie obowiązującego, jest jego ogłoszenie, co wynika wprost z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP. Jeżeli zatem uchwała zawiera przepisy powszechnie obowiązujące, to powinna być, zgodnie z art. 42 ustawy o samorządzie gminnym, ogłoszona na zasadach i w trybie określonym w ustawie o ogłaszaniu aktów normatywnych. Przepisy tej ustawy stanowią, że ogłoszenie aktu normatywnego (w tym aktu prawa miejscowego stanowionego przez organ gminy) w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe (art. 2 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych). Akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy (art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych). Rada Gminy Krzyżanów w § 21 zaskarżonego aktu wskazała, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z mocą obowiązująca od 1 stycznia 2019 r. W istocie przedmiotowa uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z 19 października 2018 r. pod pozycją 5459, co oznacza, że zgodnie z pierwszą częścią kwestionowanego przepisu weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. 2 listopada 2018 r. Natomiast zgodnie z drugą częścią § 21 uchwała obowiązuje od 1 stycznia 2019 r. W ocenie Sądu treść § 21 zaskarżonej uchwały jest zatem wewnętrznie sprzeczna. Niewątpliwie określenia użyte przez organ: "wchodzi w życie" (...) "z mocą obowiązującą od" są synonimiczne (tożsame). Tak określony termin promulgacji przez wskazanie dwukrotnej daty wejścia w życie uchwały narusza art. 2 Konstytucji RP, jak również art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych. Uchwała nie może bowiem wejść w życie bez uzyskania przez nią mocy obowiązującej i odwrotnie - uzyskanie mocy obowiązującej oznacza wejście w życie (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2019 r., VIII SA 883/18, wyrok NSA z 27 listopada 2019 r., II FSK 1271/19). Reasumując, z uwagi na wewnętrzną sprzeczność analizowanego § 21 kontrolowanej uchwały, Sąd stwierdził jego nieważność. Po wyeliminowaniu tego przepisu z obrotu prawnego ex tunc uchwała, jako prawidłowo ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, weszła w życie - stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych - po upływie 14 dni od jej ogłoszenia. Mając to wszystko na uwadze Sąd uwzględnił skargę Prokuratora w części i stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie przepisów § 3, § 11 w części dotyczącej postanowienia "oraz instruowanie użytkowników nieruchomości o sposobie korzystania z pojemnika", § 18 ust. 1 oraz z § 21 zaskarżonej uchwały, działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, że doszło w tym przypadku do istotnego naruszenia prawa, uzasadniającego wyeliminowanie tych postanowień z obrotu prawnego (pkt 1 sentencji wyroku). W pozostałym zakresie Sąd, na podstawie art. 151 powoływanej ustawy p.p.s.a., skargę oddalił (pkt 2 sentencji wyroku). dc