II SA/Kr 925/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Myślenicach na uchwałę Zarządu Gminy i Miasta Dobczyce z dnia 27 lutego 1998 r. nr 11/98 w przedmiocie określenia warunków dokonywania przyłączy do sieci wodociągowych postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. UZASADNIENIE W dniu 27 lutego 1998 r. Zarząd Gminy i Miasta Dobczyce podjął uchwałę Nr 11/98 w sprawie określenia warunków dokonywania przyłączeń nowych odbiorców do komunalnych sieci wodociągowych na terenie Gminy i Miasta Dobczyce oraz określenie odpłatności za dokonywanie tych przyłączeń. W § 1 przedmiotowej uchwały ustalono, że pod pojęciem odpłatności rozumie się jednorazową opłatę przyłączeniową z tytułu umożliwienia podłączenia do istniejącej komunalnej sieci wodociągowej oraz ustalono wysokość tej opłaty na kwotę 700 zł. § 2 określał zasady dokonywania nowych przyłączeń. Uchwała ta była przedmiotem badania legalności przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 19 listopada 1999 r., sygn. akt II SA/Kr 568/99 stwierdził niezgodność z prawem ww. uchwały. Wyrok ten jest prawomocny. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Myślenicach pismem z dnia 5 lipca 2010 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na § 1 i § 2 ust. 1 pkt b uchwały Nr 11/98 z dnia 27 lutego 1998 r. Zarządu Gminy i Miasta Dobczyce w sprawie określenia warunków dokonywania przyłączeń nowych odbiorców do komunalnych sieci wodociągowych na terenie Gminy i Miasta Dobczyce oraz określenie odpłatności za dokonywanie tych przyłączeń. W skardze tej wskazano, że tak podjęta uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a obowiązujące wówczas przepisy prawa nie pozwalały na nałożenie takiej opłaty na mieszkańców gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Dobczycach wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej a to dlatego, że w sprawie legalności tejże uchwały już raz orzekał sąd administracyjny. Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. strona skarżąca złożyła oświadczenie do protokołu rozprawy o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu poza przypadkiem, gdyby zmierzało ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Oznacza to, że w przypadku złożenia przez każdą stronę skarżącą wniosku o cofnięcie skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy uznanie cofnięcia skargi za skuteczne nie spowodowałoby bądź to obejścia prawa bądź utrzymania w mocy aktu zawierającego przynajmniej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że cofnięcie skargi nie spowoduje naruszenia art. 60 P.p.s.a. Sprawa dotyczy bowiem skargi na uchwałę Zarządu Gminy i Miasta Dobczyce, której legalność badał już sąd administracyjny i prawomocnym wyrokiem z dnia 19 listopada 1999 r., sygn. akt II SA/Kr 568/99 stwierdził niezgodność z prawem tejże uchwały. Tym samym uznanie za skuteczne cofniecie skargi nie spowoduje utrzymania w mocy uchwały. Cofniecie skargi jest więc wiążące dla Sądu. Taka zaś sytuacja oznacza, że bezprzedmiotowym stało się samo postępowanie sądowe, co z kolei nakłada obowiązek umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.. Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W przypadku umorzenia postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, nie ma podstaw prawnych do zasądzenia kosztów postępowania od strony skarżącej na rzecz strony przeciwnej do strony skarżącej. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.