II GSK 1093/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 775/09 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] w przedmiocie zmiany decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, oraz zasądził od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego M. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym: Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r. ([...]) w sprawie utrzymania w mocy decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] września 2004 r. o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie nadania uprawnień budowlanych w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej utrzymała w mocy ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. ([...]). Uzasadniając decyzję Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wskazała, iż pismem z dnia [...] listopada 2004 r. M. S. wystąpił w trybie art. 155 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.) z wnioskiem o zmianę decyzji [...] Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] maja 2004 r. o nadaniu stronie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Podniósł on, że organ nieprawidłowo określił zakres uprawnień budowlanych strony. Wnioskodawca swoje żądanie zmiany decyzji oparł jedynie na zarzucie jej niezgodności z prawem, twierdząc że ograniczenie jego uprawnień budowlanych jest bezprawne. Rozpatrując wniosek organ uznał, że kwestionowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. braku podstaw prawnych do ograniczenia w decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej zakresu jego uprawnień budowlanych jest bezprzedmiotowe i nie może stanowić podstawy uwzględnienia wniosku strony. Zdaniem Krajowej Komisji Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa zmiana decyzji zgodnie z wolą strony będzie możliwa tylko wtedy, gdy przepisy stanowiące materialno - prawną podstawę zakwestionowanej decyzji, w tym przypadku przepisy ustawy - Prawo budowlane, zezwalają na wydanie decyzji, na podstawie której M. S. mógłby wykonywać w ograniczonym zakresie tylko samodzielne funkcje techniczne w budownictwie polegające na kierowaniu robotami budowlanymi, a pozostałe w zakresie nieograniczonym. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa uznała ponadto, iż nie może wydać decyzji w sprawie nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie, na mocy której strona mogłaby wykonywać w zakresie nieograniczonym jakiekolwiek funkcje techniczne określone w art. 12 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, bowiem w przeciwnym razie zatarciu uległaby granica między uprawnieniami budowlanymi bez ograniczeń i w ograniczonym zakresie. Wskazała, że zakres tych uprawnień nie jest tożsamy, co znajduje odbicie chociażby w zróżnicowaniu przez ustawodawcę w art. 14 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy - Prawo budowlane warunków ich uzyskania, jak i w samej nazwie, gdyż uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie, jak sama nazwa wskazuje, nie mogą uprawniać do wykonywania tych uprawnień w zakresie nieograniczonym, czego domaga się wnioskodawca. Na koniec organ stwierdził, iż uwzględnienie interesu strony, który przejawia się w żądaniu wydania decyzji uprawniającej do pełnienia w zakresie nieograniczonym samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie określonych w art. 12 ust. 1 pkt. 3, 4 i 5 ustawy - Prawo budowlane jest niedopuszczalne. Na powyższą decyzję M. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. i wniósł o uchylenie tej decyzji w całości jak też poprzedzającej ją decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r., oraz decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] września 2004 r. i decyzji [...] Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] maja 2004 r. w części dotyczącej zakresu uprawnień. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynym jego celem jest sprawdzenie czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją ogólne przesłanki dyktowane interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą ostatecznego rozstrzygnięcia. Ponadto rozstrzygnięcie w trybie art. 155 k.p.a. oparte jest zawsze na konstrukcji uznania administracyjnego. To zaś, zdaniem Sądu, oznacza, że ocena czy w konkretnej sprawie występują racje społeczne bądź słuszny interes strony należy do organu, który sprawę rozstrzyga. Organ może zatem dokonać wyboru jednego z możliwych rozwiązań i to niezależnie od wyników tej oceny. Sąd I instancji zauważył także, że możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego. Tymczasem w kwestionowanym w tym trybie przez skarżącego rozstrzygnięciu zarówno ostatecznym jak i nieostatecznym (decyzja [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2004 r. nr [...]) wskazano jako podstawę prawną tychże rozstrzygnięć, m. in. § 9 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995, Nr 8, poz. 38 ze zm.), która to regulacja prawna nie obowiązywała już w dacie wydawania zaskarżonej do Sądu decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. Sąd zwrócił uwagę również na fakt, że skarżący zarówno w podstawach skargi jak i w jej uzasadnieniu wskazywał, iż domaga się zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. ale ze względu m. in. na to, że zostały one wydane (jego zdaniem) z rażącym naruszeniem prawa, a więc w okolicznościach przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ma to, zdaniem Sądu, istotne znaczenie albowiem przewidziane w k.p.a. nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego oparte są o zasadę niekonkurencyjności polegającą na tym, że ich rolą jest usuwanie wyłącznie określonych wad decyzji co oznacza, iż tryby te nie mogą być stosowane zamiennie. Innymi słowy w ramach postępowania wszczętego i toczonego w oparciu o przesłanki przewidziane w art. 155 k.p.a. nie można skutecznie forsować argumentów uzasadniających żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na to, że zostały wydane bez podstawy prawnej bądź z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zauważył również, że żądanie skarżącego zmierza w istocie do innej wykładni przepisów art. 12, 13, 14 Prawa budowlanego co nie znajduje oparcia w przesłankach art. 155 k.p.a. Kończąc swoje rozważania Sąd I instancji podniósł, że niezależnie od przedstawionych wyjaśnień, kwestionowana decyzja z dnia [...] lutego 2009 r. nie może się ostać z uwagi na to, że w składzie organu, który ją wydał występowała ta sama osoba, która brała udział w wydaniu rozstrzygnięcia, które tą decyzją zostało utrzymane w mocy (G. S.). Ponieważ oba ww. rozstrzygnięcia zostały wydane przez ten sam organ przeto możliwość brania udziału w obu postępowaniach zakończonych tymi rozstrzygnięciami przez te same osoby była wykluczona. Sąd wskazał tutaj wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt P 57/07 oraz uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 września 2009 r. M. S. złożył skargę kasacyjną. W skardze tej wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Jako podstawy kasacyjne wskazał naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 § 1 i 2 oraz art. 155 k.p.a. i art. 2 i art. 45 Konstytucji RP poprzez błędną ocenę postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organ oraz brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, mającego na względzie słuszny interes skarżącego jako strony; - naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 19, art. 127 § 2, art. 5 § 1 pkt 5, art. 17 pkt 4 k.p.a. oraz art. 12 ust. 1 ustawy o samorządach architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów poprzez nieunieważnienie decyzji wydanej przez organ niewłaściwy – w postępowaniu odwoławczym – pomimo istnienia przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz brak kontroli, o której mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a. - naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 19, art. 127 § 2, art. 106 § 5 art. 107 § 3 oraz art. 5 § 1 pkt 5, art. 17 pkt 4 k.p.a. oraz art. 12 ust. 1 ustawy o samorządach architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów poprzez nieunieważnienie postanowienia wydanego z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej, na skutek którego to została wydana decyzja przez organ niewłaściwy, pomimo istnienia przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz brak kontroli, o której mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a. - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 i art. 155 k.p.a. poprzez błędną wykładnię pojęcia decyzji ostatecznej polegającą na przyjęciu przez Sąd, że utrzymana w mocy decyzja organu niższej instancji nie jest decyzją ostateczną, a więc taką decyzją od której rzekomo przysługuje odwołanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że w pełni zgadza się z uzasadnieniem Sądu I instancji, że postępowanie o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest trybem szczególnym. Dlatego też w tym właśnie trybie od ponad pięciu lat bezskutecznie domaga się zmiany decyzji polegającej na: dodaniu wyrażenia: "3, 4 i 5", przesunięciu zwrotu: "w ograniczonym zakresie" z jednego wiersza do innego oraz dodaniu słowa: "podstawę" na odwrocie decyzji [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2004 r. W jego ocenie zarówno z zaskarżonej decyzji jak i z decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] czerwca 2006 r., a także z wyroku Sądu z dnia 3 września 2009 r. nie wynika, co stoi na przeszkodzie w dokonaniu tych konkretnie wskazanych zmian, a tym samym która z przesłanek wymienionych w art. 155 k.p.a. nie została spełniona. Powyższe zdaniem kasatora wskazuje na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, gdyż brak jest odniesienia się do wnioskowanych przez niego trzech zmian w świetle warunków określonych w art. 155 k.p.a. Ponadto wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie odniósł się w ogóle do podniesionych przez niego w skardze konkretnych zarzutów w stosunku do zaskarżonych decyzji, ograniczając się jedynie do uwag natury ogólnej, czym w jego ocenie naruszył zasadę dokładnego wyjaśnienia sprawy mającego na względzie słuszny interes skarżącego jako strony. Sąd I instancji nie rozstrzygnął przede wszystkim zasadniczej kwestii, a mianowicie tego, czy zgodnie z obowiązującym prawem ograniczony zakres uprawnień istnieje tylko i wyłącznie przy działalności wymienionej w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane (tj. przy projektowaniu) i art. 12 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (tj. przy kierowaniu robotami budowlanymi) – jak twierdzi skarżący, czy też także – jak bezpodstawnie, w jego ocenie, twierdzi organ, także przy wykonywaniu działalności wymienionej w art. 12 ust. 1 pkt 3, 4, 5 i 7 tejże ustawy. Uzasadniając natomiast zarzut nie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez organ niewłaściwy, wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a. organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Natomiast stosownie do art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe podkreślono, iż Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa nie jest ani ministrem, ani samorządowym kolegium odwoławczym, Polska Izba Inżynierów Budownictwa jest natomiast organizacją społeczną. Tak więc na podstawie art. 17 pkt 4 k.p.a. organami wyższego stopnia są odpowiednie organy wyższego stopnia tej organizacji, a w razie ich braku - organ państwowy sprawujący nadzór nad ich działalnością. Organem państwowym sprawującym nadzór nad działalnością Izby Inżynierów Budownictwa jest Minister Infrastruktury, który jako organ państwowy sprawujący nadzór nad działalnością także Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej jest tym samym na podstawie art. 17 pkt 4 k.p.a. organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego, zdaniem kasatora, to Minister Infrastruktury a nie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa był organem właściwym do rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Stąd też Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa po otrzymaniu odwołania skarżącego powinna była przekazać je do załatwienia, zgodnie z właściwością, organowi właściwemu, czyli Ministrowi Infrastruktury. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. powinien był zatem w ramach kontroli, o której mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a., na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., unieważnić decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] lutego 2009 r., ponieważ została ona wydana przez organ niewłaściwy, z rażącym naruszeniem art. 19, art. 127 § 2 k.p.a. Z tych samych powodów, w ocenie kasatora, powinno być również unieważnione wydane w sprawie postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2009 r. wyznaczające Krajową Komisję Kwalifikacyjną Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa jako organ właściwy do załatwienia odwołania skarżącego od decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut najdalej idący, a mianowicie zarzut, iż zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, albowiem wydał ją organ niewłaściwy, tj. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Zdaniem kasatora organem właściwym do rozpoznania środka odwoławczego od decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r. był Minister Infrastruktury, jako organ państwowy sprawujący nadzór nad działalnością tej Komisji. Zarzut ten nie jest zasadny, gdyż wbrew stanowisku kasatora, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa była właściwa w przedmiotowej sprawie do rozpatrzenia odwołania strony od wydanej przez siebie decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.), izby architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, zwane dalej "izbami", mają osobowość prawną, przy czym w myśl art. 14 ust. 1 pkt 4 ustawy organem okręgowej izby jest okręgowa komisja kwalifikacyjna. Komisja ta na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy jest uprawniona do wydawania decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych, a od tej decyzji przysługuje odwołanie do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej (art. 24 ust. 2 ustawy). W związku z tym Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa jest organem wyższego stopnia oraz organem odwoławczym w stosunku do okręgowych komisji kwalifikacyjnych. Z powołanej wyżej ustawy nie wynika natomiast, iż Minister Infrastruktury jest organem odwoławczym w tego rodzaju sprawach. W związku z powyższym Krajową Komisję Kwalifikacyjną Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa należy traktować jako właściwy w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. organ, a zatem zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna miała kompetencje do rozpoznania środka odwoławczego i wydania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym zarzuty skarżącego kwestionujące właściwość organu - Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa – są niezasadne. Niezasadny jest również zarzut błędnej wykładni pojęcia decyzji ostatecznej dokonanej przez Sąd I instancji, albowiem Sąd nie wyraził takiego poglądu co do pojęcia decyzji ostatecznej jak przedstawia to skarżący w tym zarzucie. Sąd przyjął tylko, że decyzja Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] maja 2004 r. nie była decyzją ostateczną, albowiem od tej decyzji zostało złożone odwołanie. Ponadto Sąd stwierdził, że wniosek w trybie art. 155 k.p.a. może być wniesiony tylko od decyzji ostatecznej. Odnosząc się z kolei do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organ oraz brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, sprowadzającego się w zasadzie do braku odniesienia się przez Sąd I instancji do zawartych w skardze zarzutów skarżącego wobec zaskarżonych decyzji, należy zauważyć, że uzasadnienie wyroku zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze, sprowadzających się, jak wskazał, do żądania zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. ze względu na przyjętą przez skarżącego interpretację zastosowanego prawa, tj. art. 12, art. 13 i art. 14 Prawa budowlanego, stwierdził, iż nie można w tym trybie żądać zmiany decyzji ze względu na inną, a w ocenie Sądu, kontrowersyjną wykładnię wskazanych przepisów dokonaną przez skarżącego. Powyższa ocena zarzutów podniesionych przez skarżącego dokonana przez Sąd I instancji choć jest ogólnikowa, to jest zasadna. Należy zauważyć, że analiza przepisów Prawa budowlanego, tj. art. 12 ust. 1 pkt 3, 4 i 5, art. 13 ust. 1, 3 i 4 w zw. z art. 12 ust. 1 i 2 wskazuje, iż uprawnienia budowlane mogą być udzielone do kierowania robotami budowlanymi albo projektowania, przy czym uprawnienia te stanowią również podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3, 4 i 5. W art. 14 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane ustawodawca dokonał dalszego zróżnicowania uprawnień budowlanych, wprowadzając podział na uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie i uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń oraz na uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń i uprawnienia budowlane do projektowania w ograniczonym zakresie. Chodzi tu również o prawo wykonywania samodzielnych funkcji technicznych określonych w art. 12 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 5, bowiem zwrot "w ograniczonym zakresie" użyty w art. 14 ust. 3 pkt 4 odnosi się do wszystkich samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wykonywanych na podstawie decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela tym samym pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w prawomocnym wyroku z dnia 21 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 31/09, w którym to Sąd dokonał interpretacji przepisów art. 12, art. 13 i art. 14 Prawa budowlanego. Na marginesie należy zauważyć, że w powyższej sprawie skarżącym był również M. S. i również kwestionował wskazane wyżej przepisy Prawa budowlanego. W związku z tym zarzut naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez ogólnikowe odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skarżącego nie może skutkować uchyleniem wyroku, gdyż nie miało to wpływu na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na wydanie jej z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i rozstrzygnięcie Sądu z tego powodu jest prawidłowe. Strona tego nie kwestionuje w skardze kasacyjnej. W związku z powyższym organ ponownie rozpozna środek odwoławczy wniesiony przez skarżącego. Na marginesie należy wskazać, iż organ ponownie rozpoznając sprawę winien rozważyć okoliczność, iż skarżący złożył dwa wnioski o zmianę decyzji z dnia [...] maja 2004 r., utrzymaną w mocy decyzją Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] września 2004 r., o nadaniu uprawnień budowlanych w trybie art. 155 k.p.a., które wszczęły dwa postępowania w tym trybie, skierowane do tej samej decyzji. Rozważenia wymaga zatem wpływ drugiego postępowania na rozstrzygnięcie w tej sprawie. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.