II OZ 1309/07

SENTENCJA II OZ 1309 / 07 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia "[...]" w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1927/07 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pozostawił bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia "[...]" w W. o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Sąd I instancji uzasadniając powyższe postanowienie stwierdził, iż wydano je na mocy art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., bowiem w złożonej skardze Stowarzyszenie "[...]", wniosło o zwolnienie od kosztów sądowych, przy czym wniosek ten, pomimo stosownego wezwania Sądu, nie został złożony na urzędowym formularzu PPPr, a zatem w formie odpowiadającej wymogom określonym w art. 252 § 2 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie Stowarzyszenie "[...]" wskazało na to, że wnosiło o zwolnienie od opłat sądowych na podstawie art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 96, poz. 873). W ocenie strony skarżącej wskazany wyżej przepis ma zastosowanie w stosunku do Stowarzyszenia. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, iż brak przyznania jej prawa pomocy może wskazywać na pozbawienie jej dostępu do Sądu oraz narusza zasadę równości podmiotów wobec prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zauważyć należy, iż przedstawione we wniesionym zażaleniu zarzuty odnoszą się do kwestii interpretacji przepisu art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2003r., Nr 96, poz. 873), w sytuacji gdy podstawę prawna zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 257 p.p.s.a. Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek, który powinien zawierać oświadczenie wnioskodawcy obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a nadto wniosek ten winien być złożony na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 p.p.s.a.), którego wzór określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). W przypadku wystąpienia strony, czy to osoby fizycznej, czy też osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, Sąd zobowiązany jest do wezwania tegoż podmiotu do złożenia oświadczenia w celu uzyskania danych określonych w art. 252 § 1 p.p.s.a. Brak oświadczenia określonego w art. 252 § 1 p.p.s.a. stanowi usuwalny brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednak w warunkach niniejszej sprawy strona nie usunęła wskazanych braków w wyznaczonym terminie i w konsekwencji wiązało się to z zastosowaniem wobec niej regulacji art. 257 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał wszystkich wymaganych prawem czynności, a o terminie i skutkach niedopełnienia wymogów określonych przepisami strona skarżąca została pouczona. W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić Sądowi uchybienia wskazanym wyżej przepisom prawa, a w konsekwencji należy stwierdzić, iż zasadnym było wydanie zaskarżonego postanowienia. Z urzędu trzeba jedynie zauważyć, iż zaskarżone orzeczenie winno być wydane w formie zarządzenia stosownie do dyspozycji art. 257 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 2 p.p.s.a., a nie postanowienia. Ta jednak wadliwość pozostaje bez wpływu na samą treść, jak i w warunkach niniejszej sprawy wobec wydania tegoż orzeczenia przez sędziego, a nie referendarza, na dalszy tryb zaskarżenia orzeczenia (por. art.258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Mając przedstawione wyżej okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako bezzasadne.