II FSK 1636/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi K. M. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt II FZ 422/07 oddalającym zażalenie K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2007 r. sygn. akt VIII SA/Wa 120/07 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 21 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt II FZ 422/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 120/07, w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, w sprawie ze skargi podatnika na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 21 sierpnia 2006 r., nr [...], w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. 2. Pismem z dnia 25 października 2007 r. podatnik wniósł "o wznowienie postępowania w sprawie: sygn. akt II FZ 422/07, zakończonego prawnym wyrokiem...". W uzasadnieniu wskazano miedzy innymi na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2007 r., stanowiące, że asesorzy nie mogą orzekać w sprawach sądowych, a powinni to czynić niezawiśli sędziowie sądów powszechnych. Skarżący podniósł, że udział asesorów w jego sprawie, był sprzeczny z art. 178 i 179 Konstytucji RP. Ponadto podatnik wskazał na błędną konstrukcję formularza PPF oraz swój obecny stan majątkowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Jak wynika z treści art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, przy czym, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175 p.p.s.a. W konsekwencji w postępowaniu wznowieniowym pozostającym we właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązuje przymus adwokacko -radcowski na sporządzenie skargi o wznowienie postępowania (z uwzględnieniem sytuacji określonych w art. 175 § 3 i wyłączeniem sytuacji wymienionych w art. 175 § 2). Ten niebudzący wątpliwości interpretacyjnych obowiązek sporządzenia skargi o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przez adwokata bądź radcę prawnego wiąże się z zagadnieniem prawnym kluczowym dla tej sprawy, a mianowicie z konsekwencjami jego niewypełnienia. Ani przepisy działu VII (Wznowienie postępowania), ani też przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie upoważniają do różnicowania skutków niedochowania przymusu radcowsko-adwokackiego w zależności od tego, czy odnosi się on do skargi kasacyjnej, czy też do skargi o wznowienie postępowania. Jedyna różnica, jaka się w tej kwestii zarysowuje, to to, że w przypadku skargi kasacyjnej podstawą jej odrzucenia jest art. 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a., natomiast skarga o wznowienie postępowania objęta obowiązkiem jej sporządzenia przez radcę prawnego lub adwokata, a niesporządzona przez te podmioty, podlega odrzuceniu mocą art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 175 § 1 i 276 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący, niespełniając wymagań, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządził osobiście. Ten brak skargi wznowieniowej powoduje jej odrzucenie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 p.p.s.a.