I SA/Rz 829/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Referendarz sądowy Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) września 2007r. (...) w przedmiocie odmowy nadania numeru identyfikacji podatkowej - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy UZASADNIENIE Skarżąca E. M. wniosła o ustanowienie doradcy podatkowego. W złożonym na urzędowym formularzu wniosku z dnia 24 października 2007r. podała jedynie, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem i synem. Ponadto skarżąca nie podała swojego stanu majątkowego ani osiąganych dochodów. Wezwaniem z dnia 26 października 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej w skrócie jako p.p.s.a.), wezwał do złożenia przez skarżącą oświadczenia dotyczącego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, a mianowicie: podania wysokości uzyskiwanych dochodów, wyjaśnienia jej obecnej sytuacji bytowo-mieszkaniowej (tytuł prawny do zajmowanego lokalu (domu), media, wydatki związane z wyżywieniem itp.), wskazania posiadanego majątku (środki transportowe, nieruchomości, mieszkanie, zasoby pieniężne itp.),wskazania osób pozostających ze skarżącą we wspólnym gospodarstwie domowym oraz wysokości uzyskiwanych przez nich dochodów. Ponadto Sąd wezwał do przedłożenia: odpisów zeznań podatkowych za lata 2005-2006, wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o prawo pomocy - w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie informacji o stanie majątkowym przedstawionym we wniosku PPF. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca nadesłał jedynie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), w którym wskazała dodatkowo, iż wnosi także o zwolnienie od kosztów sądowych. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przepisu tego wynika także, iż ciężar udowodnienia braku możliwości wydatkowania środków na pokrycie kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Regulacja powyższa stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., według której strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie. Zatem przytoczone we wniosku okoliczności powinny w pełni uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w art. 246 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Złożone przez skarżącą oświadczenie, o którym mowa w art. 252 § 1 p.p.s.a., nie zawiera danych koniecznych do oceny jej rzeczywistych możliwości płatniczych oraz sytuacji majątkowej jej rodziny. Skarżąca była wzywana do uzupełnienia wniosku i pomimo wezwania Sądu, nie uzupełniła złożonego wniosku o wskazane w wezwaniu z dnia 26 października 2007r. dane, nie przedłożyła także odpisów zeznań podatkowych za dwa ostatnie lata kalendarzowe oraz wyciągów lub wykazów z posiadanych rachunków bankowych za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku. Za uzupełnienie wniosku nie można uznać złożenia przez skarżącą formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy ze wskazaniem, iż rozszerza ona pierwotnie złożony wniosek o żądanie zwolnienia od kosztów sądowych. Złożenie wskazanego formularza stanowiło jedynie zmianę treści pierwotnego wniosku odnośnie zakresu przyznania prawa pomocy. Nie uzupełnienie wniosku przez skarżącą pozbawiło Sąd, możliwości oceny jej sytuacji majątkowej. Mając na uwadze te okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca nie wykazała zasadności swego wniosku o przyznanie jej prawa pomocy. Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.