II SA/Wr 295/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P[...] S.A. z/s w W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości technicznych w budynku nieczynnego dworca kolejowego z dwoma lokalami mieszkalnymi oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 27 lutego 2020 r. (Nr 237/2020) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu (dalej zwany jako DWINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania Spółki P. S.A. (zwana dalej skarżącą) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wołowie z dnia 18 listopada 2019 r., Nr 106/19, odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wołowie Nr 14/19 z dnia 20 lutego 2019 r., nakładającej na skarżącą obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości technicznych w budynku nieczynnego dworca kolejowego z dwoma lokalami mieszkalnymi w W. przy ul. [...], dz. nr [...], AM-[...] w terminie do 10 września 2019 r. Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego: pismem z dnia 12 września 2019 r., Spółka P. S.A. oddział G. we W., zwróciła się o zmianę terminu realizacji robót nakazanych decyzją tego organu nr 14/19 z dnia 20 lutego 2019 r. w zakresie przedłużenia terminu wykonania robót do dnia 31 grudnia 2020 r. Na podstawie decyzji nr 14/19 nakazano właścicielowi budynku nieczynnego dworca kolejowego z dwoma lokalami mieszkalnymi położonego w W. przy ul. [...] na dz. [...], AM-[...], usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, w terminie do dnia 10 września 2019 r., poprzez: - odtworzenie płaszczyzn połaci dachowych na części niższej budynku (poczekalnia) poprzez wymianę elementów konstrukcji dachowej wraz z usunięciem istniejącego pokrycia dachowego z papy i wykonanie nowego pokrycia papą, - zamontowanie brakujących obróbek blacharskich, - wymianę orynnowania dachowego na niższej części budynku (poczekalnia), - zamontowanie brakujących rur spustowych,- usunięcie pozostałości instalacji piorunochronnej i wykonanie nowej instalacji, - przemurowanie kominów, - uzupełnienie ubytków spoin między cegłami elewacji, - wymianę zużytych stopnic drewnianych schodów na klatce schodowej, - wymianę desek podłogowych w wejściu głównym do klatki schodowej części mieszkalnej, - naprawę drewnianej stolarki okiennej i drzwiowej, - zamontowanie zaworu różnicowego przy pompie obiegowej jako zabezpieczenia instalacji c.o. w lokalu na II piętrze, - zapewnienie nawiewu powietrza z zewnątrz dla potrzeb wentylacji i procesu spalania opału w urządzeniach lokalu na I piętrze, - wykonanie wentylacji wywiewnej przewodami wyprowadzonymi ponad połać dachową w lokalach na I i II piętrze. W postępowaniu ustalono, że właścicielem budynku są P. S.A. z/s w W. i jest to jedyna strona postępowania. W ramach rozpatrywania wniosku PINB w Wołowie w przeprowadził dniu 17 września 2019 r. oględziny budynku w trakcie których stwierdził, że orzeczony przez niego nakaz nie został wykonany. Ponadto część elementów zewnętrznych- zniszczone orynnowanie może powodować zagrożenie bezpieczeństwa poprzez spadanie na przyległy teren. Dach segmentu środkowego, w szczególności pojedyncze krokwie oraz deskowanie połaci posiadają miejscowe znaczne uszkodzenia (wgłębna korozja biologiczna ze znacznymi ubytkami drewna). Elementy te nie zachowują swojej nośności, są miejscowo przełamane, a deskowanie z pokryciem przepuszcza wody opadowe do wnętrza pomieszczeń. Ten stan wymaga pilnego zabezpieczenia podparciem konstrukcyjnym albo wykonania nakazu z decyzji Nr 14/19. W toku postępowania PINB w Wołowie pismem z dnia 20 września 2019 r. zawiadomił właściciela, że wstępnie przychyla się do zmiany ostatecznej decyzji w zakresie terminu, zgodnie z wnioskiem, lecz pod warunkiem wykonania niezbędnych robót, tj.: - podparcia konstrukcyjne obu połaci dachowych części środkowej budynku, - zabezpieczenia pokrycia dachu, części środkowej budynku przed wnikaniem wód opadowych do jego wnętrza, - usunięcia pozostałości orynnowania części środkowej obiektu, - zamontowania zaworu różnicowego przy pompie obiegowej jako zabezpieczenia instalacji c.o. w lokalu na II piętrze oraz przedłożenia dokumentu: - ocena techniczna, w której kontrolujący powinien wskazać czy występuje zagrożenie bezpieczeństwa w związku z niewykonanym remontem budynku w zakresie wskazanym w decyzji oraz czy istnieje możliwość bezpiecznego użytkowania budynku w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. pomimo niewykonania robót. Pismem z dnia 14 października 2019 r. skarżący poinformował organ, że wykonane zostały niezbędne roboty zabezpieczające budynek, wskazane w piśmie PINB Wołów z dnia 20 września 2019 r. W dniu 31 listopada 2019 r. przeprowadzono kontrolę budynku, w trakcie której stwierdzono, że wykonane prace budowlane zabezpieczające dach na budynku są niewystarczające do odroczenia remontu o dodatkowy rok i trzy miesiące. Połać północna została podparta słupem drewnianym w miejscu krokwi, a krokiew wzmocniona poprzez obustronne obicie deskami. Uszkodzone deskowanie połaci, wzmocniono poprzez nabicie kilku desek w kierunku prostopadłym. Połać południowa nie została w żaden sposób zabezpieczona. Ponadto stwierdzono, że usunięto pozostałości orynnowania części środkowej obiektu. W dniu 14 listopada 2019 r. złożono do akt sprawy oświadczenie z dnia 19 października 2019 r., z którego wynika, że instalacja c.o. w lokalu nr [...], nie wymaga dodatkowych zabezpieczeń oraz spełnia wymagane normy. Decyzją z dnia 18 listopada 2019 r. PINB w Wołowie odmówił zmiany decyzji ostatecznej nr 14/2019 z dnia 20 lutego 2019 r. uznając, że właściciel nie wykonał wszystkich warunków określonych w piśmie z dnia 20 września 2019 r., które stanowiły podstawę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Dalej wyjaśnił, że zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zdaniem PINB przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie decyzji, podjęte jednak ustalenia wskazują, że stan techniczny budynku może powodować zagrożenie bezpieczeństwa osób, a także oszpecenie otoczenia. Odraczanie w czasie poprawy tej sytuacji nie przemawia za interesem społecznym. Brak przeprowadzania remontu budynku przyczynia się do sukcesywnego pogarszania jego stanu technicznego, co w konsekwencji powoduje zwiększenie zakresu prac odtworzeniowych i nakładów finansowych z nimi związanych. Odwlekanie zatem w czasie remontu nie leży w słusznym interesie strony. Odwołanie od tej decyzji złożył skarżący. Utrzymując zaskarżoną decyzją w mocy decyzję z dnia 18 listopada 2019 r. DWINB wyjaśnił, że organ I instancji prawidłowo przyjął, iż postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz weryfikacja ostatecznej już decyzji z uwagi na ewentualne zaistnienie ustawowo określonych przesłanek. Na organie orzekającym w tym zakresie ciąży obowiązek zarówno uwzględnienia wymagań interesu społecznego jak i słusznego interesu strony oraz konieczność kierowania się zasadami ogólnymi określonymi w art. 7 k.p.a., wyważania racji obu tych interesów. Skutkiem czego organ administracyjny działa w ramach ograniczonego uznania administracyjnego. Z treści art. 155 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może uchylić bądź zmienić decyzję ostateczną jedynie jeżeli zostaną łącznie spełnione następujące przesłanki: a) postępowanie w sprawie indywidualnej zostało zakończone decyzją ostateczną, na mocy której strona nabyła prawo; b) strona wyraziła zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji; c) uchyleniu lub zmianie decyzji nie sprzeciwiają się przepisy szczególne; d) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Tymczasem w realiach badanej sprawy nie doszło do łącznego spełnienia wskazanych przesłanek, a zatem słuszne jest stanowisko organu I instancji wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu co do tego, że decyzja nakładająca obowiązek nie może zostać zmieniona zgodnie ze złożonym wnioskiem. Zdaniem DWINB za uwzględnieniem wniosku nie przemawia interes społeczny i słuszny interes strony. Jednym bowiem z istotnych elementów decyzji nakładającej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązki mające na celu usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, jest określenie terminu ich wykonania. Ma to służyć jak najszybszemu osiągnięciu celu w jakim wydawana jest decyzja, tj. doprowadzenia do likwidacji istniejących zagrożeń dla dóbr prawnie chronionych. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dążenie do jak najszybszego usunięcia nieprawidłowości, tj. wyznaczenia możliwie krótkiego, aczkolwiek oczywiście racjonalnego z punktu widzenia obiektywnej możliwości realizacji obowiązku przez stronę zobowiązaną, terminu wykonania nakazanych czynności. Utrzymywanie stanu niezgodności z prawem nie znajduje zaś uzasadnienia, bowiem, zarówno w interesie społecznym jak i w dobrze pojętym interesie strony leży utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, a w przypadku pojawienia się nieprawidłowości jak najszybsze ich usunięcie. Nie godząc się z podjętym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyły P. S.A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, co doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, - art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, - art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. niedopuszczenie dowodów wnioskowanych przez Skarżącą, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, nie będąc sprzecznymi z prawem, co doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, - art. 155 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji dojście do wniosku, że przedłużenie terminu na usunięcie nieprawidłowości technicznych nie leży w interesie społecznym i we właściwie pojętym interesie strony. Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie wyznaczonego przez organ I instancji zbyt krótkiego terminu na przeprowadzenie prac remontowo/naprawczych przy usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości. W uzasadnieniu strona skarżąca wyjaśniła, że wbrew twierdzeniom organu I instancji, wywiązała się z nałożonych na nią obowiązków. R. S. prowadzący własną działalność gospodarczą pod firmą P.(1) pismem z dnia 19 października 2019 r. wskazał bowiem, że pompa obiegowa po zatrzymaniu nie powoduje zamknięcia obwodu i zapewnia wystarczający przepływ wody dla dwóch punktów grzewczych. Dodatkowym zabezpieczeniem jest elektroniczny miarkownik ciągu, który przy zaniku zasilania zamyka dopływ powietrza do paleniska. Stwierdzono z całą pewnością, że zawór różnicowy nie jest wymagany, a instalacja spełnia normy PN91/B-02413 dotyczącej zabezpieczenia instalacji ogrzewania wodnego systemu otwartego. Również inspektor nadzoru – T. D. w piśmie z dnia 14 października 2019 r. uznał, że wskazane nieprawidłowości stanu technicznego budynku nie stwarzają zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska. Dach segmentu środkowego obiektu zabezpieczono przed wnikaniem wód, podparto konstrukcję dachu (obie połacie), usunięto pozostałości rynien dachowych. Inspektor nadzoru stwierdził, że istnieje techniczna możliwość przedłużenia okresu wyznaczonego na przywrócenie odpowiedniego stanu technicznego przedmiotowego budynku. Dalej skarżąca podniosła, że nie negowała konieczności wykonania nakazanych prac i robót, jednakże zakwestionowany przez nią wyznaczony termin jest nierealny, bowiem już upłynął dnia 10 września 2019 roku. Przedłużenie terminu było umotywowane koniecznością przeprowadzenia procedury: opracowanie projektu budowlanego, uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego, a także przeprowadzenia zamówienia zgodnie z wewnętrznymi regulacjami. Według oceny Skarżącej, nakazane prace i roboty będą mogły być wykonane do dnia 31 grudnia 2020 r., a niniejsze leży w interesie społecznym i we właściwie rozumianym interesie strony. Wyznaczając bowiem zbyt krótki termin organy naruszyły art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Dalej skarżąca podniosła, że organ I instancji dopuścił się dezinformacji, informując ją o pozytywnym wyniku postępowania po spełnieniu konkretnie określonego warunku, który to warunek spełniła, w czym to upatruje naruszenia art. 8 k.p.a. Wreszcie zarzuciła, że DWINB nie odniósł się do zarzutów i twierdzeń zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli Sądu podlegała decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2020 r. (Nr 237/2020) utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wołowie z dnia 18 listopada 2019 r., Nr 106/19, odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wołowie Nr 14/19 z dnia 20 lutego 2019 r., nakładającej na skarżącą obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości technicznych w budynku nieczynnego dworca kolejowego z dwoma lokalami mieszkalnymi w W. przy ul. [...], dz. nr [...], AM-[...] w terminie do 10 września 2019 r. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W judykaturze przyjmuje się, że rozważając możliwość zastosowania przywołanej regulacji organ ocenia, czy postępowanie dotyczy rozstrzygnięć, w których organ ma możliwość swobody w kształtowaniu treści decyzji, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony, przy czym słuszny interes strony nie oznacza tu samej woli (chęci) strony do uchylenia decyzji. Wyrażenie to należy rozumieć wyłącznie jako interes prawny, a nie faktyczny. Co więcej, słuszny interes strony nie może być sprzeczny z interesem społecznym, którym jest zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji RP, jak i zasada legalności działania zawarta w art. k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1809/17, CBOSA). W niniejszej sprawie wnioskiem o zmianę decyzji w zakresie terminu wykonania nałożonych obowiązków, objęto wydaną w oparciu o art. 66 ustawy Prawo budowlane, decyzję PINB w Wołowie z dnia 20 lutego 2019 r. nakładającą na skarżącą obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości budynku nieczynnego dworca kolejowego z dwoma lokalami mieszkalnymi położonego w W. przy ul. [...] na dz. [...], AM-[...] w terminie do dnia 10 września 2019 r., poprzez: - odtworzenie płaszczyzn połaci dachowych na części niższej budynku (poczekalnia) poprzez wymianę elementów konstrukcji dachowej wraz z usunięciem istniejącego pokrycia dachowego z papy i wykonanie nowego pokrycia papą,- zamontowanie brakujących obróbek blacharskich, - wymianę orynnowania dachowego na niższej części budynku (poczekalnia), - zamontowanie brakujących rur spustowych,- usunięcie pozostałości instalacji piorunochronnej i wykonanie nowej instalacji, - przemurowanie kominów, - uzupełnienie ubytków spoin między cegłami elewacji, - wymianę zużytych stopnic drewnianych schodów na klatce schodowej, - wymianę desek podłogowych w wejściu głównym do klatki schodowej części mieszkalnej, - naprawę drewnianej stolarki okiennej i drzwiowej, - zamontowanie zaworu różnicowego przy pompie obiegowej jako zabezpieczenia instalacji c.o. w lokalu na II piętrze, - zapewnienie nawiewu powietrza z zewnątrz dla potrzeb wentylacji i procesu spalania opału w urządzeniach lokalu na I piętrze, - wykonanie wentylacji wywiewnej przewodami wyprowadzonymi ponad połać dachową w lokalach na I i II piętrze. Sąd podzielił stanowisko organów, iż zmiana przywołanej decyzji w zakresie terminu wykonania nałożonych w niej obowiązków z uwagi na okoliczności sprawy nie byłaby zasadna. Taka zmiana byłaby sprzeczna z interesem społecznym, zgodność z którym stanowi warunek zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Skoro bowiem w objętej wnioskiem skarżącej decyzji z dnia 20 lutego 2019 r. stwierdzono nieprawidłowości w stanie technicznym budynku i uznano za konieczne ich wyeliminowanie w określonym terminie, to nie można uznać, aby przedłużanie istnienia nienależytego stanu technicznego tego budynku do 31 grudnia 2020 r. (zgodnie z wnioskiem strony) było zgodne z interesem społecznym. Zbyt bowiem długie utrzymywanie budynku w nieodpowiednim stanie technicznym nie realizuje tak pojętego interesu społecznego. Okoliczność czy termin określony w decyzji ostatecznej był dla wykonania nałożonych obowiązków wystarczający, czy nie – co do zasady- strona powinna podnosić w tamtym postępowaniu. Wskazać także trzeba, że organ dał stronie zobowiązanej możliwość skorzystania z prolongaty terminu w sytuacji, gdyby skarżąca wywiązała się chociaż z części robót nałożonych decyzją ostateczną, a wymienionych w piśmie z dnia 20 września 2019 r. Jednakże wizja lokalna (k. 22 akt adm.) w terenie wykazała, że żadne roboty te nie zostały wykonane. Jeśli zaś chodzi o pismo inspektora nadzoru T. D. z dnia 14 października 2019 r., na które powołuje się strona skarżąca, to uszło uwadze strony, że stan obiektu autor wskazuje na dzień sporządzenia pisma. Zatem z jednej strony jest to opinia pracownika strony zobowiązanej (oczywiści posiadającego stosowne uprawnienia) ale z drugiej została sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej nr 14/19, w której organ nałożenie obowiązków wiązał z nieprawidłowym stanem technicznym budynku. Nadto, Sąd miał na uwadze także to, że decyzje nakładające obowiązki, w których został wskazany termin ich wykonania mogą być weryfikowane w trybie art. 155 k.p.a. również po upływie tego terminu, jednakże upływ tego terminu może stanowić przesłankę negatywną do zmiany lub uchylenia decyzji w tym trybie, rozpatrywaną w kontekście interesu społecznego i słusznego interesu strony (por. wyroki NSA: z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3071/18, II OSK 3088/118 i II OSK 3134/18; z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2944/18; z dnia 18 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2863/17 - publik. CBOSA). Taka sytuacja ma zaś miejsce w niniejszej sprawie. Z jej realiów bezspornie bowiem wynika, że skarżąca z wnioskiem o zmianę wystąpiła dopiero po upływie terminu zakreślonego w decyzji z dnia 20 lutego 2019 r. wskazując na trudności finansowe, proceduralne związane z koniecznością wykonania prac w uzgodnieniu z konserwatorem zabytków oraz wewnętrzne regulacje. Niniejsze okoliczności, jakkolwiek oczywiście stanowiące trudność w wykonaniu nałożonego obowiązku, to jednak w kontekście obowiązku działania w interesie nie tylko strony ale także interesie społecznym nie mogą uzasadniać wnioskowanej zmiany. Z tych też względów zarzut naruszenia art. 155 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy - Prawo budowlane nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Sądu nie okazały się także zasadne sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 8, 75 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a., mające na celu ustalenie prawdy materialnej, poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, który następnie powinien znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało bowiem przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy przyjmując, iż zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. z uwagi na jej charakter nie leży w interesie społecznym. Niniejszej oceny nie mogły zmienić przedstawione przez inwestora dokumenty dotyczące stanu technicznego obiektu wobec stwierdzonej potrzeby jak najszybszego usunięcia występujących nieprawidłowości i wynikającego z art. 66 Prawa budowlanego obowiązku zapewnienia bezpiecznego użytkowania i utrzymania w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego, Nadto, samo wstępne stwierdzenie organu co do ewentualnej możliwości zmiany zawnioskowanej decyzji nie ma charakteru wiążącego, stąd odmienna osnowa decyzji nie może być kwalifikowana jako naruszenie prawa, w tym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej. W tym miejscu Sąd chciałby podkreślić, iż brak jest również podstaw do przypisania organowi II instancji rażącego naruszenia art. 15 k.p.a., gwarantującego dwuinstancyjność postępowania, gdyż we własnym zakresie przeanalizował on zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy, uznając, że jest on wystarczający z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 155 k.p.a., którego prawidłową interpretację z odwołaniem się do poglądów piśmiennictwa przestawił -wskazując na kluczowe przesłanki zmiany decyzji oraz w zasadzie rozstrzygający tu charakter ratio legis art. 66 Prawa budowlanego, w oparciu o który została wydana decyzja z lutego 2019 r. Stąd w kontekście niniejszego nawet brak skrupulatniejszego odniesienia się do zarzutów odwołania pozostawał bez wpływu na treść wydanej decyzji. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta naruszała prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego. Z tych względów skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.