III SAB/Kr 154/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. L. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy I. zobowiązuje Wojewodę do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 14 sierpnia 2018 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności; III. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. przyznaje od Wojewody na rzecz skarżącego O. L. sumę pieniężną w wysokości 6000 zł (słownie: sześć tysięcy złotych); V. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego O. L. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Dnia 14 sierpnia 2018 r. skarżący O. L. wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej z uwagi na wykonywanie pracy w firmie A S.C. J. U., D. S. w O. W dniu 22 sierpnia 2018 r. (data nadania) skarżący nadesłał brakujący załącznik nr 1 do ww. wniosku dołączany w przypadku ubiegania się przez cudzoziemca o udzielnie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z dnia 24 sierpnia 2018 r. Urząd Wojewódzki wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, tj. nadesłanie prawidłowo wypełnionego oryginału załącznika nr 1 do wniosku z uwzględnieniem strony nr 4 - oświadczenie o niekaralności, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Przesyłka została dwukrotnie awizowana w dniach 31 sierpnia 2018 r. oraz 10 września 2018 r. Z uwagi na niepodjęcie korespondencji w terminie zwrócono ją nadawcy 17 września 2018 r. Kolejno pismem z dnia 27 listopada 2018 r. Urząd Wojewódzki Wydział Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców poinformował skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, jako przyczynę wskazując nieusunięcie w terminie braków formalnych wniosku, poprzez niedostarczenie prawidłowo wypełnionego przez pracodawcę (zawierającego dokładną nazwę podmiotu powierzającego wykonanie pracy, wszystkie warunki zatrudnienia, oświadczenie ze strony nr 4 dotyczące karalności oraz czytelny podpis i pieczątkę osoby upoważnionej) załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (w przypadku podpisania załącznika przez osobę nie wskazaną w KRS-stosowne upoważnienie). Powyższe zawiadomienie skarżący otrzymał 20 grudnia 2018 r. Pismem z dnia 29 listopada 2018 r. (data nadaniu w UP 4 grudnia 2018 r.) skarżący zwrócił się do organu o wskazanie na jakim etapie jest rozpatrywanie jego wniosku. Wyjaśnił, że nadal planuje przebywać w Polsce i świadczyć pracę w firmie A S.C. J. U., D. S. Pismem z dnia 24 grudnia 2018 r. (również data nadania) pracodawca skarżącego, D. S., zwrócił się do organu "z prośbą o kontynuację procedury i pomoc (...) w przejściu jej do końca w pozytywny sposób. Zaangażowanie pracownika w pracę u nas, sytuacja z jaką mamy do czynienia na wschodzie Ukrainy determinują nas do tego, żeby w możliwie najlepszy sposób pomóc mu funkcjonować w warunkach normalnej rzeczywistości w naszym kraju". Pismo podpisał zarówno ww. prawodawca, jak i sam skarżący. Do pisma załączono uzupełniony załącznik nr 1 do wniosku. W związku z brakiem odpowiedzi organu na ww. pismo, pracodawca skarżącego pismem z dnia 11 lutego 2019 r. (12 lutego 2019 r. data nadania w UP) ponowił treść powyższego pisma z dnia 24 grudnia 2018 r. z prośbą o zajęcie stanowiska. Z uwagi na dalszy brak odpowiedzi, skarżący pismem z dnia 15 maja 2019 r. (17 maja 2019 r. data nadania w UP) wniósł ponaglenie, wnosząc o wyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy, zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2020 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponaglenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy zawierał braki formalne wymienione w wezwaniu Wojewody z dnia 24 sierpnia 2018 r., które nie zostały w terminie uzupełnione. Zdaniem organu, Wojewoda pozostawiając wniosek bez rozpoznania, procedował w sposób prawidłowy. Pismem z dnia 5 września 2020 r. skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, zarzucając naruszenie art. 8 k.p.a, art. 12 § 1 k.p.a., art. 35 § 1 i 3 k.p.a, art. 36 § 1 k.p.a. i art. 37 § 5 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy, tj. pozostawanie w bezczynności przez organ. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i niezałatwienie w terminie sprawy; stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy; zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie; przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych. W uzasadnieniu wskazano m.in., że w sprawie nie doszło do wyczerpania przesłanek normatywnych skuteczności doręczenia zastępczego w trybie awizowania pisma z dnia 24 sierpnia 2018 r. Nadto wskazano, że skoro lista uchybień w poszczególnych wezwaniach nie była tożsama, to uzupełnienie braku przez dostarczenie oświadczenia o niekaralności, nie byłoby i tak skuteczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, gdyż w jego ocenie nie pozostawał on w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszania prawa (art. 149a § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył ich stosownym aktem. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym należy dodać, że Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 14 sierpnia 2018 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z twierdzeniami skarżącego zawartymi w pismach z dnia 24 grudnia 2018 r., 11 lutego 2019 r. oraz w skardze, w dniu 22 sierpnia 2018 r. - po telefonicznym skontaktowaniu się pracownika organu ze skarżącym oraz poinformowaniu go o braku złożenia oświadczania o niekaralności - skarżący nadesłał brakujący załącznik nr 1 do ww. wniosku dołączany w przypadku ubiegania się przez cudzoziemca o udzielnie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z dnia 24 sierpnia 2018 r. organ wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez nadesłanie prawidłowo wypełnionego oryginału załącznika nr 1 do wniosku z uwzględnieniem strony nr 4 - oświadczenie o niekaralności, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Przesyłka została dwukrotnie awizowana w dniach 31 sierpnia 2018 r. oraz 10 września 2018 r. Z uwagi na niepodjęcie korespondencji w terminie zwrócono ją nadawcy 17 września 2018 r. Pismem z dnia 27 listopada 2018 r., odebranym przez skarżącego w dniu 20 grudnia 2018 r. organ poinformował skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, jako przyczynę wskazując nieusunięcie w terminie braków formalnych wniosku, poprzez niedostarczenie prawidłowo wypełnionego przez pracodawcę (zawierającego dokładną nazwę podmiotu powierzającego wykonanie pracy, wszystkie warunki zatrudnienia, oświadczenie ze strony nr 4 dotyczące karalności oraz czytelny podpis i pieczątkę osoby upoważnionej) załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (w przypadku podpisania załącznika przez osobę nie wskazaną w KRS-stosowne upoważnienie). W ocenie Sądu, zestawienie ze sobą żądanych do uzupełnienia braków zawartych w wezwaniu organu z dnia 24 sierpnia 2018 r. oraz braków nieuzupełnionych przez skarżącego, będących podstawą pozostawienia bez rozpoznania jego wniosku z dnia 14 sierpnia 2018 r., prowadzi do wniosku, że wskazywane braki nie są ze sobą tożsame. W wezwaniu z dnia 24 sierpnia 2018 r. organ bowiem wezwał skarżącego jedynie do nadesłania prawidłowo wypełnionego oryginału załącznika nr 1 do wniosku z uwzględnieniem strony nr 4 - oświadczenie o niekaralności. Z kolei jako przyczynę pozostawienia wniosku skarżącego z dnia 14 sierpnia 2018 r. bez rozpoznania, w piśmie z dnia 27 listopada 2018 r. organ wskazał, niedostarczenie prawidłowo wypełnionego przez pracodawcę (zawierającego dokładną nazwę podmiotu powierzającego wykonanie pracy, wszystkie warunki zatrudnienia, oświadczenie ze strony nr 4 dotyczące karalności oraz czytelny podpis i pieczątkę osoby upoważnionej) załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (w przypadku podpisania załącznika przez osobę nie wskazaną w KRS-stosowne upoważnienie). W związku z powyższym lista braków, będących podstawą pozostawienia podania bez rozpoznania, jest znacznie dłuższa niż wynikało to z wezwania organu z dnia 24 sierpnia 2018 r., w których domagano się jedynie doręczenia oryginału załącznika nr 1 do wniosku z uwzględnieniem strony nr 4 - oświadczenie o niekaralności. Rację wobec tego ma skarżący, że nawet uzupełnienie braku przez dostarczenie oświadczenia o niekaralności wedle telefonicznego wezwania, nie byłoby i tak skuteczne, bowiem lista braków okazała się znacznie dłuższa niż jak wynikało to z ww. wezwania z dnia 24 sierpnia 2018 r. W konsekwencji powyższych rozbieżności dotyczących braków formalnych wniosku z dnia 14 sierpnia 2018 r., pozostawienie przez Urząd Wojewódzki Wydział Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców przedmiotowego podania skarżącego bez rozpoznania, było zdaniem Sądu, nieuprawione. Należy też zwrócić uwagę, że braki formalne takie jak brak dokładnej nazwy podmiotu powierzającego wykonanie pracy, brak wszystkich warunków zatrudnienia, czy brak czytelnego podpisu nie występują, z kolei co do pozostałych wskazanych braków, to brak podstaw prawnych do żądania pieczątki osoby upoważnionej, czy też odnoszenie się do KRS w przypadku spółki cywilnej. Podkreślić przy tym należy, że w okolicznościach sprawy organ nie reagował również na wezwanie skarżącego do wskazania na jakim etapie jest jego wniosek (pismo z dnia 29 listopada 2018 r.) oraz na pisma z "prośbą o kontynuacje procedury i pomoc (...) w przejściu jej do końca" (pismo z dnia 24 grudnia 2018 r. podpisane przez skarżącego oraz jego pracodawcę, pismo z dnia 11 lutego 2019 r. podpisane już przez samego tylko pracodawcę). W ocenie Sądu wobec treści tych pism, niezrozumiałe było niepodjęcie żadnych działań przez organ, zwłaszcza, że pismo z dnia 24 grudnia 2018 r. podpisane przez skarżącego, w którym prosi o pomoc w załatwianiu jego wniosku, zawierające żądany załącznik nr 1 do wniosku wraz z oświadczeniem o niekaralności, organ mógł potraktować jako uzupełnienie niekompletnej dokumentacji, czy też jako nowy wniosek o udzielnie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. Powyższego jednak organ nie uczynił, a wręcz przeciwnie, milczał nie podejmując przy tym żadnych działań i nie odnosząc się do tych pism w jakikolwiek sposób. W tym miejscu wskazać należy, że art. 7 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U.2020.35) nakłada na organ prowadzący postępowanie w sprawach m.in. o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy obowiązek pouczenia go pisemnie w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach. Na marginesie powyższych rozważań nie można pominąć również kwestii podnoszonej przez skarżącego w skardze oraz ponagleniu, a dotyczącej nieprawidłowego doręczenia mu ww. wezwania z dnia 24 sierpnia 2018 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Jak wskazywał bowiem skarżący "nie znalazł zarówno w przypadku pierwszej próby awizowania, jak i drugiej żadnego z wymaganych przepisami prawa zawiadamiań o pozostawieniu awizowanej przesyłki w placówce pocztowej. Zawiadomienia tego nie odnalazł zarówno w oddawcze skrzynce pocztowej, jak wskazano na zwrotnym potwierdzeniu, jak i w drzwiach mieszkania." Wątpliwość co do prawidłowości doręczenia powyższej przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. uzasadnia również, w ocenie Sądu, nieczytelne wskazanie oddziału placówki pocztowej w której przedmiotowe wezwanie można było odebrać. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym z uregulowania art. 44 k.p.a. wynika, że skuteczność tego sposobu doręczania pism uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie. Dlatego też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może go odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata. Aby organ administracji mógł przyjąć zaistnienie materialnoprawnego skutku doręczenia pisma stronie w trybie doręczenia zastępczego (art. 44 § 4 k.p.a.), zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza (zob. wyrok NSA z dnia 31 maja 2012 r. I OSK 2105/11). Tym samym wobec powyższych wątpliwości dotyczących doręczenia przesyłki z dnia 24 sierpnia 2018 r., przyjęcie przez organ, że w niniejszej sprawie doszło do prawidłowego jej doręczenia i w efekcie tego wydanie zawiadomienia o pozostawieniu podania bez rozpoznania, było w opinii Sądu, przedwczesne. W konsekwencji powyższych rozważań, skoro organ do dnia wydania wyroku nie rozpoznał wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, a jedynie pozostawił go bez rozpoznania, pomimo, że okoliczności sprawy, w tym ww. niejasności i wątpliwości go to tego nie uprawniały, to w ocenie Sądu, dopuścił się on bezczynności w tym zakresie. Sąd zobowiązał zatem organ do rozpoznania przedmiotowego wniosku skarżącego z dnia 14 sierpnia 2018 r. Stąd też orzeczenie Sądu w pkt I i II sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd jednocześnie uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stan bezczynności wyczerpuje znamiona rażącego naruszenia prawa wtedy, gdy posiada dodatkowe (szczególne) cechy względem stanu określanego jako typowe naruszenie prawa. Dla dokonania takiej oceny nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie terminu musi być bowiem znaczne i nieznajdujące usprawiedliwienia w okolicznościach sprawy. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowym stanie faktycznym. Od złożenia wniosku minęło bowiem ponad dwa lata. Nawet jeżeli organ pozostając w błędnym przekonaniu uznał, że słusznie pozostawił wniosek z 14 sierpnia 2018 r. bez rozpoznania, to winien rozpoznać ponowiony i uzupełniony wniosek z dnia 24 grudnia 2018 r., mając na uwadze podstawowe zasady i przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz wynikający z ustawy o cudzoziemcach ww. obowiązek pouczenia cudzoziemca o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących cudzoziemcowi prawach i ciążących na nim obowiązkach. Organ nie tylko nie załatwił wniosku skarżącego ale nawet nie udzielił ani jemu ani jego pracodawcy odpowiedzi na prośby i ponaglenia. Z kolei zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy nadmienić, iż dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia. Zważywszy na tę funkcję, Sąd orzekł o przyznaniu skarżącemu wskazanej w sentencji orzeczenia sumy pieniężnej. W tym aspekcie wzięto pod rozwagę i trudności związane z normalnym funkcjonowaniem, w tym możliwością swobodnego przemieszczania się w ruchu transgranicznym i stresem wywołany długim oczekiwaniem na rozpoznanie sprawy bez możliwości pozyskania jakiejkolwiek informacji o sprawie. Najistotniejszą jednak okolicznością wpływającą na zasądzenie tej należności na rzecz strony jest funkcja dyscyplinująco – przymuszająca stosowanego środka, która ma przymusić organ administracji do sprawnego rozpoznania sprawy skarżącego i innych podmiotów w możliwe szybkim terminie. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie IV sentencji wyroku. W pkt V sentencji wyroku Sąd orzekł, o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz.265). Wskazać też należy, że Sąd orzekł w nin. sprawie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.