II SA/Bd 683/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego R. B. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] Burmistrz S., działając w oparciu o przepisy m.in. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U z 2021 r. poz. 247 ze zm., dalej jako "uioś") i po zasięgnięciu opinii m.in. R. B. ("RDOŚ") stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na budowie w obrębie [...], gm. S., elektrowni fotowoltaicznej o mocy do ok. 15 MW, składającej się z wolnostojących paneli fotowoltaicznych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w tym przyłączami energetycznymi i stacjami elektroenergetycznymi na działkach o nr ewidencyjnych [...] oraz określił poszczególne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji, na podstawie art. 76 ust. 1 uioś, złożył RDOŚ, zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem – jak wskazał - organ nie zebrał koniecznego w sprawie materiału oraz nie rozważył wszechstronnie wzajemnych uwarunkowań i oddziaływania na środowisko, pomijając w szczególności stanowisko RDOŚ wyrażone w opinii z dnia 28 lipca 2021 r. o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko określającej zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, obejmującego zagadnienia, o których mowa w art. 66 uioś ze szczególnym uwzględnieniem wpływu i skutków realizacji przedsięwzięcia na ochronę przyrody. Zaznaczył przy tym, że teren inwestycji położony jest w otoczeniu terenów rolniczych stanowiących potencjalne siedlisko lęgowe ptaków chronionych oraz potencjalne miejsce żerowania ptaków migrujących i zimujących, a także że inwestycja położona jest w granicach korytarza ekologicznego a jej wygrodzenie może ograniczyć możliwość migracji zwierząt. Ponadto RDOŚ zarzucił także naruszenie art. 74 ust. 4 uioś, który nakłada na organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, obowiązek niezwłocznego doręczenia tej decyzji organom, których uzgodnienia były wymagane przed jej wydaniem. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("SKO") postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] powołując w podstawie prawnej m.in. art. 134 w zw. z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako "kpa") w zw. z art. 74 ust. 3a oraz 76 ust. 1 uioś stwierdziło jego niedopuszczalność. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie SKO przytoczyło stan faktyczny sprawy oraz powołując się na treść art. 127 § 1 kpa oraz art. 74 ust. 3a uioś uznało, że RDOŚ nie jest i nie był stroną postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a wyłącznie organem uzgadniającym. Zdaniem Kolegium podstawy złożenia odwołania nie stanowi również wskazany przez stronę art. 76 ust. 1 uioś. W tym zakresie organ wskazał, że brzmienie art. 76 uioś zostało zmodyfikowane ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1712, dalej powoływana jako "ustawa zmieniająca"). Zgodnie z obowiązującym od 24 września 2019 r. brzmieniem art. 76 ust. 8 uioś, w sprawach, o których mowa w ust. 1, 3 albo 4, właściwemu regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska oraz Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym lub postępowaniu przed sądem administracyjnym. W myśl zaś art. 76 ust. 1 uioś, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez organy, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2-4, lub organy wyższego stopnia w stosunku do tych organów, właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska kieruje wystąpienie, którego treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Ust. 3 i 4 art. 76 uioś dotyczą wydania decyzji bez uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz niewniesienia sprzeciwu do zgłoszenia budowy przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, gdy nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej organ wskazał, że w poprzednim stanie prawnym organem uprawnionym do podejmowania działań w oparciu o treść art. 76 był Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Zgodnie z ugruntowanym dotychczas orzecznictwem sądów administracyjnych, popartym w doktrynie, które z uwagi na rozciągnięcie uprawnień przysługujących wcześniej wyłącznie Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska także na regionalnych dyrektorów ochrony środowiska, można odnieść także do aktualnie obowiązującego stanu prawnego, warunkiem wstąpienia w prawa strony w toczących się postępowaniach jest uprzednie skierowanie, jeszcze w toku postępowania, wystąpienia którego treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji (m.in. postanowienia NSA z 12 marca 2013 r., II OSK 470/13, z 10 stycznia 2012 r., II OSK 2613/11). Tym samym w ocenie organu warunkiem wstąpienia w prawa strony, które daje możliwość zaskarżenia decyzji, jest skierowanie wystąpienia do właściwego organu wydającego decyzję środowiskową w toku postępowania. Kolegium powołując się na wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2011 r., II OSK 523/11 wskazało, że GDOŚ, aby uzyskać uprawnienie analogiczne z uprawnieniami strony musi przede wszystkim skierować wystąpienie w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego (środowiskowego). Instytucja wystąpienia, o której mowa w art. 76 ust. 1 uioś jest przejawem nadzorczej roli GDOŚ względem postępowań środowiskowych. W tym też kontekście pozycja tego organu jest zbliżona do pozycji prokuratora (Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka), będącego rzecznikiem interesu publicznego. Kompetencje "sądowe" GDOŚ są jednak inaczej ukształtowane od tożsamych kompetencji prokuratora (RPO, RPD). Ten ostatni ma bowiem samoistne i wyraźne uprawnienie (art. 50 § 1 ppsa) do inicjowania postępowania sądowo-administracyjnego (wystąpienia ze skargą) nawet w sytuacji, gdy nie brał udziału w danym postępowaniu administracyjnym. W razie zaś uczestniczenia w takim postępowaniu na prawach strony, prokurator może wnieść skargę dopiero po wyczerpaniu przysługujących mu środków odwoławczych (tak uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2006r., sygn. akt I OPS 6/05). Zdaniem organu, biorąc po uwagę fakt, że udział GDOŚ, a po nowelizacji RDOŚ, w postępowaniach środowiskowych jest wyjątkiem od reguły wyrażonej w art. 74 ust. 3 lit. a uioś określającej strony postępowania, zgodnie z regułami wykładni jako wyjątek nie może być interpretowany rozszerzająco. Dopiero znowelizowana treść art. 76 ust. 1 uioś zezwala na kierowanie wystąpień w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości organów wyższej instancji, przy czym takiego wystąpienia nie może stanowić złożenie przez organ odwołania. Ponadto w ocenie organu odwoławczego instytucja przewidziana w powyższym przepisie zakłada jej wykorzystanie w sytuacjach nadzwyczajnych, a nie uznania za rażące naruszenie prawa faktu nieuwzględnienia przez organ I instancji wydanej w toku postępowania przez odwołującego opinii, do której to sprowadzają się w istocie zarzuty odwołania. Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania środowiskowych uwarunkowań ma w oparciu o treść art. 64 ust. 1 uioś obowiązek uzyskania stosownych opinii, przy czym przedmiotowe opinie nie mają dla organu charakteru wiążącego i Wójt nie był nimi związany. Zajmując odmienne stanowisko, organ powinien uzasadnić motywy swojego działania. To do organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy ostateczna ocena w oparciu o uzyskane opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 uioś kryteria, co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w oparciu o treść art. 84 ust. 1a tej ustawy możliwość określenia warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożenia obowiązków działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. Reasumując organ stwierdził, że aby RDOŚ uzyskał uprawnienia analogiczne z uprawnieniami strony, winien najpierw skierować wystąpienie do organu, przed którym prowadzone jest postępowanie administracyjne. W stanie faktycznym niniejszej sprawy RDOŚ tego jednak nie uczynił. Dodatkowo Kolegium wskazało, że przedmiotowe odwołanie dotyczyło decyzji ostatecznej. Wniesione zostało bowiem [...] marca 2022 r., a decyzja została podana do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy S. w dniu [...] stycznia 2022 r. Na powyższe postanowienie RDOŚ wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucają naruszenie: - art. 76 ust. 1 uioś poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: 1) wystąpienie, o którym mowa w tym przepisie, wymaga jakiejś samodzielnej czynności procesowej i nie może być tożsame z wniesieniem odwołania, 2) odwołanie nie może być jednocześnie wystąpieniem i w konsekwencji uznanie, że RDOŚ nie dokonał wystąpienia, które uprawniałoby go do późniejszego złożenia odwołania, 3) kierowanie wystąpień, o którym mowa w tym przepisie może mieć miejsce jedynie w przypadkach nadzwyczajnych; - art. 134 w zw. z art. 127 § 1 kpa poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie postanowienia o niedopuszczalności środka odwoławczego, podczas gdy nie zachodziły przesłanki uzasadniające wydanie takiego postanowienia z uwagi na dokonanie przez skarżącego wystąpienia na podstawie art. 76 ust. 1 uioś co z kolei powodowało nabycie przez skarżącego statusu analogicznego ze statusem strony postępowania; - art. 11 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie poczynił żadnych wyjaśnień i samodzielnych rozważań w zakresie tego, jaki charakter procesowo-prawny ma wystąpienie, o którym mowa w art. 76 ust. 1 uioś oraz czy wskazane wystąpienie wymaga jakiejś samodzielnej czynności procesowej, czy też jest samodzielną czynnością procesową, co uniemożliwia pełną kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 ppsa). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 3 ppsa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ppsa stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa. Z przepisu art. 134 § 1 ppsa wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie SKO z dnia [...] kwietnia 2022 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] stycznia 2022 r. Organ uznał, że RDOŚ nie jest w przedmiotowej sprawie podmiotem legitymowanym do wniesienia odwołania. Przed przystąpieniem do rozstrzygnięcia powyższego sporu wskazać należy, że spór w analogicznym stanie faktycznym i prawnym był już przedmiotem rozważań i rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (por. wyroki z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 1383/21, z dnia 16 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 1505/21, z dnia 20 lipca 2020r. sygn. akt II SA/Bd 560/20, II SA/Bd 541/20 oraz z dnia 3 listopada 2020r. sygn. akt II SA/Bd 885/20). Podzielając stanowisko i poglądy zawarte w powyższych wyrokach, Sąd w dalszej części uzasadnienia posłuży się argumentacją zawartą w przywołanych powyżej orzeczeniach. Zgodnie z art. 76 ust. 1 uioś, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez organy, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2-4, lub organy wyższego stopnia w stosunku do tych organów, właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska kieruje wystąpienie, którego treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W świetle treści cyt. przepisów nie ulega wątpliwości to, że co do zasady RDOŚ posiadał w niniejszej sprawie prawo skierowania wystąpienia. Problematyczne natomiast jest to, co należy rozumieć przez "wystąpienie" i na jakim etapie postępowania administracyjnego i do kogo może ono zostać złożone. Kolegium wyraziło niesłuszny pogląd, że wystąpienie mogło być skierowane jedynie do organu I instancji, czyli Burmistrza. Pogląd ten nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści obowiązujących przepisów, w szczególności art. 76 uioś, i Sąd w pełni podziela w tym zakresie stanowisko zawarte w skardze. Jak wskazuje się w doktrynie ustawodawca posługuje się pojęciem "wystąpienie". Polska procedura administracyjna nie zna takiego instrumentu jak wystąpienie, a i sam prawodawca w komentowanym przepisie nie daje żadnych podstaw do bliższego ustalenia, co to jest za instrument procesowy. W wystąpieniu upatrywać można dwóch elementów - skargi i wniosku (podania) zmierzającego do wyeliminowania wadliwej decyzji, w szczególności do stwierdzenia jej nieważności. Pojęcie wystąpienia jest szersze niż wniosek o stwierdzenie nieważności. Ustawodawca bowiem wyraźnie wskazał, że w szczególności wystąpienie może zawierać wniosek o stwierdzenie nieważności. Nie jest zatem możliwe utożsamianie pojęcia wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Celem wystąpienia jest nie tylko wyeliminowanie wadliwej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale także zapobieżenie wydawaniu takich decyzji na przyszłość oraz wskazanie uchybień organowi, który wydał wadliwą decyzję. Widoczny zatem jest element skargowości. (...) Wystąpienie może, ale nie musi, zawierać wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Może też zawierać inne elementy, jak chociażby wniosek o wznowienie postępowania, a nawet wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji, oczywiście, pod warunkiem spełnienia wszystkich przesłanek z Kodeksu postępowania administracyjnego." (vide B. Rakoczy, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2010). Z powyższego zdaniem Sądu wynika, że wystąpienie może przyjąć również postać odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, co właśnie miało miejsce w niniejszej sprawie. Skoro ustawodawca użył sformułowania "w szczególności", to niewątpliwie wystąpienie może przyjąć postać inną niż wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Dodatkowo można wskazać, że wystąpienie w postaci złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji kierowane jest właśnie do organu drugiej instancji (por. art. 157 § 1 kpa), tym samym argumentacja organu, co do konieczności jego składania zawsze do organu I instancji jest tym bardziej nieprawidłowa. Jak słusznie stwierdził NSA w wyroku z dnia 7 grudnia 2016r., sygn. II OSK 618/15 wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, aby uzyskać status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza (...) nie musiał skierować wystąpienia w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją Burmistrza (...). Przepis art. 76 ust. 1 uioś przyznaje Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - wydanych przez organy, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2-4 tej ustawy - niezależnie od tego, czy skierował wystąpienie w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji. Należy wziąć pod uwagę, że postępowanie administracyjne jest ze swej istoty dwuinstancyjne i jeśli ustawodawca umożliwia RDOŚ złożenie w jego toku wystąpienia, to lege non distinguente może on to uczynić w toku całego postępowania administracyjnego. Prawidłowość zaprezentowanego stanowiska potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt III OSK 4634/21, który oddalając skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu z dnia z dnia 3 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 885/20 (w którym to wyroku Sąd I instancji wyraził wprost stanowisko, że wystąpienie może przyjąć również postać odwołania od decyzji organu I instancji) wskazał, że w świetle art. 76 ust. 1 uioś działania podejmowane przez organ ochrony środowiska powinny mieć odpowiednią formę, którą ustawodawca określił jako "wystąpienie". Wystąpienie powinno być skierowane do właściwego organu, którego właściwość winna być zależna od charakteru wystąpienia. Brzmienie powołanego przepisu wskazuje, że ustawodawca tak ukształtował uprawnienia organu powołanego do ochrony środowiska, aby wybór rodzaju środka zaskarżenia (etapu jego składania) pozostawić właśnie temu organowi. Wykładnia celowościowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, ustawodawca dopuszcza możliwość skorzystania nawet z najdalej idącego w skutkach środka, jakim jest wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Oczywistym jest natomiast, że stwierdzenie nieważności może nastąpić tylko na podstawie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Wybór działania - środka zaskarżenia powinien być uzależniony od indywidualnej oceny nieprawidłowości, do których doszło w sprawie oraz etapu, na jakim znajduje się postępowanie administracyjne (środowiskowe). Reasumując NSA stanął na stanowisku, że na podstawie art. 76 ust. 1 uioś, regionalny dyrektor ochrony środowiska może skierować wystąpienie do organów wskazanych w art. 75 ust. 1 pkt 2-4 tej ustawy, lub organów wyższego stopnia w stosunku do tych organów, na każdym etapie zwyczajnego i nadzwyczajnego postepowania administracyjnego. Na marginesie jedynie należy wskazać, że orzecznictwo sądów administracyjnych cytowane przez organ odnosiło się do zupełnie innej kwestii, tj. możliwości złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego przez organ ochrony środowiska bez wcześniejszego skierowania wystąpienia w toku postępowania administracyjnego. Taka sytuacja nie miała miejsca w analizowanej sprawie. Odnosząc się zaś do przywołanego przez organ fragmentu uzasadnienia wyroku WSA w Lublinie w sprawie II SA/Lu 245/20 odwołującego się do uchwały NSA z 19 maja 2003r., OPS 1/03, ONSA 2003/4/115, stwierdzić należy, że nie może on mieć żadnego zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotem analizy jest kwestia tego, co należy rozumieć przez pojęcie "wystąpienia", a nie rozstrzyganie kwestii związanych z możliwością składania przez organ uzgadniający lub opiniujący odwołania od decyzji, w której dokonywał on takowego uzgodnienia lub opiniowania. Za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 11 w zw. z art. 107 § 3 kpa, albowiem organ ma prawo odwoływania się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie, co w przedmiotowej sprawie uczynił oraz zawarł również własne stanowisko w sprawie. Jak wskazano jednak powyżej, orzecznictwo, do którego odwoływał się organ, nie dotyczyło problemów, które były istotne w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczyło ono głównie kwestii związanych z możliwością złożenia przez Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a kwestia ta nie była w żaden sposób przedmiotem sprawy. Odnosząc się zaś do kwestii na którą SKO wskazało pod koniec uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, tj. na wniesienie odwołania od ostatecznej już decyzji, wyjaśnić należy, że organ okoliczności tej nie wykazał w należyty sposób, wskazując jedynie na datę wniesienia odwołania przez RDOŚ ([...] marca 2022 r.) oraz na datę podania decyzji z dnia [...] stycznia 2022 r. do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy S. ([...] stycznia 2022 r.) – co ocenić należy za niewystarczające i niewykazujące jednoznacznie niedochowania terminu na wniesienie odwołania. Jak wskazano bowiem w art. 49 § 2 kpa dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej, a zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Uznać należy więc, że SKO - podając jedynie datę podania decyzji do publicznej wiadomości przez umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej wskazało na niekompletne informacje dotyczące dokładnej daty dokonania zawiadomienia stron postępowania o wydaniu decyzji w trybie art. 49 kpa. SKO pominęło bowiem istotną informację, jaką jest dzień w którym zawiadomienie uważa się za dokonane, a więc po upływie czternastu dni od publicznego ogłoszenia bądź udostępnienia pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Zaznaczyć też należy, że w sytuacji, gdy zawiadomienie o wydaniu decyzji dokonane zostało w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu, to należy ustalić kiedy ukazało się po raz pierwszy ostatnie z obwieszczeń i ten dzień traktować jako dzień rozpoczęcia biegu terminu 14 dni, o którym mowa w art. 49 § 2 kpa. Z akt sprawy wynika zaś, że o decyzji z dnia [...] stycznia 2022 r. pozostałe strony postępowania zostały zawiadomione na podstawie art. 49 kpa poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim w S. i miejscowości G. P. oraz na stronie [...] Jednocześnie należy zauważyć, że w znajdującym się w aktach sprawy zawiadomieniu o wydaniu decyzji (zob. k. 237 akt administracyjnych sprawy OŚiR.6220.42.2021), widnieje data wywieszenia [...] stycznia 2022 r. i, że SKO wskazało na datę [...] stycznia 2022 r., jako datę podania decyzji z dnia [...] stycznia 2022 r. do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy S.. Ponadto, podkreślić należy, że w sprawie wydanie zostało postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, a nie uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wyjaśnić należy, że odwołanie od decyzji organu I instancji, która stała się ostateczna wskutek upływu terminu do wniesienia odwołania, jest odwołaniem wniesionym po terminie, ale nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134, bowiem termin ten może zostać stronie przywrócony. Wobec tego, organ ponownie rozpoznając sprawę, w razie stwierdzenia, że odwołanie RDOŚ zostało wniesione od decyzji ostatecznej, a więc wraz z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania, na co zdawkowo wskazał w zaskarżonym postanowieniu, powinien po pierwsze, w należyty sposób to wykazać, (podając w szczególności konkretne daty istotne z punktu widzenia art. 49 kpa) i uargumentować, dając tym samym stronie możliwość merytorycznego odniesienia się do stanowiska organu, a po drugie, zastosować odpowiednią instytucję proceduralną, którą w przypadku nieterminowego wniesienia odwołania jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy Sąd zważył, że zaskarżone postanowienie należy uchylić stosownie do art. 145 § 1 pk 1 lit. c ppsa. O zwrocie kosztów postępowania stronie skarżącej orzeczono zaś w oparciu o art. 200 i 205 § 1 ppsa.