I SA/Wr 348/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Maria- Tkacz-Rutkowska Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2020 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieuznania zgłoszonych zarzutów dotyczących prowadzenia postepowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi W. B. (dalej: skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor IAS, organ nadzoru) z [...] 2020 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (dalej: organ egzekucyjny) z [...] 2020 r. nr [...] o nieuwzględnieniu zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] 2019 r. nr [...] obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości, a wystawionego przez Wójta Gminy K. (dalej: Wójt, wierzyciel). Z akt sprawy oraz z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ egzekucyjny przyjął do realizacji tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony przez Wójta względem skarżącego - jako zobowiązanego do zapłaty I raty podatku od nieruchomości w kwocie 188 zł powstałej [...] 2019 r. Odpis tego tytułu został doręczony skarżącemu w dniu [...] 2019 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu W Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w T. (ZUS) świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, do pobierania których skarżący był uprawniony. Skarżący w dniu [...] 2019 r. zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku oraz błąd co do osoby zobowiązanego. Uzasadniał, że w okresie od [...] 2014 r. do [...] 2015 r. przebywał w areszcie śledczym i nie ponosi za ten okres żadnej odpowiedzialności za Z. B. W dniu [...] 2019 r. organ egzekucyjny wstrzymał realizację zajęcia w ZUS-ie, zaś postanowieniem z [...] 2019 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 17 § 1 i art. 35 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o., postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Następnie pismem z [...] 2019 r. na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. zwrócił się do Wójta jako wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie zrzutów zgłoszonych przez skarżącego. Postanowieniem z [...] 2019 r. nr [...] Wójt odmówił uznania zarzutów skarżącego za uzasadnione. Organ egzekucyjny ustalił, że postanowienie to stało się przedmiotem zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. i jest ostateczne. W uzasadnieniu wierzyciel wskazał, że z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że Z. B. oraz skarżący na dzień [...] 2019 r. byli i są nadal współwłaścicielami działki gruntu nr [...] w K. (o powierzchni 0,4388ha fiz.) zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz budynkami niemieszkalnymi. Podobnie, z księgi wieczystej nr [...] wynika, że działka ta jest w posiadaniu również skarżącego. Podatek rolny i podatek od nieruchomości za 2019 r. został ustalony decyzją z nr [...] , która została doręczona art. 2 w dniu [...] 2019 r. Wskazał, że na podstawie art. 3 § 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.) skarżący jako współwłaściciel nieruchomości stanowiącej ww. zabudowaną działkę gruntu jest podatnikiem podatku od nieruchomości na dzień terminu płatności I raty podatku za 2019 r. ([...] 2019 r.). Postanowieniem z [...] 2020 r. organ egzekucyjny nie uznał zgłoszonych przez skarżącego zarzutów za uzasadnione. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a. jest związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ww. postanowieniu Wójta z [...] 2019 r., a który uznał, że zarzut nieistnienia obowiązku oraz błędu co do zobowiązanego (art. 33 § 1 u.p.e.a. pkt 1 i pkt 4 u.p.e.a.) są nieuzasadnione. W wyniku złożonego zażalenia organ nadzoru pozyskał w toku postępowania zażaleniowego postanowienie (wydane z wniosku i skierowane do skarżącego) Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] 2019 r. nr [...] utrzymujące postanowienie Wójta z [...] 2019 r. w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zgłoszonych zarzutów w egzekucji administracyjnej. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że stanowisko wierzyciela jest ostateczne i wiąże organ egzekucyjny oraz organ nadzoru w sprawie. Wyjaśnił, ze zobowiązanie dochodzone przymusowo (w drodze postępowania egzekucyjnego) istnieje, bowiem ostateczna jest decyzja Wójta z [...] 2019 r. ustalająca dla Z. B. oraz skarżącego na 2019 r. podatek od ww. nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu zabudowanej budynkami w wysokości 746 zł, płatnego w czterech ratach (w tym I rata w kwocie 188 zł, płatna do [...] 2019 r.), a podatek ten nie został uiszczony. Fakt ten dawał podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, który następnie stał się podstawą wszczęcia egzekucji przez organ egzekucyjny. Organ nadzoru powołał się też, podobnie jak organ egzekucyjny, na okoliczność, że obowiązek będący przedmiotem egzekucji istnieje, bowiem wynika z decyzji Wójta, która jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Status zobowiązanego skarżący posiada natomiast wobec tego, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości jako współwłaściciel ww. działki zabudowanej budynkami, co wynika z ewidencji gruntów i budynków praz z księgi wieczystej. Fakt przebywania w areszcie śledczym nie ma wpływu na ten status, ani na obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości za 2019 r. Jak podkreślił organ nadzoru skarżący jest współwłaścicielem ww. nieruchomości w K. od 1994 r. Wskazał też Dyrektor IAS, że z akt sprawy wynika, że na nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni 140 mkw, budynek gospodarczy o powierzchni 32 mkw oraz garaż o powierzchni 16 mkw. Budowa budynków nr [...] , [...] i [...] zakończyła się w 2000 r. W sumie więc Dyrektor IAS stwierdził, że w sprawie nie ma podstaw do uznania zarzutu nieistnienia obowiązku oraz zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego – za uzasadnione. W skardze na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, a także - o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że skarżący użytkował nieruchomość przez okres, za który naliczony został podatek oraz poprzez uznanie, że przedmiotowa nieruchomość jest nieruchomością zabudowaną, kiedy to budynek na nim posadowiony nie został dokończony i prawnie odebrany. Zarzucił również błąd w ustaleniach stanu faktycznego poprzez naliczenie podatku od nieruchomości z uwzględnieniem domu, który nie został odebrany oraz pomimo że dokumentacja podpisywana była przez brata skarżącego Z. B. W uzasadnieniu wskazał, że sporna nieruchomość nie jest nieruchomością zabudowaną, gdyż znajdujący się na jej terenie budynek nadal pozostaje w stanie budowy – nie został odebrany ani wykończony. Skarżący nie odpowiada za działania brata Z. B., który w okresie od [...] 2014 r. do [...] 2015 r. przebywał na tej nieruchomości i opiekowała się matką, ponieważ skarżący i jego brat Z. B. przebywali w tym czasie w areszcie. Nie ponosi tez odpowiedzialności za podpisywane i odbierane przez brata – Z. B. – dokumenty, które były adresowane do skarżącego. Wyjaśnił, że brat w imieniu skarżącego i podczas nieobecności skarżącego załatwiał wszelkie sprawy związane z przedmiotową nieruchomością, czego skarżący sobie nie życzył oraz do czego skarżący nigdy go nie upoważnił. W odpowiedzi Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie może być uwzględniona. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - z zastrzeżeniem art. 57a, który w tej sprawie nie ma zastosowania. Stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Istotą sporu jest zasadność zgłoszonych przez skarżącego w związku z prowadzonym wobec niego postępowaniem egzekucyjnym zarzutów, tj. nieistnienia obowiązku oraz błąd co do osoby zobowiązanego. Zdaniem skarżącego, organ nadzoru błędnie uznał, że w sprawie nie zachodzi sytuacja nieistnienia obowiązku. Nieruchomość opodatkowana podatkiem od nieruchomości nie jest bowiem zabudowana, ponieważ budynek na nim posadowiony nie został wykończony ani odebrany. Ponadto wszelkie dokumenty związane z tą nieruchomością, kierowane do skarżącego, były odbierane przez brata Z. B., który również występował w imieniu skarżącego, choć podczas nieobecności skarżącego nie był do tego upoważniony. Wedle organu zaś zarzuty głoszone w postępowaniu egzekucyjnym nie są uzasadnione z powodu nieuznania ich przez wierzyciela. Stanowiskiem wierzyciela organ egzekucyjny i organ nadzoru są związani na mocy art. 34 § 1 u.p.e.a. Wskazał przy tym, że zarzut nieistnienia obowiązku nie jest zasadny. Obowiązek ten został ustalony decyzją ostateczną w zakresie podatku od nieruchomości na 2019 r. a wynikająca z niej rata podatku od nieruchomości nie została zapłacona. Na tej podstawie wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy i skierował go do realizacji w postępowaniu egzekucyjnym, a organ egzekucyjny dokonał zajęcia egzekucyjnego. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego również nie jest uzasadniony, bo skarżący jest od 1994 r. współwłaścicielem nieruchomości objętej podatkiem od nieruchomości za 2019 r., a wszyscy współwłaściciele są solidarnie zobowiązani do zapłaty tego podatku. Nieobecność skarżącego w okresie od [...] 2014 r. do [...] 2015 r. nie ma znaczenia dla sprawy z 2019 r. Z księgi wieczystej wynika, że na nieruchomości znajdują się trzy budynki (budynek mieszkalny, gospodarczy oraz garaż), zaś z wypisu z kartoteki wynika, że budowa budynków nr [...] , [...] i [...] została zakończona w 2000 r. Sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia doszedł do przekonania, że odpowiada ono prawu, zaś zarzuty skargi nie mogą być uwzględnione. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, doręczenie tytułu wykonawczego zobowiązanemu, czyli podmiotowi, który nie wykonał w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym lub o charakterze pieniężnym – art. 1a pkt 20 u.p.e.a. - otwiera siedmiodniowy termin do wniesienia przez niego zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 9 i art. 33 § 1 u.p.e.a.). Podstawy wniesienia zarzutu są wskazane w art. 33 § 1 u.p.e.a., a zawarty w nim katalog przesłanek jest katalogiem zamkniętym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2218/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Przesłankami tymi są m.in. nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Zasadność zgłoszonego zarzutu powoduje umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Niedopuszczalność egzekucji, nieistnienie obowiązku oraz niewymagalność obowiązku stanowią także bezwzględną przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. Zarzut jest środkiem prawnym o niejednolitym charakterze. W przypadku zgłoszenia zarzutu opartego na treści art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zobowiązany zapoczątkowuje spór o dopuszczalność egzekucji. Z tytułu wykonawczego wynika bowiem domniemanie istnienia obowiązku. Z tej przyczyny zobowiązany w ramach tego zarzutu powinien wykazać, że obowiązek już nie istnieje (wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie obowiązku) lub że jeszcze nie zaistniał (nienałożenie obowiązku), albo że istnieje, ale nie jest jeszcze wymagalny, albo też że egzekucja z innych powodów nie jest dopuszczalna. W przypadku natomiast zgłoszenia zarzutu opartego na treści art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. zobowiązany zarzuca wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 1 pkt 3–4, 6–7, 9–10 u.p.e.a., w tym właśnie błąd co do osoby zobowiązanego). Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów i tym w zakresie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny, zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela co do zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Legalność postanowień wierzyciela w sprawie zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega kontroli sądu administracyjnego. Pomimo tego, że obecne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia wymaga zatem odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy występuje między nimi bezpośredni związek, czy wręcz zależność polegająca na tym, że jedno z nich stanowi nie tylko podstawę wydania drugiego, ale ponadto jeszcze wypowiedź zawarta w pierwszym postanowieniu jest wiążąca dla drugiego. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd rozpatrujący skargę może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, przeprowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Zatem dysponując zakresem uprawnień ujętych w art. 135 p.p.s.a., Sąd dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, ale także postanowienia wierzyciela i postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu wierzyciela uznających za niezasadne zarzuty skarżącego, które stanowiły podstawę i niezbędny element postanowienia bezpośrednio objętego skargą. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, wyrok NSA z dnia4 lutego 2011 r., II GSK 216/10; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r.; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08; z dnia 17 września 2014 r., II GSK 1140/13– wszystkie dostępne w CBOSA). W kontrolowanej przez Sąd sprawie organ egzekucyjny - po zgłoszeniu zarzutu nieistnienia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego – prawidłowo, tj. zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zwrócił się do wierzyciela (Wójta) o zajęcie stanowiska. W postanowieniu z [...] 2019 r. Wójt wskazał, że oba zarzuty są niezasadne. Obowiązek ujęty w tytule wykonawczym nr [...] wynika z ostatecznej decyzji Wójta nr [...] , która została doręczona w dniu [...] 2019 r. Ustalone nią zobowiązanie podatkowe na 2019 r. m.in. w podatku od nieruchomości nie zostało zapłacone w części dotyczącej I raty (której termin płatności wyznaczony był na [...] 2019 r.). Skarżący – jako współwłaściciel nieruchomości, której dotyczyła ww. decyzja (zabudowana działka gruntu w K.) – jest solidarnie zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości. Obowiązek ten reguluje art. 3 ust. 4 u.p.o.l., zgodnie z którym jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6. Z księgi wieczystej nr [...] wynika, że skarżący jest współwłaścicielem przedmiotowej działki gruntu. Z akt sprawy nie wynika, by zabudowania na tej działce były objęte odrębną własnością. Z kolei – jak wskazał Wójt – zabudowania te (trzy budynki) zostały ukończone w 2000 r. (karta budynków). Przeczy to z jednej strony twierdzeniu skarżącego o niezakończonej budowie budynku mieszkalnego – co mogłoby mieć znaczenie dla ustalenia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Z drugiej jednak strony ustalenia w tym zakresie nie mogą być przedmiotem badania w postępowaniu egzekucyjnym. Są bowiem elementem istotnym postępowania w sprawie podatku od nieruchomości. Decyzja zaś w tym zakresie, jak Sąd już wskazał, jest ostateczna. Skarżący jej nie kwestionował. W ocenie Sądu zarówno postanowienia wierzycielskie co do stanowiska w sprawie zarzutów, jak będące ich następstwem postanowienia organu egzekucyjnego oraz organu nadzoru – są poprawne. Właściwie dokonano ustaleń w zakresie istnienia obowiązku oraz w zakresie osoby zobowiązanego. W tym stanie rzeczy zarzuty te nie są uzasadnione. Sformułowane zaś w skardze zarzuty przeciwko postanowieniu Dyrektora IAS nie dotyczą w istocie postępowania egzekucyjnego. Ani Wójt, ani organ egzekucyjny (i dalej – organ nadzoru) nie mogą w ramach postępowania egzekucyjnego dokonywać ustaleń faktycznych i ich oceny podatkowej wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2019 r. Zatem zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pk1 i pkt 2 u.p.o.l. nie mógł odnieść skutku procesowego w sprawie zgodnie z żądaniem skarżącego. Wykracza to bowiem poza zakres kontrolowanej sprawy. Jak już Sad wskazał, na marginesie dowody w sprawie przeczą twierdzeniu skarżącego, że sporny budynek jest w budowie. Skarżący natomiast nie wykazał, by obowiązek podlegający egzekucji nie istniał – natomiast wierzyciel wykazał, że obowiązek ten wynika z ostatecznej decyzji podatkowej, której skarżący nie zaskarżył. Z kolei wskazana w skardze okoliczność, że dokumentacja w sprawie podatku od nieruchomości podpisywana była przez brata skarżącego Z. B. nie ma wpływu na niniejszą sprawę i powinna była być przedmiotem weryfikacji w postepowaniu podatkowym dotyczącym podatku od nieruchomości. Organ egzekucyjny nie ma kompetencji, by weryfikować poprawność doręczeń w sprawie podatkowej. W tym stanie rzeczy, skarga nie jest uzasadniona, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś stanowisko wierzyciela jest prawidłowe, a organ egzekucyjny i organ nadzoru (Dyrektor IAS) są nim związani na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Sąd stwierdził, że wierzyciel dokonał wszechstronnej oceny okoliczności zgłoszonych przez skarżącego, a stanowiących podstawę zarzutu, i na podstawie dokonanej analizy materiału dowodowego wyraził stanowisko w postanowieniu oraz uzasadnił je w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.