III SA/Wr 191/07

SENTENCJA Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty postanawia: przyznać prawo pomocy w części dotyczącej ustanowienia radcy prawnego. UZASADNIENIE We wniosku złożonym w dniu 20 listopada 2007 r. na urzędowym formularzu skarżący wystąpił o ustanowienie mu radcy prawnego lub adwokata wskazując w uzasadnieniu, iż z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje dochód w wysokości 3.300 zł brutto i jest to jedyne źródło dochodu jego czteroosobowej rodziny (żona jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a dzieci uczą się). Dodał, iż z powyższej kwoty musi opłacić obowiązkowe składki ZUS, podatek dochodowy oraz paliwo i amortyzację używanego do działalności gospodarczej samochodu. Wśród posiadanych składników majątkowych skarżący wymienił mieszkanie spółdzielcze o pow. 64 m2. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Mając na uwadze obecny etap postępowania i uwzględniając sytuację materialną rodziny skarżącego uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z przedstawionych wyżej okoliczności wynika bowiem, że poniesienie przez niego kosztów wynagrodzenia pełnomocnika procesowego mogłoby pozbawić go środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.