II SA/Sz 76/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu radcy prawnego A. B. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 28 sierpnia 2020 r. o odmowie przyznania wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej za zastępstwo prawne w pierwszej instancji w sprawie ze skargi I. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: zmienić postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 28 sierpnia 2020 r. w ten sposób, że przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego A. B. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, obejmującą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną. UZASADNIENIE Postanowieniem starszego referendarza sądowego z 3 marca 2020 r., sygn. akt II SPP/Sz 22/20, skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w S. pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła radcę prawnego A. B. w dniu 18 maja 2020 r. W piśmie procesowym z dnia 6 sierpnia 2020 r. pełnomocnik zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. W dniu 20 sierpnia 2020 r. przeprowadzono rozprawę w sprawie ze skargi I. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Na rozprawie stawił się wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej r.pr. A. B.. Pełnomocnik skarżącej złożył do protokołu oświadczenie, że popiera skargę, a także złożył oświadczenie, że koszty pomocy prawnej nie zostały w całości lub części zapłacone. Omyłkowo ostatnie zdanie pełnomocnika nie zostało ujęte w protokole rozprawy. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2020 r. starszy referendarz sądowy WSA w Szczecinie odmówił pełnomocnikowi wynagrodzenia z tytułu udzielonej skarżącej pomocy prawnej z urzędu. Podstawą odmowy stał się brak oświadczenia pełnomocnika we wniosku o przyznanie wynagrodzenia, że opłata za pomoc prawną udzielona z urzędu nie została zapłacona w całości lub części. W dniu [...] września 2020 r. pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw od ww. postanowienia, w którym podkreślił, że przedmiotowe oświadczenie zostało złożone ustnie do protokołu rozprawy, przed jej zamknięciem. Pełnomocnik wniósł o wydanie stosownego orzeczenia w tym zakresie. Zarządzeniem z dnia 24 września 2020 r. Przewodniczący składu orzekającego na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2020 r. zarządził uzupełnienie protokołu rozprawy poprzez wpisanie do protokołu oświadczenia pełnomocnika, iż koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości lub części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3). Oznacza to, że Sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia. Działając w ramach tych uprawnień, Sąd uznał, że zaistniały podstawy do zmiany kwestionowanego rozstrzygnięcia, albowiem pełnomocnik złożył stosowne oświadczenie w przedmiocie opłaty za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu. Stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w ramach prawa pomocy, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68). Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego wyżej rozporządzenia, należało przyznać pełnomocnikowi koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w pierwszej instancji, w kwocie 240 złotych, powiększone o stawkę należnego podatku VAT. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego wyżej rozporządzenia, orzekł jak na wstępie.