I SA/Gl 1344/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości na 2014 r. oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium) nr [...] z dnia [...] wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.) w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. 2. Postępowanie przed organami podatkowymi. 2.1. Zaskarżoną decyzją po rozpatrzeniu odwołania G.K. (dalej: skarżący) od decyzji Kolegium Nr [...] z dnia [...] odmawiającej skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Kolegium Nr [...] z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej: Prezydent) Nr [...] z dnia [...] w sprawie określenia A.O., B.O., G.K., J.K., K.G., M.C., R.S. oraz A S.A. z siedzibą w C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2014 w kwocie [...] zł, Kolegium utrzymało w mocy swoją decyzję wydaną w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że Prezydent decyzją Nr [...] z dnia [...] określił wyżej wymienionym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2014 w kwocie [...] zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...]m2. 2.2. Od ww. decyzji organu podatkowego, pismami z dnia 31 sierpnia 2015 r. skarżący i J.K. wnieśli odwołanie do Kolegium zarzucając Prezydentowi m.in. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. 2019, poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.) poprzez zastosowanie stawki podatku wyższej niż przewiduje ustawa. 2.3. Kolegium decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta. Decyzja organu odwoławczego została przez skarżącego zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 12 października 2016 r., I SA/Gl 512/16 oddalił skargę wnoszącego. Wyrok jest prawomocny od dnia 5 stycznia 2017 r. 2.4. Pismem z dnia 9 marca 2019 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Kolegium nr [...] z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Nr [...] z dnia [...] wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2014 w kwocie [...] zł. Podatnik, jako podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji wskazał, że została ona wydana bez podstawy prawnej, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. 2.5. Kolegium decyzją Nr [...] z dnia [...] odmówiło wszczęcia postępowania w opisanej wyżej sprawie. W zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło w pierwszej kolejności, że odwołanie skarżącego od decyzji Kolegium Nr [...] z dnia [...] odmawiającej skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jest dopuszczalne i zostało wniesione w ustawowym terminie. Dalej Kolegium wyjaśniło, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji organu podatkowego zostały wymienione enumeratywnie w art. 247 § 1 O.p. Organ podatkowy odmawia stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku wymienionym w § 2, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza, że decyzja zawiera wady określone w § 1, oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji (art. 247 § 2 i § 3 O.p.). Art. 248 § 1 O.p. przewiduje dwa tryby wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji: z urzędu i na żądanie strony. Organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, czyli w omawianym przypadku samorządowe kolegium odwoławcze (art. 248 § 2 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 3 i § 3 O.p.). Z kolei art. 249 § 1 O. p. zobowiązuje organ podatkowy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności: 1) żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub 2) sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4. Okoliczności, o których mowa w § 1, uwzględnia się również w zakresie wszczęcia postępowania z urzędu (art. 249 § 2 O.p.). Badając stan faktyczny sprawy Kolegium ustaliło, że decyzja Kolegium Nr [...], o której stwierdzenie nieważności wnosi skarżący była przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który prawomocnym wyrokiem oddalił skargę. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała negatywna przesłanka, o której mowa w art. 249 § 1 pkt 2 O.p., uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Jednocześnie stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nie obejmuje wyjątku wskazane in fine tego przepisu. W tym stanie rzeczy koniecznym stało się wydanie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...], co też Kolegium uczyniło decyzją z dnia [...]. 3. Postępowanie przed Sądem I instancji. 3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący, decyzji Kolegium z dnia [...] nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia [...] nr [...], decyzji [...] z dnia [...], oraz decyzji Prezydenta Nr [...] z dnia [...] w sprawie określenia wymienionym w niej podmiotom zarzucił, że zostały wydane z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a., tj. została wydana bez podstawy prawa lub z rażącym naruszeniem prawa; skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo wyjaśnił podnoszone zarzuty. Podkreślił, iż Kolegium pominęło fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 lutego 2019 r. I SA/Gl 1034/18, uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] nr [...], uchylającą w całości decyzję Prezydenta z dnia [...] nr [...], w sprawie podatku za 2018 r. w kwocie [...] zł od przedmiotowej nieruchomości. Wyrok nie jest prawomocny. Ponadto Kolegium pominęło fakt, że w uchwale nr XXXVII/684/13 Rady Miasta Chorzów z dnia 3 października 2013 r. w sprawie określenia stawek podatków od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta Chorzów (Dz. U. Woj. Ś1 z 2013 r. poz. 6116), Rada Miasta C. nie uchwaliła stawki podatku o której mowa w art.5 ust.l punkt 1 litera a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170), przez co nie istnieją podstawa do wymierzenia podatku w Chorzowie w 2014 r. Art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej stanowiący, że organy władzy publicznej działają na podstawie prawa i w granicach prawa zawiera normę, która zakazuje domniemywać jaka jest stawka podatku w C. w 2014 r. kiedy Rada Miasta C. jej nie uchwaliła. Dalej skarżący przedstawił własne wyliczenia w zakresie podatku od nieruchomości, konkludując, że w jego ocenie decyzja Kolegium nr [...] z dnia [...] nie ma sensu. 3.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniosło o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania). 4.3. Mając na uwadze art. 134 p.p.s.a w pierwszej kolejności zakreślić należy granice rozpoznawanej sprawy, albowiem zarzuty podniesione w skardze odnoszą się nie tylko do zaskarżonej decyzji Kolegium odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Kolegium z dnia [...], ale również innych decyzji wydanych przez Kolegium. Natomiast przedmiotem skargi, co nie budzi wątpliwości, jest wyłącznie ww. decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast wynikające z art. 134 § 1 p.p.s.a. niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (wyrok NSA z dnia 28 marca 2018r. I FSK 1000/16, LEX nr 2486221). Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi z dnia 30 kwietnia 2018r., III SA/Łd 110/2018, LEX nr 2485772). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2018r., II FSK 487/16, składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (LEX nr 2466528). Mając na uwadze powyższe, zadaniem Sądu nie jest rozważenie zarzutów skargi odnoszących się do innych niż zaskarżona decyzja w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć Kolegium, albowiem pozostają one poza zakresem sprawy w rozumieniu art. 134 p.p.s.a. 4.4. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Przepis ten ustanawia zasadę trwałości ostatecznych decyzji, której znaczenie było wielokrotnie podkreślane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2019 r., I SA/Gl 930/18). Przepis art. 128 O.p. ustanowił zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, których uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz w ustawach podatkowych. Zasada ta oznacza, że decyzje ostateczne obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego na podstawie właściwego trybu. Wyrażona w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych, mająca - jak podkreśla literatura przedmiotu - podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, sprowadza się do tego, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Oznacza to, iż wydanie nowej decyzji w odpowiednim trybie jest jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej mocy obowiązującej (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2011, UNIMEX, Wrocław 2011, s. 587) wyrok NSA z dnia 12 lipca 2019r., II FSK 2826/17, por. wyrok NSA z dnia 11 września 2019r., II FSK 187/19). Jednym z trybów nadzwyczajnych uzasadniających wzruszenie decyzji ostatecznej jest, uregulowana w Rozdziale 18 Ordynacji podatkowej, instytucja stwierdzenia nieważności. Przepis art. 247 § 1 O.p. stanowi, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: 1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) została wydana bez podstawy prawnej; 3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa; 8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Dalej wskazać należy, iż z art. 247 § 2 O.p. wynika, że organ podatkowy odmawia stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku wymienionym w § 2, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza, że decyzja zawiera wady określone w § 1, oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji (art. 247 § 3 O.p.). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, w świetle art. 248 § 1 O.p. może być z urzędu lub na żądanie strony. Organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, czyli w omawianym przypadku samorządowe kolegium odwoławcze (art. 248 § 2 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 3 i § 3 O.p.). Art. 249 § 1 O.p. zobowiązuje organ podatkowy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności: 1) żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub 2) sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4. Okoliczności, o których mowa w § 1, uwzględnia się również w zakresie wszczęcia postępowania z urzędu (art. 249 § 2 O.p.). 4.5. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż decyzja Kolegium Nr [...], o której stwierdzenie nieważności wnosi skarżący jest ostateczna. Ponadto decyzja ta była przedmiotem zaskarżenia do tut. Sądu Administracyjnego, który prawomocnym wyrokiem oddalił skargę skarżącego. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała negatywna przesłanka, o której mowa w art. 249 § 1 pkt 2 O.p., uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, że z powyższego uregulowania wynika, że przesłanka negatywna, będąca przeszkodą do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, wymieniona w art. 249 § 1 pkt 2 O.p., związana jest z faktem, że wojewódzkie sądy administracyjne, rozpoznając skargi na decyzje ostateczne organów administracji publicznej - zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. - zobligowane są badać z urzędu, czy nie zachodzą przesłanki nieważności zaskarżonej decyzji. Przepis art. 134 § 1 tej ustawy stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny powinien wziąć pod uwagę z urzędu nieważność decyzji. Prawomocne oddalenie skargi oznacza, że przesłanki nieważności sąd administracyjny nie stwierdził, a wobec osądzenia sprawy, niemożliwe jest już wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, na podstawie przepisów rozdziału 18 Ordynacji podatkowej. Jest to przeszkoda przedmiotowa uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż organ administracji publicznej orzekający w tej sprawie jest związany oceną prawną sądu administracyjnego. Prawomocne oddalenie skargi nie uzasadnia jednak odmowy wszczęcia postępowania, jeżeli żądanie stwierdzenia nieważności decyzji opiera się na zarzucie rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną (art. 247 § 1 pkt 4 O.p.). A, zatem, jedynie w razie zarzutu powtórnego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną właściwy organ władny jest rozpoznać żądanie co do istoty (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lipca 2020 r. I SA/Wr 63/20). Trafnie również stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, że przesłanka z art. 249 § 1 pkt 2 O.p. uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd oddalił skargę na tę decyzję (z wyjątkiem przypadku, gdy żądanie oparto na art. 247 § 1 pkt 4 O.p.). W konsekwencji zamierzeniem ustawodawcy jest wyeliminowanie możliwości dwutorowego prowadzenia postępowań (nadzwyczajnego i sądowoadministracyjnego) dotyczących tej samej decyzji ostatecznej, odnoszących się do tożsamej sprawy (wyrok z dnia 4 lipca 2017 r. I FSK 567/17). Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu, w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie przesłanka z art. 249 § 1 pkt 2 O.p. zaistniała, z uwagi na prawomocne przesądzenie wyrokiem z dnia 12 października 2016r. w sprawie I SA/Gl 512/16 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wymiaru podatku od nieruchomości za 2014r. – skarga na decyzję, w odniesieniu do której skarżący żąda stwierdzenia nieważności została oddalona – zaistniała przeszkoda procesowa uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Ponadto wyjątek, o którym mowa w powołanym przepisie, nie zaistniał w rozpoznawanej sprawie, a odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kolegium z dnia [...] wskazało na przyczyny obligujące do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu zasadnie również Kolegium przyjęło, że wniosek skarżącego nie obejmuje wyjątku wskazane in fine tego przepisu. Przypomnieć należy, że z art. 249 § 1 pkt 2 O.p. wynika, że organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4. Powołany przepis stanowi, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Mając na uwadze powyższe, rozpoznając skargę w graniach wyznaczonych art. 134 p.p.s.a., wydanie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] nie narusza przepisów prawa. Oznacza to, że zasadnie Kolegium uznało, że rozstrzygnięcie w tym zakresie wydane przez Kolegium w pierwszej instancji, koresponduje z ustaleniami organu odwoławczego, a zatem należało je utrzymać w mocy. Podkreślić także należy, że zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem formalnym, nie rozpoznającym sprawy merytorycznie, z uwagi na przeszkodę o której mowa w powołanym wyżej art. 249 § 1 pkt 2 O.p., a zatem wszelkie kwestie materialnoprawne nie podlegają w tym postępowaniu rozpoznaniu. Odmowa wszczęcia postępowania stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2013 r. Jak już wskazano wyżej, granice rozpoznania niniejszej sprawy (art. 134 p.p.s.a) uzasadniają stanowisko, że zasadnie Kolegium pominęło fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 lutego 2019 r. I SA/Gl 1034/18, uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] nr [...] w sprawie podatku za 2018 r. w kwocie [...] zł od przedmiotowej nieruchomości, albowiem rozstrzygnięcie to pozostaje bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Przedmiotem rozpoznania było bowiem zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2018r., podczas gdy decyzja Kolegium objęta wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności odnosi się do innego okresu podatkowego tj. 2014r. Analogiczne uwagi odnieść należy do podnoszonych w skardze kwestii odnoszących się do Uchwały nr XXXVII/684/13 Rady Miasta Chorzów z dnia 3 października 2013 r. w sprawie określenia stawek podatków od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta Chorzów. 4.6. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił, uznając ją za bezzasadną.