II OSK 187/18

SENTENCJA Dnia 5 grudnia 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. i P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 479/17 w sprawie ze skargi A. P. i P. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz A. P. i P. P. kwotę 8534 (osiem tysięcy pięćset trzydzieści cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 października 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 479/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie VIII Wydział Zamiejscowy w Radomiu, oddalił skargę skarżących na zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Po przeprowadzeniu postępowania legalizacyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w R. wydał w dniu [...] kwietnia 2016 r. postanowienie Nr [...], w którym ustalił opłatę legalizacyjną w kwocie 125000 zł za samowolną budowę altany z grillem. Wysokość ww. opłaty została ustalona w związku z zakwalifikowaniem przez organ przedmiotowej inwestycji do VIII kategorii obiektów budowlanych. Jednocześnie organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie jest obiektem budowlanym, który wymagał zgłoszenia (z uwagi na wielkość powierzchni zabudowy wynoszącą 195,78 m2), a zatem wysokość opłaty legalizacyjnej nie mogła wynieść 5000 zł. Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli inwestor oraz skarżący (będący współwłaścicielami nieruchomości). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...], [...] WINB orzekł o utrzymaniu w mocy ww. postanowienia organu I instancji. Na skutek skargi inwestora oraz współwłaścicieli nieruchomości, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie VIII SA/Wa 619/16 uchylił postanowienie WINB z dnia [...] czerwca 2016 r., wskazując, że zażalenie inwestora było przedwczesne. Rozpoznając ponownie zażalenie inwestora na ww. postanowienie PINB, organ odwoławczy postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Natomiast po ponownym rozpoznaniu zażalenia skarżących [...] WINB wydał zaskarżone postanowienie, w którym orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji ustalającego opłatę legalizacyjną w wysokości 125000 zł. Organ II instancji wskazał, że przedmiotowa altana powstała jako samowola budowlana, ponieważ została zrealizowana przed uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę. Jak sami przyznali skarżący i inwestor, w lipcu 2015 r. każdy z nich wybudował pojedyncze wiaty z przeznaczeniem na różne cele, natomiast w sierpniu 2015 r. zadaszyli te wiaty, łącząc je w całość. Jednocześnie zaistniały przesłanki do legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej, a tym samym do ustalenia opłaty legalizacyjnej. Zdaniem WINB, przedmiotowa altana z grillem stanowi wg załącznika do Prawa budowlanego kategorię VIII – inne budowle. Nie można przedmiotowej altany zakwalifikować do innej kategorii wskazanej w Prawie budowlanym. Składniki nakładanej opłaty są następujące: (s) – stawka opłaty wynosząca 500 zł, (k) – współczynnik kategorii obiektu wynoszący 5, (w) – współczynnik wielkości obiektu budowlanego wynoszący 1. Po wyliczeniu kwota wynosi: 50 x (500 x 5 x 1) = 125000 zł. Organ odwoławczy wskazał na istotę procedury legalizacyjnej oraz charakter opłaty legalizacyjnej. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, WINB podał, że nie można uznać, aby skarżący wybudowali kilka małych wiat, a następnie połączyli je w całość. Potwierdza to m.in. opis techniczny, będący załącznikiem do projektu budowlanego, w którym wskazano, że konstrukcję altany stanowi 13 słupów drewnianych ustawionych na obwodzie koła. Fundamenty pod słupy drewniane: żelbetowe wylewane z betonu B-20 na podlewce z betonu B 7.5 zbrojone stalą AIII i A-O. Ściany fundamentowe o grubości 30 cm z kamienia na zaprawie cementowej. Na słupach ułożone zostaną płatwie podparte mieczami. Dach o konstrukcji drewnianej, na krokwiach i deskowaniu pełnym przykrytym papą. Osoby posiadające uprawnienia budowlane nie wskazały, że konstrukcja altany składa się z kilku mniejszych altan. Organ odwoławczy stwierdził, że współwłaściciele działek mieli zapewniony udział w przedmiotowym postępowaniu, o czym świadczy chociażby zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 12 października 2015 r. oraz składanie przez współwłaścicieli nieruchomości w toku postępowania pism i wyjaśnień. Natomiast procedura legalizacyjna, zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, dotyczy jedynie inwestora. Powyższe postanowienie zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia w całości, i umorzenia postępowania administracyjnego w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie wnieśli również o uchylenie w całości decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] stycznia 2016 r., uchylającej decyzję Prezydenta Miasta R. Nr [...] z [...] września 2015 r. wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę domu weselnego z wewnętrzną instalacją gazową, altany z grillem i miejsc postojowych w ilości 14 sztuk i umarzającej postępowanie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 479/17, oddalając skargę, wskazał, że sporny obiekt kilkukrotnie przekracza powierzchnię zabudowy altany, wyliczoną w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a więc nie może być zwolniony od uzyskania na jego budowę pozwolenia w drodze decyzji. Inwestor złożył 4 egzemplarze projektu budowlanego altany z grillem, sporządzonego przez osobę uprawnioną, z którego w żadnym razie nie wynika, aby miał to być obiekt składający się z kilku wiat. Ze wszystkich dokumentów składanych w toku postępowania przez inwestora wynika intencja wybudowania altany z grillem, a nie wiaty. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie należy się zgodzić z kwalifikacją charakteru robót budowlanych dokonaną przez organy, chociaż rzeczywiście nie przedstawiono w kontrolowanych decyzjach definicji wiaty i altany, co w okolicznościach tej sprawy nie miało wpływu na wynik sprawy. Niewątpliwie tego typu inwestycja z uwagi na jej powierzchnię jest objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo ustaliły okres budowy spornego obiektu. Sąd wskazał na przebieg postępowania legalizacyjnego wynikający z art. 48 ust. 1-5 i art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego. Jeżeli samowola nadaje się do legalizacji, to możliwe jest wydanie postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Uiszczenie opłaty legalizacyjnej obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Nieuiszczenie natomiast opłaty legalizacyjnej skutkuje wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części (art. 49 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego). W ocenie Sądu, zasadnie ustalono inwestorowi opłatę legalizacyjną w wysokości 125000 zł. Inwestor spełnił obowiązki nałożone postanowieniem z 16 listopada 2015 r. (uzupełnionym postanowieniem z 15 lutego 2016 r.), przedkładając wymagane prawem dokumenty. Także opłata legalizacyjna wyliczona została prawidłowo w oparciu o art. 49 ust. 2 w związku z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. Przy wydawaniu tego rodzaju rozstrzygnięć organy nadzoru budowlanego nie posiadają luzu decyzyjnego, a więc nie mogą odstąpić od ustalenia opłaty legalizacyjnej, jeśli zachodzą ku temu przesłanki prawne. Sąd podzielił ustalenia organów orzekających, że tylko kategoria VIII obiektów budowlanych wg załącznika do Prawa budowlanego odpowiada spornej altanie z grillem. Sąd zauważył, że taką kategorię obiektu budowlanego przypisał również Prezydent Miasta R. w decyzji z [...] września 2015 r. o pozwoleniu na budowę domu weselnego oraz altany z grillem, uchylonej następnie przez Wojewodę [...] decyzją z [...] stycznia 2016 r. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że kontrolowane postanowienia są zgodne z prawem. Zarzuty skargi (w tym również załączona do skargi opinia inż. K. C. z 30 czerwca 2016 r.) nie podważają ich zasadności, a zmierzają jedynie do obniżenia lub wyeliminowania ustalonej prawidłowo opłaty legalizacyjnej. W okolicznościach tej sprawy nie było podstaw do wymierzenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 5000 zł na podstawie art. 49b ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego z uwagi na powierzchnię wybudowanej przez inwestora altany. W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego braku przedstawienia upoważnienia przez osobę prowadzącą oględziny 26 października 2015 r., Sąd wskazał, że z protokołu tej czynności wynika, iż w imieniu organu I instancji występowało 2 inspektorów. W skardze skarżący nie przedstawili konkretnych zarzutów co do tych osób wskazujących na brak kompetencji, natomiast obecny w czasie oględzin skarżący P. P., mąż inwestora, nie kwestionował uprawnień żadnej z ww. osób do przeprowadzenia tychże oględzin. Zarzut ten nie zasługuje więc na uwzględnienie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyli skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie VIII Wydziałowi Zamiejscowemu w Radomiu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie zasadnej skargi, podczas gdy Sąd winien był zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylić zaskarżone postanowienie, gdyż zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.; art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.; art. 10 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.; art. 6, art. 8 i art. 9 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.; art. 8, art. 9 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.; art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły do uznania, że przedmiotowa konstrukcja stanowi altanę, a dla potrzeb wyliczenia kary legalizacyjnej "inną budowlę" i wymaga pozwolenia na budowę, podczas gdy skarżący zdecydowali się na postawienie kilku mniejszych wiat niepodlegających nawet zgłoszeniu, a w konsekwencji doprowadziły do zamknięcia drogi odwoławczej dla skarżących od orzeczenia, które ma bardzo duży wpływ na ich interes majątkowy, gdyż stanowi, że winni są oni uiścić opłatę legalizacyjną w kwocie 125000 zł od konstrukcji stanowiącej zdaniem organu samowolę budowlaną, z czym skarżący stanowczo nie zgadzają się. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 49 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 w zw. z art. 59f ust. 1-3 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że doszło do realizacji samowoli budowlanej, gdyż wybudowany przez skarżących obiekt budowlany wymagał pozwolenia na budowę, podczas gdy współwłaściciele nieruchomości, mając świadomość wejścia w życie nowych przepisów w czerwcu 2015 r., tj. art. 29 ust. 2c Prawa budowlanego, zdecydowały się na wykorzystanie posiadanej nieruchomości i postawienie kilku wiat nie wymagających ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia; - art. 49b ust. 5 w zw. z art. 59g ust. 1 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego przez ich błędne zastosowanie i w rezultacie wyliczenie opłaty legalizacyjnej w oparciu o te przepisy na kwotę 125000 zł, mimo że w przedmiotowej sprawie, zdaniem organów I i II instancji oraz Sądu, mamy do czynienia z altaną, od której zgodnie z art. 49b ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przysługuje opłata legalizacyjna w wysokości 5000 zł, nie zaś 125000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty zawierają usprawiedliwione podstawy. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej jednak sprawie nie zaistniały okoliczności skutkujące nieważnością postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), dlatego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga grupa zarzutów skargi kasacyjnej dotycząca prawidłowego ustalenia przedmiotu postępowania, a mianowicie czy wykonany obiekt wymagał pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia. W tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają skutecznie oceny Sądu I instancji, który zaakceptował stanowisko organów nadzoru budowlanego w tym zakresie. Należy dostrzec, że stanowisko skarżących w tym zakresie jest oparte jedynie na ich twierdzeniach, które nie znajduję oparcia w rzeczywistości, jak i twierdzenia te nie są spójne. Należy bowiem mieć na względzie, że proces inwestycyjno-budowlany jest procesem dynamicznym, w którym ma znaczenie to jaki finalnie został zrealizowany obiekt budowlany. Tym bardziej w sprawach, które dotyczą samowoli budowlanej inwestor nie może zasłaniać się argumentacją, że zamierzał wybudować kilka wiat bądź altan, ponieważ co istotne w wyniku procesu inwestycyjno-budowlanego (ale w ramach samowoli budowlanej) finalnie powstał jeden obiekt, w tej sprawie altana, która nie mieści się w katalogu inwestycji wymienionych w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, do których na podstawie art. 49b ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego można by ustalić opłatę legalizacyjną w wysokości 5000 zł. Dlatego dla wyniku sprawy bez znaczenia jest argumentacja skargi kasacyjnej wskazująca, że inwestor oraz skarżący wybudowali po jednej wiacie. Poza tym jak sami przyznali w toku postępowania wyjaśniającego w sierpniu 2015 r. zadaszyli te wiaty, łącząc je w całość. Z tym twierdzeniami w zgodzie pozostaje przedstawiona przez inwestora w toku postępowania legalizacyjnego dokumentacja (projekt budowlany altany z grillem), z której wynika, że w sprawie mamy do czynienia z jednym obiektem budowlanym. Z dokumentacji projektowej wynika też, że przedmiotem postępowania legalizacyjnego jest altana, a nie – wiata. Taki też rodzaj inwestycji został wskazany w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w ramach zgody współwłaścicieli. Ponadto co istotne podstawę do legalizacji stanowiła decyzja o warunkach zabudowy właśnie dla inwestycji polegającej na budowie altany z grillem. A zatem niewątpliwe przedmiotem postępowania legalizacyjnego była altana z grillem, a nie – kilka wiat bądź altan. Poza tym dla tej oceny nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że przed powstaniem przedmiotowej altany w dniu 17 czerwca 2015 r. wpłynął do właściwego organu wniosek inwestorki o udzielenie pozwolenia na budowę m.in. altany z grillem, a pierwotnie zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę dotyczyło tej samej altany z grillem, co aktualnie będąca przedmiotem postępowania legalizacyjnego. Obrazuje to zatem jakie były prawdziwe intencje inwestora, zaś podnoszoną aktualnie argumentację należy rozpatrywać w kategoriach zmierzających jedynie do obejścia prawa, tak aby nie ponosić kosztów związanych z uiszczeniem opłaty legalizacyjnej. Należy też zwrócić uwagę, że argumentacja skargi kasacyjnej jest niespójna. Z jednej strony argumentuje się, że realizowano inwestycję nie wymagającą ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia; z drugiej zaś – że opłata legalizacyjna powinna wynieść 5000 zł, czyli tak jak dla obiektów budowlanych zrealizowanych samowolnie bez uprzednio skutecznie dokonanego zgłoszenia. Ponadto należy mieć na względzie, że w granicach niniejszej sprawy nie mieści się ocena legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...], o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] września 2015 r., Nr [...], wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę domu weselnego z wewnętrzną instalacją gazową, altany z grillem i miejsc postojowych w ilości 14 sztuk i umarzającej postępowanie organu I instancji. Decyzja dotycząca pozwolenia na budowę zapadła zupełnie w innym postępowaniu prowadzonym przez organ architektoniczno-budowlany. Jest to postępowanie odrębne od kontrolowanego w niniejszej sprawie postępowania legalizacyjnego, do przeprowadzenia którego właściwe są organ nadzoru budowlanego. Z tego względu wniosek formalny skarżących o uchylenie ww. decyzji Wojewody nie mógł być uwzględniony. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.; art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.; art. 10 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.; art. 6, art. 8 i art. 9 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.; art. 8, art. 9 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.; art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., a także naruszenia art. 49 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 29 ust. 2c i art. 49 ust. 5, art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Natomiast trafnie w ramach naruszenia art. 59g ust. 1 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego wskazano na błędne zastosowanie i w rezultacie wyliczenie opłaty legalizacyjnej w oparciu o te przepisy na kwotę 125000 zł. W tym zakresie, co ma istotny wpływ na ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej, Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów nadzoru budowlanego, że mamy w niniejszej sprawie do czynienia z altaną, którą należy zaliczyć do innych budowli, tj. do kategorii VIII. Z poglądem tym nie można się zgodzić. Takiej kwalifikacji dokonano w sytuacji gdy brak jest w ustawie kategorii, do której można by bez wątpliwości zaliczyć przedmiotową altanę. W takiej sytuacji, która wiąże się z bardzo dotkliwymi skutkami dla inwestorów, należało postępować zgodnie z zasadą, że wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść inwestorów. Organy nadzoru budowlanego swoje wątpliwości rozstrzygnęły na niekorzyść inwestorów i ustaliły bardzo wysoką opłatę w kwocie 125000 zł za altanę, w sytuacji gdy za budynek mieszkalny jednorodzinny niezależnie od jego wielkości opłata legalizacyjna wynosi 50000 zł. W okolicznościach tej sprawy pewnych wskazówek interpretacyjnych mogą dostarczyć definicje legalne budynku i budowli. Zgodnie art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach, jest budynkiem, a nie budowlą i nie jest też obiektem małej architektury. Co prawda, w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ustawodawca zawarł przykładowy katalog budowli, jednak wskazane tam obiekty budowlane wiążą się bardziej z infrastrukturą techniczną niż elementami zagospodarowania ogrodu, a za takowy uchodzi altana. Zatem uznać należy, że dla potrzeb ustalenia opłaty legalizacyjnej wybudowany obiekt choć ma niepełne ściany należy uznać za budynek zaliczony do kategorii III, a nie budowlę zaliczaną do kategorii VIII. Nie bez znaczenia dla ustalenia wysokości opłaty i związanej z tym interpretacji mających tu zastosowanie przepisów jest zasada proporcjonalności. W jej kontekście ustalona opłata jest nieproporcjonalnie wysoka w porównaniu z opłatami legalizacyjnymi ustalanymi dla jednorodzinnych domów mieszkalnych, domów letniskowych lub garaży do dwóch stanowisk, od których obiekt wybudowany w postaci wiaty jest o wiele mniej skomplikowanym. Zatem i z tego względu racjonalnym jest zaliczenie go do innych niewielkich budynków z kategorii III załącznika do ustawy. Nie wyklucza tego wielkość przedmiotowej altany, której powierzchnia przekracza co prawda 35 m², ponieważ ustawodawca do niewielkich budynków z tej kategorii zaliczył przykładowo domy letniskowe, budynki gospodarcze – bez górnej granicy ich powierzchni, tym bardziej, że także kwalifikacja do kategorii VIII nie jest uzależniona od wielkości obiektu. Mając powyższe na względzie, skoro uwzględnieniu podlegał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 59g ust. 1 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego i jednocześnie wypowiedziana powyżej ocena w tym zakresie przemawia za uznaniem wadliwości oceny zawartej w zaskarżonym wyroku oraz w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym je postanowieniu PINB, Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 p.p.s.a. Tym samym zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...]. Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.