I OZ 929/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 988/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 9 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 988/19 odrzucił skargę R. L. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. Pismem z 7 czerwca 2019 r. skarżący złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2019 r., w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami. Postanowieniem z 5 sierpnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 4 lipca 2019 r. o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 19 sierpnia 2019 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z 2 września 2019 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 stycznia 2020 r. je oddalił. Postanowieniem z 21 stycznia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 13 listopada 2019 r., sygn. akt II SPP/Gl 100/19, o pozostawieniu pisma z 26 sierpnia 2019 r. bez rozpoznania wobec niewyjaśnienia charakteru tego pisma. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 20 lutego 2020 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 19 sierpnia 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Postanowieniem z 17 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 22 lipca 2020 r. o oddaleniu wniosku o zmianę postanowienie referendarza sądowego z 4 lipca 2019 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 20 sierpnia 2020 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 19 sierpnia 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z 31 sierpnia 2020 r. skarżący poinformował, że nie posiada środków finansowych na opłaty sądowe, dlatego wielokrotnie zwracał się o pomoc prawną do sądu powszechnego, jednak bez rezultatu. Jednocześnie przedłożył opinię bankową z 14 lipca 2020 r., z której wynika aktualny stan środków na rachunku bankowym oraz ilość i stan prowadzonych egzekucji komorniczych. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie zastosował się do prawidłowych wezwań Sądu i nie uzupełnił braku fiskalnego skargi. Podkreślił także, iż pismo skarżącego z 31 sierpnia 2020 r. nie zostało potraktowane jako kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy ani wniosek o zmianę już wydanych w tym przedmiocie postanowień, ponieważ skarżący nie wykazał zaistnienia nowych okoliczności co do stanu swojego majątku, ani też nie wniósł wprost o przyznanie takiej pomocy. Jednocześnie przedłożona opinia bankowa jest tożsama w treści z opinią przedłożoną przy piśmie z 3 sierpnia 2020 r. Tym samym jego skarga podlega odrzuceniu. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podniósł, iż nieprawdą jest, jakoby nie wnosił o przyznanie prawa pomocy. Z takim wnioskiem zwracał się już kilkadziesiąt razy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Mając na uwadze treść powyższych przepisów uznać należy, że prawidłowo - przy piśmie z 21 sierpnia 2020 r. - Sąd pierwszej instancji, ponownie wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 19 sierpnia 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu 31 sierpnia 2020 r. Wpis od skargi nie został uiszczony, a zatem Sąd zasadnie skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Powołany przepis wskazuje, że m.in. skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, przy czym w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału wyraźnie zaznaczono, że nieuiszczenie należnej opłaty skutkować będzie jej odrzuceniem. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie może uchronić się przed konsekwencjami niewykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wymaganego wpisu przez złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Okoliczność złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wstrzymuje biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie (por. postanowienia NSA: z 10 maja 2010 r., II FZ 115/10; z 11 kwietnia 2013 r., I OSK 536/13; z 8 stycznia 2014 r., II GZ 761/13). Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.