II SA/Lu 4/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Kierek po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rady Miasta na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [..]., znak: [..] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta w sprawie sprzedaży nieruchomości gruntowych i udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży - w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. UZASADNIENIE Rada Miasta wniosła o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody z dnia [..]., znak: [..] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta z dnia [..]. w sprawie sprzedaży nieruchomości gruntowych i udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca Rada Miasta wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających ten wniosek w świetle powołanego wyżej przepisu, lecz podniosła wyłącznie argumenty merytoryczne dotyczące zaskarżonego aktu. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż na tym etapie postępowania Sąd nie odnosi się merytorycznie do przedmiotu sprawy, a bada jedynie przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Wobec tego, że skarżąca nie wskazała takich przesłanek, a jednocześnie Sąd nie dopatrzył się z urzędu okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, należało orzec, jak w sentencji postanowienia.